
۱۴۰۵,۶,۲۹
بالاخره آن روز رسید...
سالها خودم را با ترس از امروز عادت داده بودم و هر روز از ترس اینکه امروز همان روز باشد از ترس به خود میلرزیدم...
آه...
وقتی در شکست، تعجب نکردم.
سالها بود که شبها با کابوس امروز از خواب میپریدم.
حضور سنگین بابک را پشت سرم حس کردم.
گفتم:«میدانستم می آیی.»
ــ میدونم.
ــ میخوای من رو بکشی؟
ــ نمی تونم این کار رو نکنم.
ــ آخه چرا؟
ــ چه میدونم، طلسمه دیگه. به من چه.
ــ چه میدونی؟ تو میخوای من رو بکشی اون وقت نمیدونی؟
ــ من فقط مامور هستم و معذور.
ــ ساکت شو بابا. با این طلسم مزخرف تون. احمق ها.
بدنم از خشم و ترس می لرزید.
احساس می کردم حالا که دارم میمیرم بزار با ابهت و بزرگی بمیرم.
تا دستم را بالا آوردم تا به بابک سیلی بزنم، متوجه درد زیادی در بالا شکمم شدم.
آه بلندی کشیدم و روی زمین افتادم.
چاقو بلند بابک خونی شده بود.
حرکت خون گرم و سرخ را از روی شکمم حس کردم.
بابک گفت:«حرف اخر؟»
گفتم:«بعضیا توی هچلی می افتند که نمیخواستند و تاوانش رو هم میدن. اونها بی گناه ترین هستند. و من جز همان دسته بودم. بی آنکه بدانم طلسمی را فعال کردم که جلادی مثل تو را روزی بفرستند سراغم.»
و آن روز، اولین روزی بود که دیگر ارس از روز موعود را نداشتم، اولین روزی بود که با ترس نخوابیدم و اولین روزی بود که دیگر زنده نبودم.
پ.ن: این عکس من رو دق داد تا آپلود شد.