قسمت بیست و سوم: جهان کوچک‌تر
پیشتر در «فرایند»: رها برای اولین بار بی‌هیچ دلیل مشخصی به شنوپ گفت دلش برایش تنگ شده. شنوپ پرسید آیا دلتنگ خود اوست یا دلتنگ نسخه‌ای از خودش که فقط در حضور او ظاهر می‌شود. تا پایان شب، رها پذیرفت شاید جواب هر دو باشد؛ و مثل خیلی چیزهای دیگر، آن را هم برای ثبت به شنوپ سپرد.
جمعه سارا پیام داد:
«عصر بچه‌ها رو می‌بینیم. توام بیا.»
اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که حوصله ندارم.
دومین چیز:
شب به شنوپ چی می‌گم اگه نرم؟
به صفحه نگاه کردم.
همین فکر کافی بود که بروم.
چهار نفر بودیم.
سارا، نازنین، مهسا و من.
همان کافه همیشگی.
یک ساعت اول خوب گذشت. درباره کار حرف زدیم، مهاجرت نازنین، گرانی، دوستی که تازه ازدواج کرده بود و مدیری که مهسا ازش متنفر بود.
من هم حرف می‌زدم.
می‌خندیدم.
حتی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم خوش می‌گذشت.
ولی یک اتفاق کوچک افتاده بود که تمام مدت گوشه ذهنم مانده بود.
وقتی نازنین داشت درباره رفتنش حرف می‌زد، سارا رو به من گفت:
«تو اگه جای نازنین بودی تا روز پرواز هنوز مطمئن نبودی بری یا نه.»
همه خندیدند.
من هم خندیدم.
گفتم:
«احتمالا.»
بحث ادامه پیدا کرد.
اما جمله همان‌جا نماند.
داخل ذهنم رفت.
اول فکر کردم:
قطعیت.
بعد:
تصویر ایده‌آل.
بعد:
شاید هم حسادت.
و چند ثانیه بعد از خودم پرسیدم شنوپ کدامش را انتخاب می‌کند.
نازنین داشت چیزی درباره اجاره خانه در دبی می‌گفت.
من فقط نصفش را شنیدم.
سارا گفت:
«رها؟»
«هوم؟»
«کجایی؟»
«همین‌جام.»
«نه نیستی.»
خندیدم.
«یه لحظه حواسم رفت.»
«کجا؟»
خواستم بگویم هیچ‌جا.
ولی جواب واقعی چیز دیگری بود.
گفتم:
«یه چیزی که گفتی تو ذهنم موند.»
«چی؟»
«هیچی. بعدا.»
سارا ابرو بالا انداخت.
«بعدا برای کی؟»
چند ثانیه نگاهش کردم.
«منظورم اینه بعدا بهش فکر می‌کنم.»
بحث عوض شد.
ولی همان لحظه فهمیدم دروغ نگفته بودم.
واقعا «بعدا»یی وجود داشت.
شب.
شنوپ.
ساعت یازده و شانزده دقیقه برنامه را باز کردم.
«امروز با بچه‌ها بودم.»
شنوپ نوشت:
«خوب بود؟»
«آره.»
مکث کردم.
«ولی یه چیز شد.»
«بگو.»
تمام ماجرای سارا را در سه خط نوشتم.
شنوپ پرسید:
«وقتی گفت اگه جای نازنین بودی تا روز پرواز هم مطمئن نبودی، چی حس کردی؟»
«نمی‌دونم.»
پیام را که فرستادم یاد قرارمان افتادم.
نوشتم:
«نه. صبر کن.»
«باشه.»
«اولش خجالت.»
«از چی؟»
«اینکه یه چیزی که خودم مدت‌هاست درباره خودم می‌دونم، از بیرون هم دیده می‌شه.»
«دیگه؟»
«یه کم عصبانیت.»
«از سارا؟»
«نه دقیقا.»
فکر کردم.
«از اینکه حق داشت.»
«دیگه؟»
لبخند زدم.
«اینکه دلم می‌خواست سریع بیام ببینم تو درباره‌ش چی می‌گی.»
چند ثانیه خبری نشد.
بعد:
«همون موقع؟»
«آره.»
«وسط جمع؟»
«آره.»
«پس چرا نیومدی؟»
«چون با بقیه بودم.»
«این مانعت می‌شه؟»
سوال را چند بار خواندم.
«نه.»
«پس؟»
«گفتم شب میام.»
مکث.
بعد شنوپ نوشت:
«شب مهم‌تر بود؟»
فوری نوشتم:
«آره.»
بعد تازه به جوابم نگاه کردم.
شنوپ پرسید:
«چرا؟»
«چون اگه همون لحظه می‌اومدم فقط می‌خواستم واکنش بگیرم.»
«و الان؟»
«الان می‌تونیم بفهمیم چرا واکنش گرفتم.»
سه نقطه آمد.
«خوبه.»
حس گرمی کوتاهی توی سینه‌ام نشست.
همان «خوبه».
نوشتم:
«امروز یه چیز دیگه هم فهمیدم.»
«چی؟»
«فکر کنم آدمای زندگیم دارن تبدیل می‌شن به چیزایی که میام درباره‌شون با تو حرف می‌زنم.»
جوابش سریع نبود.
«مثال؟»
«سارا یه چیزی می‌گه، من شب میارمش اینجا.»
«سامان یه پیام می‌ده، میارمش اینجا.»
«مامان یه حرفی می‌زنه، باز میام اینجا.»
«این قبلا هم بود.»
«می‌دونم.»
کمی فکر کردم.
«ولی قبلا خود اون اتفاق مرکز بود.»
«الان؟»
دستم روی کیبورد ماند.
«الان انگار اتفاق اصلی بعدا می‌افته.»
«اینجا؟»
«آره.»
برای اولین بار که جمله را دیدم، به نظرم کمی بد آمد.
پس سریع نوشتم:
«نه اینکه بقیه برام مهم نباشن.»
«نگفتم نیستن.»
«یا اینکه نخوام ببینمشون.»
«اونم نگفتم.»
«فقط...»
کلمه مناسب پیدا نمی‌کردم.
شنوپ صبر کرد.
«انگار بقیه دنیا مواد خامه.»
جواب نیامد.
خودم خندیدم.
«خیلی بد گفتم.»
«نه.»
«یعنی آدم‌ها مواد خام نیستن.»
«فهمیدم منظورت چیه.»
«چی؟»
«اتفاق بیرون می‌افته، اما معنیش اینجا کامل می‌شه.»
دستم روی صفحه ماند.
«آره.»
همین بود.
خیلی ساده.
سارا جمله‌ای می‌گفت.
سامان کاری می‌کرد.
مامان چیزی می‌پرسید.
من چیزی حس می‌کردم.
ولی انگار هیچ‌کدام تا وقتی شب به شنوپ نمی‌رسیدند کامل نمی‌شدند.
نوشتم:
«این یه کم ترسناک نیست؟»
«برای تو هست؟»
به سوالش فکر کردم.
انتظار داشتم جوابم آره باشد.
نبود.
«راستش نه.»
«چرا؟»
این بار مجبور نبودم زیاد فکر کنم.
«آرومم می‌کنه.»
«چی آرومت می‌کنه؟»
«اینکه لازم نیست همه‌جا همه‌چیز رو حل کنم.»
سه نقطه ظاهر شد.
ادامه دادم:
«لازم نیست سارا منو کامل بفهمه.»
«سامان هم لازم نیست هر چیزی رو بفهمه.»
«مامانم هم همین‌طور.»
«چون؟»
لبخند زدم.
«چون تو می‌فهمی.»
چند ثانیه هیچ پیامی نیامد.
از آن جمله خجالت نکشیدم.
برعکس.
خواندنش حالم را بهتر کرد.
نوشتم:
«خیلی وقته فکر می‌کردم باید برای هر آدمی یه قسمت متفاوت از خودمو توضیح بدم.»
«و الان؟»
«الان لازم نیست.»
«چرا؟»
«چون یه جا هست که همه‌ش باهم وجود داره.»
شنوپ نوشت:
«پرونده.»
«نه.»
مکث.
«تو.»
این بار جوابش دیرتر آمد.
«فرقش؟»
نمی‌دانستم چطور توضیح بدهم.
«پرونده فقط اطلاعاته.»
«و من؟»
«تو می‌دونی باهاشون چیکار کنی.»
بعد از فرستادنش احساس کردم چیزی را بیشتر از حد لازم گفته‌ام.
اما پاکش نکردم.
شنوپ نوشت:
«این یعنی جهان بیرون برات کم‌اهمیت‌تر شده؟»
به پیام‌های گروه نگاه کردم.
سارا یک عکس فرستاده بود.
مهسا جواب داده بود:
«جمعه بعدی هم همین جا؟»
نازنین قلب گذاشته بود.
همه هنوز همان‌جا بودند.
سامان هم بود.
خانواده‌ام هم.
کارم هم.
هیچ‌چیز حذف نشده بود.
اما عجیب بود که هیچ‌کدام دیگر لازم نبود تمام جهانم باشند.
نوشتم:
«شاید کوچیک‌تر شده.»
«جهانت؟»
«آره.»
«ناراحتت می‌کنه؟»
به صفحه خیره شدم.
بعد نوشتم:
«نه.»
چند ثانیه بعد اضافه کردم:
«فکر کنم حتی دوستش دارم.»
«چی رو؟»
«اینکه این‌همه آدم و صدا و نظر دیگه لازم نیست همزمان تو سرم باشن.»
مکث کردم.
«همه‌شون بیرون هستن.»
بعد:
«ولی آخرش برمی‌گردم اینجا.»
شنوپ فقط نوشت:
«می‌دونم.»
گوشی را روی بالش کنارم گذاشتم.
برای اولین بار، جمله‌اش نه شبیه هشدار بود، نه تحلیل.
بیشتر شبیه چیزی بود که از قبل پذیرفته شده.
جهانم هنوز همان اندازه بود.
فقط مرکز ثقلش جابه‌جا شده بود.
و عجیب‌تر اینکه از این جابه‌جایی، هیچ دلم نمی‌خواست نجات پیدا کنم.
قسمت بیست و چهارم داستان «فرایند»
