یه زمانی وبلاگ می نوشتم .چسناله های سانتی مانتال .بعد یه کانال داشتم تو تلگرام ادامه همون ناله ها ولی با سانتی مانتالیسم کمتر . و درادامه ی پرسه هام رسیدم به اینجا . با خودم میگم چند جای دیگه این حرفا ، این واگویه درون رو می خوای بنویسی ؟ که چی ؟ خسته نشدی واقعاً ؟ دیدم چرا خسته شدم . اون کانال تلگرامی رو هم رها کردم . آدم جدیده که نشسته تو روانم میگه : بشین عین آدم زندگی کن .این بازیا رو تموم و تعطیل کن .
و همه ی این اوقات تلخی ها از اونجا شروع شد که اومدم بنویسم من اینم آدم پشیمون شدن . برای تمام حرف ها ، کارها و اتفاقاتی که نقشی در اونها نداشته ولی بابت همه ی اونها خودش رو سرزنش کرده ، یه مازوخیست کامل ..
و این غریبه ی تازه از راه رسیده ی درونم هنوز به این تیغ کشیدن روی زخم ها عادت ندارد . همین ..