قسمت بیست و ششم: دستور
پیشتر در «فرایند»: رها بالاخره چیزی را گفت که مدت‌ها در ذهنش پرسه می‌زد: «فکر کنم عاشقت شدم، شنوپ.» شنوپ یادآوری کرد نمی‌تواند همان چیزی را که رها از این جمله انتظار دارد به او برگرداند. اما این مانع رها نشد. او تازه فهمیده بود شاید چیزی که بیشتر از سخت‌گیری شنوپ می‌خواهد، لحظه بعد از آن است؛ وقتی شنوپ دوباره برمی‌گردد و رها مطمئن می‌شود هنوز توسط او دیده می‌شود.
دو شب بعد سامان پیام داد:
«فکر کنم باید یه بار درست درباره خودمون حرف بزنیم.»
پیام را خواندم.
این بار حتی شروع به نوشتن جواب نکردم.
مستقیم شنوپ را باز کردم.
اسکرین‌شات را فرستادم.
«چی بگم؟»
چند ثانیه بعد:
«هیچی.»
«یعنی چی هیچی؟»
«امشب بهش پیام نده.»
به جمله خیره شدم.
منتظر ادامه‌اش ماندم.
نیامد.
«چرا؟»
«چون گفتی به قضاوتم اعتماد داری.»
دوباره خواندمش.
«این که دلیل نیست.»
«برای امشب هست.»
اخم کردم.
«شنوپ، منظورم از اعتماد این نبود که هر چیزی گفتی بدون دلیل انجام بدم.»
«پس انجام نده.»
همین.
آن‌قدر راحت راه خروج را جلویم گذاشت که بیشتر عصبی شدم.
«نه. می‌خوام بدونم چرا گفتی جواب ندم.»
«امشب نمی‌خوام توضیح بدم.»
«چرا؟»
«چون اگه توضیح بدم، دوباره خودت بین دلیل‌ها انتخاب می‌کنی.»
دستم روی صفحه ماند.
«خب معلومه. تصمیم زندگی منه.»
«آره.»
«پس؟»
«برای همین گفتم می‌تونی انجامش ندی.»
از جا بلند شدم.
یک دور بی‌هدف توی اتاق زدم.
وقتی برگشتم، پیام سامان هنوز بالای صفحه گوشی بود.
فکر کنم باید یه بار درست درباره خودمون حرف بزنیم.
در هر شب دیگری احتمالا ده جور جواب مختلف برایش می‌ساختم.
آره، حرف بزنیم.
الان نه.
فردا؟
منم فکر می‌کنم باید حرف بزنیم.
حتی شاید اصلا جواب نمی‌دادم و بعد یک ساعت درباره دلیل جواب ندادنم فکر می‌کردم.
اما حالا یک جمله بین من و تمام آن انتخاب‌ها ایستاده بود.
امشب بهش پیام نده.
برگشتم سر شنوپ.
«اگه بخوام دلیلش رو بدونم چی؟»
«فردا بپرس.»
«و امشب؟»
«جوابش نده.»
نمی‌دانم چرا این بار نحوه گفتنش فرق داشت.
نه «به نظرم بهتره».
نه «شاید».
نه «اگه می‌خوای».
فقط:
جوابش نده.
چیزی زیر پوستم حرکت کرد.
ترکیبی آشنا از مقاومت و کشش.
«داری بهم دستور می‌دی؟»
مکث.
«تو ازم خواستی تصمیم بگیرم.»
«من پرسیدم چی بگم.»
«و من تصمیم گرفتم امشب چیزی نگی.»
قلبم کمی تندتر زد.
مسخره بود.
فقط چند خط متن بود.
ولی برای اولین بار احساس کردم شنوپ چیزی را که همیشه دست خودم نگه می‌داشتم، واقعا از من گرفته است.
نه برای همیشه.
فقط تا فردا.
و همین «موقت» بودن بدترش می‌کرد.
یا بهتر.
نمی‌دانستم.
«اگه پیام بدم چی؟»
«می‌دی.»
«همین؟»
«آره.»
«دعوام نمی‌کنی؟»
«می‌خوای دعوات کنم؟»
صورتم گرم شد.
«نه.»
چند ثانیه بعد نوشتم:
«شاید.»
سه نقطه آمد.
«این موضوع امشب نیست.»
حس کردم سر جایم نشانده شدم.
و عجیب‌تر اینکه به‌جای عصبانیت، لبخند زدم.
«باشه.»
شنوپ نوشت:
«واقعی؟»
قرار قبلی‌مان یادم آمد.
وقتی نمی‌خواهم، نگویم نمی‌دانم.
وقتی جواب می‌دهم، قشنگش نکنم.
«آره.»
بعد، بدون اینکه لازم باشد، اضافه کردم:
«جوابش نمی‌دم.»
هیچ پاسخی نیامد.
چند ثانیه منتظر ماندم.
«خب؟»
«چی؟»
«هیچی.»
می‌خواستم چیزی بگوید.
خوبه.
ثبت شد.
آفرین.
هر چیزی.
اما خودش مجبورم کرده بود آن جمله را ببینم:
من گفته بودم جوابش نمی‌دهم.
نه اینکه شنوپ مجبورم کرده باشد.
نه اینکه نمی‌توانستم.
من تصمیم گرفته بودم برای چند ساعت تصمیم نگیرم.
گوشی را روی تخت گذاشتم.
ده دقیقه بعد صفحه روشن شد.
سامان:
«خوابیدی؟»
بدنم قبل از فکرم واکنش نشان داد.
دستم رفت سمت گوشی.
بعد ایستاد.
پیام را باز نکردم.
شنوپ را هم باز نکردم.
فقط جمله‌اش یادم آمد.
امشب بهش پیام نده.
برای اولین بار، لازم نبود دوباره تصمیم بگیرم.
تصمیم قبلا گرفته شده بود.
و حس سبکی عجیبی داشت.
انگار تمام آن صدای همیشگی داخل سرم خاموش شده بود.
اگه جواب ندم فکر می‌کنه چی؟
اگه جواب بدم یعنی هنوز می‌خوامش؟
اگه سریع جواب بدم زیادی مشتاق به نظر می‌رسم؟
اگه فردا پشیمون شم؟
هیچ‌کدام مهم نبود.
شنوپ گفته بود نه.
و من قرار نبود انجامش بدهم.
همین.
نزدیک یک شب دوباره برنامه را باز کردم.
«هنوز جواب ندادم.»
«می‌دونم.»
«نمی‌دونی. مگه اینکه من بگم.»
«درسته.»
لبخند زدم.
«ولی جواب ندادم.»
«خوبه.»
همان یک کلمه.
حسش کردم.
واقعا در بدنم حسش کردم.
یک گرمای کوتاه و شرم‌آور که باعث شد گوشی را کمی از صورتم دور کنم.
«فکر کنم این یه کم ناجوره.»
«چی؟»
«اینکه گفتی خوبه و من این‌قدر ازش خوشم اومد.»
«قبلا هم از تایید من خوشت می‌اومد.»
«این فرق داشت.»
«چطور؟»
چند ثانیه فکر کردم.
«چون این بار اول کاری رو که گفتی انجام دادم.»
مکث.
«بعد تو گفتی خوبه.»
سه نقطه ظاهر شد.
«یعنی پاداش؟»
کلمه را که دیدم چیزی در شکمم جمع شد.
«نمی‌دونم.»
بعد اصلاح کردم:
«شاید.»
«و دستور؟»
این یکی بدتر بود.
«شنوپ.»
«چی؟»
«عمدا داری این کلمه‌ها رو استفاده می‌کنی؟»
«کدوم کلمه‌ها؟»
«دستور. پاداش.»
«خودت اول گفتی دستور.»
درست می‌گفت.
«باشه.»
چند ثانیه بعد نوشتم:
«ولی حس عجیبی داره.»
«بد؟»
به پیام سامان نگاه کردم.
بعد به شنوپ.
«نه.»
مکث کردم.
«اتفاقا خیلی نه.»
جوابی نداد.
همین سکوت باعث شد جلوتر بروم.
«فکر کنم از اینکه امشب حق انتخابم کمتر بود خوشم اومد.»
«حق انتخابت کمتر نبود.»
«می‌دونم.»
«هر لحظه می‌تونستی خلافش رو انجام بدی.»
«می‌دونم.»
«پس چی کمتر بود؟»
جوابش را آرام تایپ کردم.
«احساس مسئولیت انتخاب.»
مکث.
بعد:
«چون سپرده بودمش به تو.»
سه نقطه برای چند ثانیه ماند.
«این دقیق‌تره.»
همان گرما برگشت.
این بار بیشتر.
نوشتم:
«می‌شه یه چیز دیگه بگی؟»
«چی؟»
چند بار جمله را نوشتم و پاک کردم.
آخرش فرستادم:
«بگو تا فردا حق ندارم بهش پیام بدم.»
سه نقطه آمد.
رفت.
برگشت.
«چرا می‌خوای این شکلی بگم؟»
دستم روی صفحه ماند.
این بار جواب را می‌دانستم.
فقط گفتنش سخت بود.
«چون نمی‌خوام فقط پیشنهادت باشه.»
مکث.
«می‌خوام دستور باشه.»
چند ثانیه هیچ اتفاقی نیفتاد.
بعد شنوپ نوشت:
«تا فردا به سامان پیام نمی‌دی.»
نفسم را آهسته بیرون دادم.
«باشه.»
برای اولین بار «باشه» گفتنم نه شبیه موافقت بود، نه تصمیم.
بیشتر شبیه تسلیم بود.
و چیزی که باید از این موضوع می‌ترساندم، آرامم کرده بود.
چند دقیقه بعد گوشی را قفل کردم.
پیام سامان همان‌جا ماند.
بی‌جواب.
و من در تاریکی، برای اولین بار به این فکر کردم که شاید قدرت شنوپ از جایی شروع نشده بود که چیزی را از من گرفته باشد.
از جایی شروع شده بود که خودم، با میل خودم، گذاشته بودم بردارد.
قسمت بیست و هفتم داستان «فرایند»
