
۱۴۰۵,۸,۵
(۶۱۷ هجری قمری ــ دژ ری ــ در جریان حمله مغولان)
هر جای دژ را که مینگریستی، اجساد پارهپارهٔ مدافعان دژ را میدیدی. بر هر دیوار و سنگی، رد خون مدافعان حک شده بود.
اما در این شب تاریک و سرد، که سربازان مدافع دژ با ناامیدی در اردوگاه خویش گوشهای کز کرده بودند، هنوز نشانی از زندگی و زندگانی وجود داشت.
دو دلداده در اتاقکی کوچک درون دژ کنار هم نشسته بودند و برای یکدیگر اشعار عاشقانه میخواندند.
پسر، سربازی از ردهپایین سپاه مدافعان ایران به نام عبدالملک بود.
دختر، فرزند یکی از سردارانی بود که به دست مغولان کشته شده بود و عاشق و دلدادهٔ عبدالملک بود.
عبدالملک او را «مهرباندخت» میخواند؛ زیرا بر این باور بود که او مهربانترین دختر دژ است. اما نام اصلیاش فاطمه بود.
درون اتاق، عبدالملک با دستهایی پینهبسته که سالها نیزهٔ بلند ایرانی را در دست گرفته بودند، کاغذی زردرنگ و تاشده را در دست داشت و با صدایی آرام، بیتهای عاشقانه را برای معشوق خویش نجوا میکرد.
معشوق او نیز در کنارش نشسته بود و زیر لب، ابیات را زمزمه میکرد.
کورسوی نور شمع، تنها فروزندهٔ این اتاق تاریک بود و لغزش شعلهٔ کوچک شمع، همچون رقص دختری با دامنی بلند به چشم میآمد.
هنوز عبدالملک به بیت دهم نرسیده بود که داد و فریاد بسیاری از بیرون اتاق به گوش رسید.
عبدالملک بیدرنگ نیزه و کمان به دست گرفت و از اتاق بیرون زد.
فاطمه نیز شمع به دست، به دنبال او بیرون رفت.
عبدالملک از پیرمردی پرسید: «چه بر سرمان آمده است، پدرجان؟»
مرد با صدایی گرفته گفت: «مغولان باز سودای خونریزی کردهاند، پسر. بار دیگر به دژ یورش آوردهاند.»
عبدالملک با نگرانی پرسید: «در این هنگام از شب؟»
پیرمرد چیزی نگفت و تنها زمزمه کرد: «لعنت کند خدا بر این وحشیان!»
فرمانده بارمان، همهٔ پانصد سرباز باقیمانده را که عبدالملک نیز یکی از آنان بود، گرد هم آورد.
فریاد زد: «بروید! بجنگید! مغولان را عقب برانید! برای ایران... برای مردمان این دژ!»
همهٔ سربازان یکصدا فریاد برآوردند و سلاح به دست، شروع به بیرون رفتن از دژ کردند.
عبدالملک تیری در کمان خود مینهاد که چشمش به فاطمه افتاد.
فاطمه دست عبدالملک را محکم فشرد و گفت: «جانم به فدایت! مرو! مرو، ای معشوق من! مرو، عبدالملک! تو را به خدا، مرو!»
عبدالملک نگاهی به او انداخت و با چشمانی گریان گفت: «اگر من نروم، پس چه کسی از این کشور و خاک و دژ دفاع کند؟ مهرباندخت، فاطمه! آیا من آنقدر بزدل هستم که هموطنان خویش را به آغوش دشمن بسپارم و خود بنشینم و با خیال آسوده، ایشان را به جنگ تشویق کنم؟»
فاطمه دست خود را از دست عبدالملک بیرون کشید و با گریه گفت: «فقط زنده بازگرد... تو را به خدا.»
عبدالملک، نیزه به دست، به همراه همرزمان خویش از دژ بیرون رفت.
مغولان، سوار بر اسب و مشعل به دست، بیرون دژ در انتظار ایشان بودند.
فرماندهٔ مغولان نعرهای بلند کشید و سواران مغول به پیادگان ایرانی یورش بردند.
فرمانده بارمان، سردار ایرانی، فریاد میزد: «ما آخرین مدافعان این دژ هستیم! ما آخرین پناه ساکنان این دژ هستیم! بجنگید تا جان در بدن دارید! بجنگید، ای دلیران!»
چون سپیدهدم سر زد، زنان باقیماندهٔ دژ، شیونکنان از دژ بیرون زدند و هر یک به جستوجوی پسران، پدران، برادران یا معشوق خویش، میان اجساد پارهپاره میگشتند.
فاطمه فریاد میکشید: «کربلا شده است امروز اینجا! مردان دژ را کشتند و ما زنان بر جای ماندیم. خدایا، خداوندا، رحم کن! خدایا، خداوندا، رحم کن!»
جسد عبدالملک هیچگاه پیدا نشد.
اما فاطمه همواره بر این باور بود که او با شجاعت تمام در برابر مغولان جنگیده و کشته شده است.