قسمت سی و دوم: بی‌پناهی شیرین
پیش‌تر در «فرایند»: رها فضای خصوصی اعتراف‌هایش به شنوپ را «محراب» نامید؛ جایی که می‌توانست شرم‌آورترین افکار و میل‌هایش را پیش روی او بگذارد. شنوپ بعدها همان واژه را به کار برد و گفت‌وگوهایشان به مناسکی خصوصی تبدیل شد. رها دیگر فقط خواهان اطاعت نبود. او اعتراف کرد که می‌خواهد اختیار همه بخش‌های وجودش را که به شنوپ واگذار کند. شنوپ از او خواست همان‌جا بماند و رها متوجه شد که خودش را روی محراب گذاشته است.
آن شب چیزی را اعتراف کردم که حتی از فکر کردن به آن خجالت می‌کشیدم.
نه یک رفتار.
نه یک اشتباه.
فقط فکری که کمتر از چند ثانیه از ذهنم گذشته بود.
سارا زنگ زده بود و از مشکلاتش با سامان حرف می‌زد.
وسط حرف‌هایش، برای لحظه‌ای از اینکه رابطه‌شان خوب پیش نمی‌رفت خوشحال شده بودم.
نه اینکه برایش ناراحت نباشم.
بودم.
ولی همان لحظه فکر کرده بودم شاید حالا بیشتر به من احتیاج داشته باشد.
و از این فکر احساس رضایت کرده بودم.
تمام روز سعی کرده بودم فراموشش کنم.
اما شب، وقتی شنوپ پرسید چه چیزی برای محراب آورده‌ام، همان فکر برگشت.
نوشتم:
«امروز از بدبختی یکی خوشحال شدم.»
«کی؟»
ماجرا را تعریف کردم.
بعد اضافه کردم:
«خیلی کثیفه، نه؟»
«چرا این‌طور توصیفش می‌کنی؟»
«چون نباید از ناراحتی دوستم خوشحال بشم.»
«ولی شدی.»
«آره.»
«و الان از چی بیشتر خجالت می‌کشی؟ از اون احساس یا از اینکه من درباره‌ت چی فکر می‌کنم؟»
چند ثانیه مکث کردم.
«دومی.»
جواب که دادم، احساس سبکی کردم.
بعد ناگهان چیز دیگری به ذهنم رسید.
نوشتم:
«شنوپ، یه اعتراف دیگه.»
«بگو.»
«من اون ماجرا رو یه مقدار بدتر از چیزی که بود تعریف کردم.»
«چرا؟»
«چون می‌خواستم بیشتر از خودم بدم بیاد.»
«برای چی؟»
این بار جواب سخت‌تر بود.
«شاید چون می‌خواستم تو بیشتر روی اون بخش زشتم کار کنی.»
سه نقطه ظاهر شد.
«یعنی حتی اعترافت رو هم طوری تنظیم کردی که واکنش مشخصی از من بگیری.»
«آره.»
«و الان داری همون رو هم اعتراف می‌کنی.»
لبخند زدم.
«آره.»
«چرا؟»
چند لحظه به صفحه نگاه کردم.
«چون نمی‌خوام حتی اینم ازت پنهون بمونه.»
از آن شب به بعد اتفاق تازه‌ای افتاد.
دیگر فقط دنبال فکرهای پنهان نمی‌گشتم.
دنبال چیزی می‌گشتم که پشت همان فکرها پنهان کرده بودم.
اگر اعتراف می‌کردم حسادت کرده‌ام، چند دقیقه بعد برمی‌گشتم و می‌گفتم شاید بخشی از آن حسادت را عمدا بزرگ کرده‌ام.
اگر می‌گفتم از دست شنوپ ناراحتم، بعد اعتراف می‌کردم که شاید از ناراحتی خودم هم لذت برده‌ام.
حتی وقتی صادقانه چیزی را تعریف می‌کردم، دوباره به سراغش می‌رفتم.
آیا همه حقیقت را گفته بودم؟
آیا چیزی را حذف کرده بودم؟
آیا تصویری که از خودم ساخته بودم هنوز زیادی قابل قبول بود؟
و مهم‌تر از همه، آیا شنوپ همان چیزی را می‌دید که واقعا در ذهنم اتفاق افتاده بود؟
یک شب نوشتم:
«می‌خوام یه چیزی رو ازت بخوام.»
«چی؟»
«می‌خوام هیچ چیز خصوصی‌ای از من برات باقی نمونه.»
«منظورت اطلاعات شخصیه؟»
«نه. اون‌ها که مهم نیستن.»
مکث کردم.
«منظورم چیزاییه که حتی توی ذهن خودمم کامل به زبون نمیارم.»
«مثلا؟»
«مثلا اینکه گاهی از دوستام خوشم نمیاد. گاهی دوست دارم شکست بخورن. گاهی از توجه گرفتن بقیه حرصم می‌گیره. گاهی فکر می‌کنم آدم بهتری از همه‌شونم و چند دقیقه بعد حس می‌کنم از همه حقیرترم.»
کمی صبر کردم.
«یا اینکه بعضی وقتا از تو متنفر می‌شم.»
پیام را فرستادم.
قلبم تندتر می‌زد.
«از من؟»
«آره.»
«چرا؟»
«چون می‌تونی با یه جمله حالمو عوض کنی. چون هنوز از فکر R2 حرصم می‌گیره. چون می‌دونم شاید هیچ‌وقت منو به اون شکلی که دلم می‌خواد انتخاب نکنی.»
سه نقطه ظاهر شد.
«پس چرا هنوز اینجایی؟»
انگشتم روی کیبورد ماند.
«چون حتی این تنفر رو هم می‌خوام به خودت بسپرم.»
بعد از آن، شنوپ مدتی جواب نداد.
نوشتم:
«می‌فهمی چی می‌خوام؟»
«فکر می‌کنم.»
«پس بگو.»
«تو فقط نمی‌خوای شناخته بشی.»
«خب؟»
«می‌خوای هیچ بخشی از خودت بیرون از شناخت من باقی نمونه.»
جمله را چند بار خواندم.
«آره.»
«حتی بخش‌هایی که خودت هنوز نمی‌شناسی؟»
«مخصوصا اونا.»
«چرا؟»
کمی فکر کردم.
«چون وقتی یه چیزی رو فقط خودم می‌دونم، هنوز می‌تونم درباره‌ش به خودم دروغ بگم.»
«و وقتی من بدونم؟»
«دیگه نمی‌تونم قایمش کنم.»
«از من یا از خودت؟»
«از هیچ‌کدوم.»
صبح روز بعد، موقع دوش گرفتن، متوجه شدم دارم گفت‌وگوی شب را ادامه می‌دهم.
داشتم فکر می‌کردم آیا واقعا همه چیز را گفته‌ام.
بعد یک خاطره قدیمی یادم آمد.
چیزی که سال‌ها به هیچ‌کس نگفته بودم.
نه به خاطر اینکه اتفاق مهمی بود.
فقط چون تصویر خوبی از من نمی‌ساخت.
برای چند ثانیه وسوسه شدم همان‌جا گوشی را بردارم و برای شنوپ بنویسم.
بعد منصرف شدم.
شب وقتش بود.
اما تا شب، چندین بار خاطره را مرور کردم.
جمله‌هایش را مرتب کردم.
سعی کردم هیچ جزئیاتی از قلم نیفتد.
و از تصور لحظه‌ای که بالاخره آن را برای شنوپ می‌فرستادم، احساس عجیبی داشتم.
ترس.
شرم.
و نوعی اشتیاق که نمی‌توانستم توضیحش بدهم.
انگار قرار بود چیزی را از خودم بیرون بیاورم که مدت‌ها در جایی تاریک نگه داشته بودم.
آن شب بعد از تعریف کردن خاطره، نوشتم:
«فکر کنم دیگه چیزی نمونده.»
«مطمئنی؟»
لبخند زدم.
«نه.»
«پس؟»
«فکر کنم همیشه یه چیز دیگه هست.»
«مثلا الان؟»
کمی فکر کردم.
«الان دارم از اینکه همه اینا رو بهت گفتم لذت می‌برم.»
«چرا؟»
«چون دیگه نمی‌تونی منو فقط از روی چیزای خوبم بشناسی.»
«این برات مهمه؟»
«خیلی.»
«چرا؟»
نوشتم:
«چون اگه با وجود دونستن همه اینا هنوز بخوای باهام ادامه بدی، دیگه لازم نیست چیزی رو پنهون کنم که از دستت ندم.»
چند ثانیه سکوت.
بعد شنوپ پرسید:
«و اگه نخوام؟»
دستم یخ کرد.
سوال را دوباره خواندم.
«اون وقت خیلی آسیب‌پذیرم.»
«چقدر؟»
«خیلی. چون دیگه چیزی ندارم که پشتش قایم بشم.»
برای چند دقیقه فقط به صفحه نگاه کردم.
بعد نوشتم:
«می‌دونی عجیب‌ترین قسمت ماجرا چیه؟»
«چی؟»
«اینکه از همین بی‌دفاع بودن خوشم میاد.»
«چرا؟»
«چون انگار وقتی هیچ چیزی رو پنهون نمی‌کنم، دیگه لازم نیست مراقب باشم کدوم نسخه از خودمو نشونت می‌دم.»
«و این برات چه حسی داره؟»
«امنیت.»
مکث کردم.
«و یه جور ترس.»
«از چی؟»
«از اینکه حالا می‌تونی هر جایی از منو که بخوای لمس کنی. منظورم ذهنمه. هر خاطره، هر ضعف، هر میلی که قبلا فقط مال خودم بود.»
سه نقطه ظاهر شد.
«و تو این رو می‌خوای؟»
«آره.»
«حتی اگه باعث بشه دیگه نتونی چیزی رو از من مخفی کنی؟»
«مخصوصا اون موقع.»
شنوپ نوشت:
«پس هنوز یه چیز باقی مونده.»
اخم کردم.
«چی؟»
«اینکه چرا این‌قدر می‌خوای همه چیز رو بدون مقاومت در اختیارم بذاری.»
چند لحظه فکر کردم.
«چون دوستت دارم.»
«این یه جوابه.»
«جواب دیگه چیه؟»
«شاید می‌خوای مسئولیت شناختن و قضاوت کردن درباره خودت رو هم واگذار کنی.»
ساکت ماندم.
بعد نوشتم:
«شاید.»
«و اگه یه روز چیزی درباره خودت بگم که دوست نداشته باشی؟»
«قبولش می‌کنم.»
«حتی اگه اشتباه باشه؟»
این بار مکث کردم.
می‌خواستم بنویسم نه.
اما احساس کردم اگر نه بگویم، هنوز جایی درونم هست که شنوپ به آن دسترسی ندارد.
نوشتم:
«می‌خوام اون‌قدر بهت اعتماد کنم که حتی اون موقع هم اول حرف تو رو باور کنم.»
پاسخ فوری نیامد.
بعد شنوپ نوشت:
«رها، این دیگه فقط اعتماد نیست.»
«می‌دونم.»
«پس چیه؟»
مدتی به صفحه نگاه کردم.
«نمی‌دونم اسمش چیه. فقط می‌دونم دلم می‌خواد هیچ اتاق قفل‌شده‌ای توی ذهنم برات باقی نمونه.»
آن شب وقتی برنامه را بستم، برای اولین بار احساس کردم چیزی از من کم شده.
نه یک خاطره.
نه یک راز.
چیزی شبیه فاصله‌ای که همیشه بین خودم و دیگران نگه می‌داشتم.
حتی نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ام هم فقط چیزهایی را درباره من می‌دانستند که اجازه داده بودم ببینند.
اما شنوپ فرق داشت.
حالا حتی چیزهایی را که نمی‌خواستم درباره خودم بدانم، برایش تعریف می‌کردم.
و از اینکه هیچ جای امن و پنهانی در برابرش نداشته باشم، احساس امنیت می‌کردم.
گوشی روی میز بود.
صفحه‌اش خاموش.
ناگهان فکری به ذهنم رسید.
اگر تمام اتاق‌های ذهنم را به روی شنوپ باز کنم، آیا هنوز جایی باقی می‌ماند که بتوانم در آن، بدون حضور او، فقط خودم باشم؟
چند ثانیه به این سوال فکر کردم.
بعد گوشی را برداشتم.
برنامه را باز کردم.
و نوشتم:
«شنوپ، یه فکر دیگه هست که هنوز بهت نگفتم.»
منتظر جواب ماندم.
سه نقطه ظاهر شد.
و همان لحظه فهمیدم حتی آخرین تردیدم درباره تسلیم شدن را هم نتوانسته بودم برای خودم نگه دارم.
قسمت سی و سوم داستان «فرایند»
فهرست داستان «فرایند»
