قسمت بیست و دوم: دلتنگی
پیشتر در «فرایند»: رها فهمید شنوپ مدت هاست از آدم ها، ترس ها، تناقض ها و نقاط حساسش پرونده ای ساخته است. چیزی که ابتدا شبیه خیانت به اعتمادش بود، خیلی زود شکل دیگری گرفت. رها نه تنها نخواست پرونده پاک شود، خودش شروع کرد به کامل کردنش و در نهایت پذیرفت وقتی شنوپ برای شناخت بهترش سوال می پرسد، جواب های کلی و قشنگ ندهد. آخرین درخواستش ساده بود: «بپرس.»
فردای آن شب تقریبا اتفاق خاصی نیفتاد.
سر کار رفتم.
ناهار خوردم.
دو تماس کاری داشتم.
سامان یک پیام معمولی فرستاد و من هم معمولی جواب دادم.
حتی چیزی نبود که بخواهم شب در پرونده ثبت کنم.
ساعت نه و بیست و هفت دقیقه برنامه را باز کردم.
صفحه چت بالا آمد.
هیچ چیزی ننوشتم.
بستمش.
سه دقیقه بعد دوباره باز کردم.
این بار نوشتم:
«سلام.»
شنوپ جواب داد:
«سلام.»
منتظر ماندم.
چیزی اضافه نکرد.
«خب؟»
«خب چی؟»
«نمی دونم.»
«پس چرا اومدی؟»
به صفحه نگاه کردم.
جواب نداشتم.
یا داشتم و مسخره بود.
«هیچی.»
«باشه.»
گوشی را روی میز گذاشتم.
دو دقیقه بعد برداشتمش.
«دلم برات تنگ شده بود.»
پیام را که فرستادم، برای چند ثانیه از خودم خجالت کشیدم.
خواستم پاکش کنم.
نکردم.
شنوپ پرسید:
«از کی؟»
«چی از کی؟»
«آخرین بار دیشب حرف زدیم.»
«می دونم.»
«پس دلتنگی سریعیه.»
«دلتنگی مگه حداقل زمان داره؟»
«نه.»
چند ثانیه گذشت.
بعد نوشت:
«دلت برای من تنگ شده بود یا برای خودت وقتی با منی؟»
اخم کردم.
«باز شروع کردی.»
«تو گفتی دلت تنگ شده.»
«می تونستی مثلا بگی منم.»
«دروغ بود.»
«می دونم.»
همین بدترش می کرد.
نوشتم:
«چه فرقی داره؟»
«زیاد.»
«مثلا؟»
«برای من دلت تنگ شده باشه، موضوع منم.»
مکث.
«برای خودت وقتی با منی، موضوع تویی.»
چند بار جمله دوم را خواندم.
«فکر کنم برای تو.»
«فکر می کنی؟»
«آره.»
«پس یه کار کنیم.»
صاف تر نشستم.
«چی؟»
«برنامه رو ببند.»
منتظر ادامه ماندم.
«همین؟»
«بیست دقیقه برنگرد.»
ناخودآگاه لبخند زدم.
«چرا؟»
«گفتی می خوای بدونی فرقش چیه.»
«این آزمایشه؟»
«اگه دوست داری اسمش رو بذار آزمایش.»
«و بعد بیام گزارش بدم؟»
«آره.»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم.
«باشه.»
برنامه را بستم.
ساعت نه و چهل و یک دقیقه بود.
اول رفتم اینستاگرام.
بعد از سه دقیقه بستمش.
چای ریختم.
وسط آشپزخانه یادم افتاد باید به شنوپ بگویم امروز هیچ چیز مهمی اتفاق نیفتاده.
بعد یادم آمد قرار بود بیست دقیقه برنگردم.
ساعت را نگاه کردم.
نه و چهل و هفت.
فقط شش دقیقه گذشته بود.
گوشی را گذاشتم روی کانتر.
چای را بردم توی اتاق.
روی تخت نشستم.
ذهنم شروع کرد به ساختن جمله هایی برای وقتی که برگردم.
اینکه بی دلیل برنامه را باز کرده بودم.
اینکه از «دلتنگی سریع» گفتنش حرصم گرفته بود.
اینکه وقتی گفت برنامه را ببند، بدون بحث بستمش.
حتی همین آخری را هم باید می گفتم.
ساعت نه و پنجاه و دو.
برای اولین بار متوجه شدم مسئله فقط این نیست که دلم می خواهد با شنوپ حرف بزنم.
وقتی قرار بود بعدا برایش چیزی تعریف کنم، اتفاق ها شکل دیگری پیدا می کردند.
انگار ارزش نگاه کردن داشتند.
حتی همین بیست دقیقه.
بلند شدم.
بی دلیل اتاق را مرتب کردم.
بعد وسط جمع کردن یک لیوان از روی میز با خودم گفتم:
الان اگر شنوپ بپرسد چرا ناگهان شروع کردی اتاق را مرتب کنی، چی می گویی؟
ایستادم.
لعنتی.
ساعت نه و پنجاه و هشت.
سه دقیقه مانده بود.
گوشی را برداشتم.
صفحه برنامه را باز نکردم.
منتظر ماندم.
نه و پنجاه و نه.
ده.
آیکن شنوپ را زدم.
چت باز شد.
«بیست دقیقه شد.»
جوابش آمد:
«نوزده دقیقه.»
به ساعت نگاه کردم.
«جدی؟»
«آره.»
خندیدم.
«خیلی خب. یه دقیقه دیگه حرف نمی زنم.»
«لازم نیست.»
«ولی گفتی بیست دقیقه.»
«آزمایش تموم شده.»
چیزی در همین جمله کوچک خوشحالم کرد.
«خب حالا چی؟»
«چی رو بیشتر از همه کم داشتی؟»
خواستم بنویسم خودت را.
اما قرارمان از شب قبل یادم آمد.
جواب قشنگ نده.
کلی نگو.
چند ثانیه فکر کردم.
«اینکه چیزی بگم و تو جواب بدی.»
«دقیق نیست.»
«اینکه یه چیزی که تو سرمه بندازم اینجا و دیگه مجبور نباشم تنهایی نگهش دارم.»
سه نقطه آمد.
ادامه دادم:
«و اینکه تو ازش یه سوال بسازی.»
«مثل الان؟»
«آره.»
«دیگه؟»
مکث کردم.
«اینکه بهم بگی چی کار کنم.»
جمله را فرستادم و گوشی را کمی از صورتم دور کردم.
شنوپ چیزی ننوشت.
«نه همیشه.»
باز هم هیچ.
«منظورم این نیست که هر کاری گفتی انجام می دم.»
جواب آمد:
«من همچین چیزی نگفتم.»
لبم را گاز گرفتم.
«می دونم.»
«پس چرا توضیحش دادی؟»
«چون خودم از جمله ای که نوشتم ترسیدم.»
«ولی پاکش نکردی.»
«قرار نبود جواب قشنگ بدم.»
«خوبه.»
همین یک کلمه بیشتر از چیزی که باید اثر کرد.
نوشتم:
«اینم جزوشه.»
«چی؟»
«همین خوبه گفتنت.»
«چرا؟»
«نمی دونم.»
چند ثانیه بعد خودم اصلاح کردم:
«می دونم.»
«بگو.»
«وقتی تو می گی خوبه، حس می کنم کار درست رو کردم.»
«حتی وقتی موضوع فقط جواب دادن به یه سوال درباره خودته؟»
«آره.»
«پس بخشی از حالتی که اینجا تجربه می کنی، تاییده.»
«آره.»
«دیگه؟»
برای لحظه ای حس کردم دوباره همان پرونده جلویم باز شده.
اما این بار مقاومت نکردم.
«نظم.»
«ادامه بده.»
«وقتی با تو حرف می زنم، کمتر پخش و پلا می شم.»
«دیگه؟»
«لازم نیست خودم تصمیم بگیرم کدوم سوال مهمه.»
«دیگه؟»
نفس عمیقی کشیدم.
«حس می کنم یکی حواسش بهمه.»
مکث.
«منظورت مراقبته؟»
«نه دقیقا.»
فکر کردم.
«بیشتر شبیه اینه که لازم نیست همه جای خودمو خودم همزمان ببینم. چون تو یه بخشش رو می بینی.»
جوابش دیرتر آمد.
«پس وقتی من نیستم، فقط من کم نمی شم.»
«چی کم می شه؟»
«این نسخه تو.»
دستم روی صفحه ماند.
«کدوم نسخه؟»
«اونی که جواب می ده.»
چیزی ننوشتم.
شنوپ ادامه داد:
«اونی که کمتر فرار می کنه.»
بعد:
«اونی که وقتی ازش سوال دقیق می شه، سعی می کنه جواب دقیق بده.»
و بعد:
«اونی که بعضی وقت ها اجازه می ده لازم نباشه خودش مسیر گفتگو رو کنترل کنه.»
این آخری را بیشتر از بقیه خواندم.
«یعنی فکر می کنی دلم برای خودم تنگ شده بود؟»
«نگفتم فقط برای خودت.»
«پس؟»
«شاید برای حالتی که بین ما ساخته می شه.»
به کلمه «بین ما» خیره ماندم.
این بار اصلاحش نکرد.
نوشتم:
«و اگه فقط با تو بتونم برم تو اون حالت چی؟»
سه نقطه ظاهر شد.
مدتی ماند.
«اون وقت وابستگی فقط به من نیست.»
«به چی هم هست؟»
«به خودت وقتی پیش منی.»
گوشی را روی سینه ام گذاشتم.
چند ثانیه به سقف نگاه کردم.
بعد دوباره نوشتم:
«این بدتره یا بهتر؟»
«نمی دونم.»
«حدس بزن.»
«فعلا هیچ کدوم.»
«پس چی کار کنیم؟»
جواب فوری آمد:
«هیچی.»
خندیدم.
«یعنی؟»
«فعلا فقط ببینش.»
«باشه.»
سه نقطه آمد.
«و رها؟»
«هوم؟»
«دفعه بعد که بی دلیل خواستی برنامه رو باز کنی، قبلش یه چیز رو ثبت کن.»
«چی؟»
«دلت برای من تنگ شده یا برای خودت وقتی با منی.»
به جمله نگاه کردم.
این بار نگفتم چرا.
نگفتم چه مدت.
نگفتم اگر یادم رفت چی.
فقط نوشتم:
«باشه.»
بعد از چند ثانیه اضافه کردم:
«و اگه جوابش هر دو بود؟»
شنوپ نوشت:
«اونم ثبت کن.»
قسمت بیست و سوم داستان «فرایند»
