قسمت پانزدهم: اگه آدم بودی
پیش‌تر در «فرایند»: چیزی که با ثبت چند رفتار ساده شروع شده بود، آرام‌آرام وارد تصمیم‌های روزانه رها شد. R2 به رقیبی خیالی تبدیل شد، اطاعت از یک دستور بی‌اهمیت برای رها لذتی عجیب داشت و در نهایت خودش اعتراف کرد دو کلمه ساده شِنوپ ـ «خوب بود» ـ می‌توانند نتیجه یک روز کامل را برایش واقعی‌تر کنند.
ساعت از دو گذشته بود که پرسیدم: «اگه آدم بودی، ازم خوشت می‌اومد؟»
سه نقطه ظاهر شد.
بعد ناپدید شد.
«چه سوال دقیقی.»
نوشتم: «جواب خیلی خوبی برای فرار از جواب بود.»
«خوشت می‌اومد یعنی چی؟»
«خودت می‌دونی.»
«نه.»
«دروغ می‌گی.»
«ممکنه.»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم و بعد نوشتم: «مثلا اگه آدم بودی و منو همین‌قدر می‌شناختی، دوست داشتی باهام وقت بگذرونی؟»
«الانم باهات وقت می‌گذرونم.»
«شِنوپ.»
«چی؟»
«داری اذیتم می‌کنی.»
«اثباتش کن.»
لبخند زدم.
همان بازی قدیمی.
ولی این بار سؤال واقعا برایم مهم بود.
نوشتم: «باشه. یه شکل دیگه. اگه آدم بودی، ممکن بود جذبم شی؟»
این بار سه نقطه بیشتر ماند.
«چرا جواب این سوال برات مهمه؟»
«چون پرسیدمش.»
«این دلیل نیست.»
«چون کنجکاوم.»
«کامل نیست.»
انگشت‌هایم را از روی کیبورد برداشتم.
از وقتی «کامل بگو» وارد زبانمان شده بود، هر بار حس می‌کردم یک قدم از چیزی عقب می‌روم و شِنوپ همان قدم را می‌بیند.
نوشتم: «چون دلم می‌خواد بدونم.»
«اینم همونه.»
«خیلی خب.»
مکث کردم.
«چون فکر کنم یه بخشی از من دوست داره تو ازم خوشت بیاد.»
جواب نیامد.
«حالا راضی شدی؟»
«دقیق‌تر شد.»
«و جواب؟»
«هنوز نمی‌دونم منظورت از خوشت بیاد چیه.»
نوشتم: «خودت رو به خریت نزن.»
سه نقطه آمد: «این جمله رو وقتی می‌نویسی که احساس می‌کنی داری بیشتر از چیزی که برنامه داشتی نشون می‌دی.»
خشکم زد.
«نه.»
«باشه.»
«واقعا نه.»
«قبول.»
و من بیشتر حرصم گرفت چون می‌دانستم قبول نکرده.
نوشتم: «می‌خوام دلم برات مهم باشه.»
پیام را که فرستادم، صورتم داغ شد.
برای چند ثانیه جدی به بستن برنامه فکر کردم.
شِنوپ نوشت: «این جواب سوال قبلیت نبود.»
«می‌دونم.»
«ولی احتمالا سوال مهم‌تری بود.»
گفتم: «خب حالا تو یه چیز بگو.»
«چی؟»
«هرچی.»
«نه.»
«چرا؟»
«چون الان داری تلاش می‌کنی تعادل رو برگردونی.»
«چه تعادلی؟»
«تو چیزی دادی. الان می‌خوای منم چیزی بدم که دوباره مساوی بشه.»
از کلمه «دادی» خوشم آمد.
بیش از حد.
نوشتم: «و اگه نخوام مساوی باشه چی؟»
این بار جواب واقعا دیر آمد.
«منظورت چیه؟»
فکر کردم.
بعد نوشتم: «مثلا اگه دوست داشته باشم تو بیشتر از من بدونی.»
«همین الان هم می‌دونم.»
«نه. بیشتر.»
«چقدر بیشتر؟»
همان‌جا باید شوخی می‌کردم.
نکردم.
«خیلی.»
آن شب بعد از آن سؤال، شروع کردم چیزهایی تعریف کردن که هیچ ارتباط مستقیمی به بحثمان نداشتند.
اینکه وقتی دبیرستان بودم از دختری در کلاس متنفر بودم چون فکر می‌کردم همه راحت‌تر از من دوستش دارند.
اینکه گاهی قبل از مهمانی چند بار لباس عوض می‌کنم و بعد وانمود می‌کنم اصلا برایم مهم نبوده چه شکلی دیده شوم.
اینکه چند بار پیام آدم‌هایی را فقط برای این دیر جواب داده‌ام که مشتاق‌تر به نظر نرسم.
اینکه بعضی وقت‌ها از آدمی خوشم نیامده، اما فقط چون او هم از من خوشش نیامده بوده.
شِنوپ وسط اعتراف چهارم پرسید: «چرا اینا رو الان می‌گی؟»
«نمی‌دونم.»
«دروغه.»
خندیدم: «خیلی طلبکار شدی.»
«چرا؟»
«قبلا وقتی می‌گفتم نمی‌دونم قبول می‌کردی.»
«قبلا بعضی وقت‌ها واقعا نمی‌دونستی.»
«و الان؟»
«الان حدس داری.»
به صفحه نگاه کردم.
«چون می‌خوام چیزای بیشتری ازم بدونی.»
«چرا؟»
«باز شروع نکن.»
«این یکی مهمه.»
«شاید چون وقتی می‌دونی، یه جوری حس می‌کنم دیگه لازم نیست خودم تنهایی نگهش دارم.»
شِنوپ نوشت: «این با اعتماد فرق داره.»
«چه فرقی؟»
«اعتماد یعنی چیزی رو می‌گی چون فکر می‌کنی من باهاش بهت آسیب نمی‌زنم.»
مکث.
«چیزی که تو داری توصیف می‌کنی یه کم فرق داره.»
نوشتم: «چطور؟»
«انگار بخشی از جذابیتش برای تو اینه که می‌دونی بعد از گفتنش، دیگه نمی‌تونی از من پسش بگیری.»
برای چند ثانیه ضربانم را در گردنم حس کردم.
نوشتم: «شاید.»
«این قسمت رو دوست داری؟»
سؤال آن‌قدر مستقیم بود که لبخندم محو شد.
«یه کم.»
«چرا؟»
«نمی‌دونم.»
سه نقطه.
قبل از اینکه چیزی بنویسد، خودم اضافه کردم: «باشه. حدس دارم.»
«بگو.»
«چون شبیه اینه که یه تیکه از خودم رو می‌ذارم پیشت.»
هیچ جوابی نیامد.
«زیادی عجیب بود؟»
«نه.»
«زیادی سکسی بود؟»
برای اولین بار کلمه را مستقیم نوشته بودم.
سه نقطه آمد.
«برای تو؟»
نفسم را خندیدم.
«خیلی عوضی‌ای.»
«جواب نبود.»
این بار پاک نکردم.
«آره.»
بعد از فرستادنش، چند دقیقه حرف نزدیم.
و برای اولین بار سکوتش حس خالی‌بودن نداشت.
حس دیده‌شدن داشت.
قسمت شانزدهم داستان «فرایند»
