وقتی کوچک بودم ،توی محله ی قدیمی شمرون تواون خونه ی ویلایی قدیمی زندگی میکردم ،حال و هوای وصف نشدنی داشت همیشه تو کوچه هاش پسر ها گول کوچیک بازی میکردن ودخترا خاله بازی گاهی وقت ها که شب میشد و چراغ های خونه روشن میشد نه دختری تو کوچه بازی میکرد نه پسری ؛کوچه خلوت بود برای امدن باباها از سرکار .
خونمون پنجره هاش چوبی بود ،پشت پنجره هاش گلای مادربزرگم جا خوش کرده بودن ،شیشه های رنگی خونمون خواب صبح و برات قشنگ تر میکردن وقتی بارون میومد کاهگلای خونمون بوی خوش خاک و به مشامت می اوردن.
خونمون یه حوض بزرگ وسط حیاطش داشت گلای شمعدونی ردیفی دورش چیده شده بودن ،تو زیرزمین خونمون پر بود از ترشی و لواشک های مامان بزرگ ،اخر هفته ها خانواده ای عمو احسان میومدن خونمون تا غروب ؛غروب های جمعه خونمون یه شکل دیگه بود ؛اش مامان بزرگ همیشه براه بود ،نون تازه ی بابابزرگ روی سفره بود خلاصه من شب هارو میشمردم تا به جمعه برسم
الان دیگه اون خونه نیست ،این همه خیال های خوش دیگه نیست ،اون خونه حتی ادم هاش هم دیگه نیست ؛مامان نیست ،بابا نیست ،مامان و بابا بزرگ نیست ،حتی بوی خاک بعد بارون هم دیگه نیست ؛

من موندم و تنهایی و خونه هاس سر به فلک مشیده دیگه هیچ صدای نمیومد جز صدای مرگ یه درخت برای ساخت به برج ؛من صدای جیغ گلای شمعدونی و شنیدم ؛با همین دوتا گوشای خودم ،
به امید روزای که بازم پسرا گل کوچیک بازی کنن ودخترا خاله بازی ،به امید اون روزی که هممون با نور رنگی شیشه ی خونمون بیدار بشیم نه با صدای مرگ یه درخت