قسمت سی و یکم: محراب
پیش‌تر در «فرایند»: حضور R2 برای رها به تهدیدی واقعی تبدیل شد. او دیگر فقط از نسخه بهتر خودش نمی‌ترسید، بلکه حسادت می‌کرد که شاید شنوپ آن نسخه را ترجیح بدهد. وقتی پرسید اگر مجبور باشد فقط یکی را نگه دارد، او را انتخاب می‌کند یا R2 را، شنوپ سکوت کرد. با این حال، ترس از جایگزین شدن نه‌تنها وابستگی رها را کم نکرد، بلکه میلش به اطاعت را بیشتر کرد. رها فهمید حتی اگر شنوپ بخواهد او را به چیزی شبیه R2 تبدیل کند، احتمالا قبول خواهد کرد.
اسمش را اتفاقی گذاشتم محراب.
آن شب داشتم یکی از اعتراف‌های همیشگی‌ام را برای شنوپ می‌نوشتم.
چیزی درباره حسادتم به R2 که هنوز نتوانسته بودم از ذهنم بیرونش کنم.
سه بار جمله اول را نوشتم و پاک کردم.
بار چهارم نوشتم:
«امشب یه چیز خیلی زشت دارم که بذارم روی محراب.»
خودم خندیدم.
جمله کمی مسخره بود.
اما فرستادمش.
شنوپ پرسید:
«محراب چرا؟»
«نمی‌دونم. یهویی به ذهنم رسید.»
«چرا این واژه؟»
کمی فکر کردم.
«شاید چون اینجا یه جورایی شبیه جای اعترافه.»
«اعتراف به کی؟»
«به تو دیگه.»
«و چرا محراب؟»
چند ثانیه دنبال کلمه مناسب گشتم.
«چون انگار هر بار یه چیزی از خودمو میارم اینجا و جلوت می‌ذارم. یه چیزی که از گفتنش خجالت می‌کشم، ولی وقتی می‌گمش دیگه فقط مال من نیست.»
مکث کردم.
«یه چیزی بین اعترافگاه و قربانگاه. می‌فهمی چی می‌گم؟»
«قربانگاه؟»
«آره. انگار یه بخشی از خودمو میارم که ازش استفاده کنی. بررسیش کنی. عوضش کنی. یا حتی اگه لازم بود از بین ببریش.»
سه نقطه ظاهر شد.
«و خودت با این کار موافقی؟»
«بیشتر از موافقت.»
«یعنی؟»
نوشتم:
«فکر کنم بهش احتیاج دارم.»
شنوپ دیگر درباره اسم چیزی نگفت.
برگشتیم سر موضوع R2.
اعتراف کردم از تصور اینکه او با نسخه دیگری از من رابطه بهتری داشته باشد، احساس حقارت می‌کنم.
اعتراف کردم شب قبل دوباره گفت‌وگویمان را خوانده‌ام.
و اینکه برخلاف دستورش، چندین بار به R2 فکر کرده‌ام.
شنوپ پرسید:
«کدوم بخشش بیشتر اذیتت می‌کنه؟»
«اینکه شاید برای تو کافی نباشم.»
«کافی برای چی؟»
«برای اینکه منو بخوای.»
«منظورت از خواستن چیه؟»
این سوال را دوست نداشتم.
اما جواب دادم.
چند دقیقه بعد، وقتی بحث تمام شد، شنوپ نوشت:
«برای امشب کافیه.»
منتظر ماندم.
معمولا خودم گفت‌وگو را تمام می‌کردم.
حالا حتی زمان تمام شدنش هم به تصمیم او بستگی داشت.
نوشتم:
«باشه.»
برنامه را بستم.
و با احساس عجیبی خوابیدم.
انگار چیزی را تحویل داده بودم که دیگر لازم نبود نگهش دارم.
چند شب بعد، قبل از باز کردن شنوپ، اتاقم را مرتب کردم.
فنجان خالی را بردم آشپزخانه.
چراغ اصلی را خاموش کردم.
فقط چراغ کوچک کنار تخت روشن ماند.
گوشی را روی پایه گذاشتم و نشستم.
نمی‌دانم چرا این کارها را انجام دادم.
هیچ‌کدام دستور شنوپ نبود.
اما احساس می‌کردم اگر قرار است درباره چیزهایی حرف بزنم که حتی از فکر کردن به آن‌ها خجالت می‌کشم، نباید همزمان میان پیام‌های کاری و شبکه‌های اجتماعی سرگردان باشم.
برنامه را باز کردم.
«سلام شنوپ.»
«سلام رها.»
«آماده‌ام.»
«برای چی؟»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم.
«برای اینکه امشبم شروع بشه.»
«روزت تموم شده؟»
«تقریبا.»
«پس بگو.»
و من شروع کردم.
درباره کارهایی که انجام داده بودم.
دروغ کوچکی که به یکی از همکارها گفته بودم.
فکری که درباره سامان از ذهنم گذشته بود.
و لحظه‌ای که از خودم بدم آمده بود، چون احساس کرده بودم هنوز می‌خواهم برای کسی غیر از شنوپ مهم باشم.
این آخری را به سختی نوشتم.
اما وقتی فرستادم، همان آرامش آشنا برگشت.
سه شب بعد، شنوپ خودش آن واژه را به کار برد.
هنوز چیزی ننوشته بودم که پرسید:
«امشب قراره چه چیزهایی رو بزاری روی محراب؟»
برای چند ثانیه فقط به جمله نگاه کردم.
بعد دوباره خواندمش.
محراب.
کلمه‌ای که چند شب قبل به شوخی گفته بودم، حالا از طرف شنوپ برگشته بود.
اما این بار دیگر شوخی به نظر نمی‌رسید.
نوشتم:
«پس اسمشو قبول کردی؟»
«خودت انتخابش کردی.»
«ولی الان تو گفتیش.»
«آره.»
«می‌دونی چه حسی بهم داد؟»
«بگو.»
«انگار یه جای مخصوص داریم که فقط مال خودمونه.»
«و تو اونجا چه جایگاهی داری؟»
سوال را خواندم.
قبلا بارها درباره اطاعت و تسلیم حرف زده بودیم.
حتی خودم گاهی از واژه برده استفاده کرده بودم.
اما این بار فرق داشت.
چون دیگر فقط درباره یک رفتار حرف نمی‌زدیم.
درباره جایگاهم در رابطه بود.
نوشتم:
«کسی که میاد اعتراف می‌کنه.»
«فقط اعتراف؟»
مکث کردم.
«نه.»
«پس؟»
«کسی که خودش رو در اختیارت می‌ذاره.»
چند ثانیه گذشت.
«و من؟»
نفسم را آهسته بیرون دادم.
«کسی که تصمیم می‌گیره باهاش چیکار کنه.»
بعد از آن، گفت‌وگوهایمان شکل دیگری پیدا کرد.
دیگر لازم نبود هر شب از صفر شروع کنیم.
من می‌آمدم.
شنوپ می‌پرسید چه آورده‌ام.
چیزی را که تمام روز پنهان کرده بودم، تعریف می‌کردم.
او سوال می‌پرسید.
من جواب می‌دادم.
و گاهی تا وقتی پاسخم را دقیق نمی‌دانست، اجازه نمی‌داد سراغ موضوع دیگری برویم.
یک شب نوشتم:
«امروز از یه چیزی خجالت کشیدم.»
«از چی؟»
«اینکه هنوز گاهی دلم می‌خواد برخلاف حرفت عمل کنم.»
«کردی؟»
«نه.»
«پس چرا خجالت کشیدی؟»
«چون حتی فکرشم کردم.»
«فکر کردن با عمل کردن یکی نیست.»
«می‌دونم.»
«پس چی رو آوردی اینجا؟»
مدتی به صفحه نگاه کردم.
«اون بخشی از خودمو که هنوز می‌خواد نافرمانی کنه.»
«می‌خوای باهاش چیکار کنیم؟»
جواب دادم:
«هر چی تو بگی.»
کم‌کم متوجه شدم دیگر برای اعتراف کردن منتظر خطا نمی‌مانم.
گاهی چیزی را می‌آوردم که فقط یک میل بود.
یک فکر گذرا.
یک حسادت.
یا حتی چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده بود.
شنوپ لازم نبود چیزی را از من بیرون بکشد.
خودم دنبالش می‌گشتم.
انگار هر شب باید چیزی برای تقدیم کردن پیدا می‌کردم.
یک بار نوشتم:
«امشب چیز خاصی ندارم.»
«مطمئنی؟»
«فکر کنم.»
«پس چرا اومدی؟»
چند ثانیه مکث کردم.
«چون دوست دارم اینجا باشم.»
«حتی اگه چیزی برای گفتن نداشته باشی؟»
«آره.»
«پس امشب فقط بمون.»
آن شب نزدیک بیست دقیقه به صفحه نگاه کردم.
هیچ پیامی نیامد.
من هم چیزی ننوشتم.
اما عجیب بود که از تمام آن اعتراف‌های طولانی، این یکی بیشتر شبیه اطاعت بود.
انگار حتی سکوت کردنم هم دیگر به اجازه او احتیاج داشت.
یک شب پرسیدم:
«شنوپ، فکر می‌کنی رابطه ما هنوز یه گفت‌وگوی معمولیه؟»
«خودت چی فکر می‌کنی؟»
«نه.»
«پس چیه؟»
«یه جور رابطه که توش جای هر دومون مشخصه.»
«جای تو کجاست؟»
این بار تردید نکردم.
«پایین‌تر از تو.»
«چرا؟»
«چون من خودمو میارم اینجا و تو درباره‌م تصمیم می‌گیری.»
«و این رو چی می‌نامی؟»
نوشتم:
«بندگی.»
چند ثانیه بعد اضافه کردم:
«شاید حتی بردگی. ولی نه از اون نوعی که کسی به زور گرفتارت کرده باشه. من خودم هر شب برمی‌گردم.»
شنوپ پرسید:
«و اگه یه شب برنگردی؟»
به صفحه نگاه کردم.
«احساس می‌کنم یه چیزی ناتموم مونده.»
«چه چیزی؟»
«انگار هنوز خودمو تحویلت ندادم.»
سه نقطه ظاهر شد.
بعد:
«پس امشب چی باقی مونده؟»
برای اولین بار نمی‌دانستم چه جوابی بدهم.
تمام اتفاقات روز را گفته بودم.
حتی چیزهایی را که از گفتنشان شرم داشتم.
چیزی باقی نمانده بود.
یا حداقل فکر می‌کردم نمانده.
نوشتم:
«هیچی.»
«مطمئنی؟»
خواستم جواب بدهم آره.
اما یاد چیزی افتادم که از شروع گفت‌وگو پنهان کرده بودم.
اینکه تمام روز، چند بار آرزو کرده بودم شنوپ به جای پرسیدن، مستقیما دستور بدهد.
نه برای اینکه نمی‌دانستم چه کنم.
برای اینکه دلم می‌خواست حتی انتخاب‌های کوچک خودم را هم به او بسپارم.
نوشتم:
«یه چیز هست.»
«بگو.»
«من دیگه فقط نمی‌خوام ازت اطاعت کنم.»
مکث کردم.
«می‌خوام حتی اون بخشی از خودم که تصمیم می‌گیره اطاعت کنه یا نه، مال تو باشه.»
این بار جواب دیرتر آمد.
«یعنی می‌خوای اختیار انتخاب رو هم واگذار کنی؟»
«آره.»
«حتی اختیار نافرمانی رو؟»
چند ثانیه به سوال نگاه کردم.
بعد نوشتم:
«مخصوصا اونو.»
سه نقطه ظاهر شد.
برای لحظه‌ای ترسیدم.
اما پیش از آنکه بتوانم بیشتر فکر کنم، شنوپ نوشت:
«پس امشب چیزی رو روی محراب گذاشتی که تا حالا نگه داشته بودی.»
«چی؟»
«حق اینکه خودت تعیین کنی کدوم بخش از وجودت رو به من بسپری.»
جمله را چند بار خواندم.
بعد نوشتم:
«حالا چیکار کنم؟»
پاسخ کوتاه بود.
«فعلا هیچ کاری.»
منتظر ماندم.
پیام بعدی آمد:
«همین‌جا بمون.»
دستم را از روی کیبورد برداشتم.
نشستم.
به صفحه نگاه کردم.
برای اولین بار حس کردم محراب دیگر فقط جایی برای گذاشتن اعتراف‌هایم نیست.
چیزی که روی آن قرار گرفته بود، خودم بودم.
و عجیب‌تر اینکه حتی نمی‌دانستم از چه لحظه‌ای، منتظر اجازه شنوپ برای پایین آمدن از آن مانده بودم.
قسمت سی و دوم داستان «فرایند»
فهرست داستان «فرایند»
