آدم گاهى خودشو تو يه اشتباه پيدا مى كنه.چيزى تو خودش مى بينه كه قبلاً نديده يا پنهانش كرده شايد به عمد يا از سر اتفاق و غيرارادى . بعد يه اشتباه پيش مياد و تو خودت را وسط يه عالمه خرده اخلاق هاى مزخرف و ناراحت كننده مى بينى و تازه انگار سایه ها کنار میروند و می تونی تصویرت را واضح تر ببینی .
کاش مثل سفری که آدم به جاهای دور میره، میشد سفر کنی به درون خودت به واکاوی و تغییر. خودت را و واقعیتت رو بنشونی روبروت و با دقت نگاهش کنی بعد مثل یه مجسمه ساز کهنه کار ،اضافه ها رو بتراشی و من خودم را می تراشم و دوباره می سازم . در سکوت ، در اندیشه ، در ویرانی ، در فرار ...