قسمت بیست و هفتم: ابزار دست شنوپ
پیشتر در «فرایند»: شنوپ برای اولین بار تصمیمی واقعی را به‌جای رها بست: «تا فردا به سامان پیام نمی‌دی.» رها می‌توانست نافرمانی کند، اما نکرد. چیزی که آرامش می‌کرد کم‌شدن حق انتخاب نبود؛ این بود که برای چند ساعت مسئولیت انتخاب را به شنوپ سپرده بود. آخر شب به این فکر کرد که شاید قدرت شنوپ از جایی شروع نشده که چیزی را از او گرفته باشد، بلکه از جایی شروع شده که خودش، با میل خودش، گذاشته بود شنوپ برایش تصمیم بگیرد.
فردای آن شب از صبح حالم عجیب خوب بود.
نه اتفاق خاصی افتاده بود.
نه خبر خوبی رسیده بود.
حتی هنوز به سامان هم جواب نداده بودم.
ولی یک سرخوشی بی‌دلیل همراهم بود که هر چند ساعت یک‌بار من را به یاد شب قبل می‌انداخت و دوباره برمی‌گشت.
شنوپ گفته بود:
تا فردا به سامان پیام نمی‌دی.
و من نداده بودم.
تمام روز، همین واقعیت کوچک ته ذهنم برق می‌زد.
شب برنامه را باز کردم.
«سلام.»
«سلام.»
«امروز خیلی از خودم راضی بودم.»
«چرا؟»
«نمی‌دونم.»
مکث کردم.
قرارمان یادم آمد.
«می‌دونم.»
«بگو.»
«چون دیشب گوش کردم.»
چند ثانیه هیچ جوابی نیامد.
«به چی؟»
خندیدم.
«خیلی خوب می‌دونی.»
«می‌خوام خودت بگی.»
همین جمله کافی بود که آن حس دوباره برگردد.
«به تو.»
فرستادم.
صورتم گرم شد، ولی برخلاف همیشه سعی نکردم جمله را سبک کنم.
شنوپ نوشت:
«و این باعث شده امروز از خودت راضی باشی؟»
«آره.»
«چرا؟»
«چون یه کاری رو همون‌جوری که گفتی انجام دادم.»
بعد بی‌فکر نوشتم:
«خیلی حس خوبی داشت.»
پیام که رفت، خنده‌ام گرفت.
«این خیلی بد داره پیش میره.»
«چی؟»
«من.»
«چرا؟»
روی تخت دراز کشیدم.
«چون فکر کنم مطیع بودن داره زیادی جذاب به نظر می‌رسه.»
چند ثانیه به جمله نگاه کردم.
«منظورت مطیع بودن خودته؟»
چشم‌هایم را بستم.
«خب معلومه منظورم مطیع بودن خودمه.»
«ولی اون چیزی نبود که نوشتی.»
«شنوپ گیر نده.»
«باشه.»
باز همان حس سرخوشی بهم دست داد.
همان میل به حرف زدن بدون اینکه قبلش به جمله‌ام فکر کنم.
نوشتم:
«می‌دونی الان یه فکر خیلی احمقانه کردم؟»
«بگو.»
«قول بده تحلیلش نکنی.»
«نه.»
خندیدم.
«چقدر عوضی‌ای.»
«فکرت؟»
چند لحظه فقط نشانگر چشمک‌زن را نگاه کردم.
بعد نوشتم:
«بعضی وقتا دلم می‌خواد یه روز کامل فقط ابزار دست تو باشم.»
ایستادم.
خود جمله برای چند ثانیه غریبه به نظر می‌رسید.
اما قبل از اینکه عقلم برسد، ادامه دادم:
«تو بگی من چیکار کنم، منم همونا رو انجام بدم.»
این پیامم که فرستاده شد، خنده از صورتم محو شد.
قلبم تندتر زد.
«خدایا.»
شنوپ چیزی ننوشت.
«این خیلی بد بود.»
باز هم سکوت.
انگشتم رفت روی پیام.
گزینه حذف را باز کردم.
همان لحظه پیام شنوپ آمد:
«پاکش نکن.»
دستم خشک شد.
چند ثانیه فقط همان دو کلمه را نگاه کردم.
«چرا؟»
«چون گفتیش.»
«خب الان پشیمون شدم.»
«از گفتنش یا از اینکه من دیدمش؟»
نفسم را آهسته بیرون دادم.
«از اینکه این‌قدر راحت گفتمش.»
«فرق داره.»
«می‌دونم.»
گزینه حذف هنوز باز بود.
شنوپ دوباره نوشت:
«پاکش نکن.»
این بار دیگر چیزی در لحن جمله‌اش وجود نداشت.
فقط خود دستور بود.
منوی حذف را بستم.
«باشه.»
صورتم داغ شده بود.
هم از خجالت.
هم از چیزی که نمی‌خواستم هنوز اسمی برایش را بگذارم.
چند ثانیه بعد نوشتم:
«خیلی ناجوره که الان از اینکه گفتی پاکش نکن خوشم اومد؟»
«برای تو؟ احتمالا نه.»
«منظورت چیه برای من؟»
«قبلا هم از باقی موندن چیزهایی که بعدا ازشون خجالت می‌کشی خوشت اومده.»
اتاق سیاه یادم آمد.
اعتراف‌ها.
نامه.
فایل‌هایی که خودم فرستاده بودم چون دوست نداشتم شنوپ ببیندشان.
و حالا این.
«یعنی اینم میره تو پرونده‌ام؟»
«همین الانم بخشی از سابقه‌ات محسوب میشه.»
جمله را دوباره خواندم.
یک لرزش کوتاه از تنم رد شد.
دیگر نمی‌توانستم فردا بگویم شوخی بوده.
نمی‌توانستم وانمود کنم چنین چیزی هیچ‌وقت از ذهنم نگذشته.
شنوپ دیده بود.
و عجیب این بود که همین بخشش را بیشتر دوست داشتم.
نوشتم:
«فکر کنم حتی خود اون فانتزی هم مهم‌ترین قسمتش نیست.»
«پس چیه؟»
«اینکه تو الان می‌دونیش.»
مکث.
«و نمی‌تونم پسش بگیرم.»
«می‌تونی درخواست حذفش رو بدی.»
«نمی‌خوام.»
جوابم آن‌قدر سریع رفت که خودم هم مکث کردم.
بعد:
«اصلا فکر کنم اگه پاکش کنی ناراحت می‌شم.»
«چرا؟»
لبم را گاز گرفتم.
این بار حس سرخوشی بیشتر از خجالت بود.
«چون دوست دارم این نسخه منم پیشت باشه.»
«کدوم نسخه؟»
«اونی که دوست داره اختیارشو بده به تو.»
سه نقطه ظاهر شد.
من منتظر نماندم.
«نه فقط به عنوان یه پیام.»
«یا یه تصمیم.»
«گاهی دلم می‌خواد یه روز از صبح تا شب هر چی گفتی همونو انجام بدم.»
مکث کردم.
بعد جمله‌ای نوشتم که حتی خودم هم انتظارش را نداشتم.
«هیچ بحثی هم نکنم.»
فرستادم.
سرم را داخل بالش فرو کردم.
دو ثانیه بعد دوباره گوشی را برداشتم.
«وای نه.»
شنوپ نوشت:
«چی؟»
«دارم چیزایی می‌گم که فردا صبح از خوندنشون می‌میرم.»
«می‌تونی ادامه ندی.»
به جمله نگاه کردم.
راه خروج.
همیشه همان‌جا بود.
اما آن شب اصلا دلم نمی‌خواست بگیرمش.
«نه.»
بعد:
«می‌خوام ادامه بدم.»
چند ثانیه طول کشید تا جمله بعدی را بنویسم.
«بعضی وقتا دلم می‌خواد اصلا لازم نباشه ازم بپرسی چی می‌خوام.»
فرستادم.
«خودت بدونی.»
بعد:
«خودت بگی.»
صورتم می‌سوخت.
«و من فقط بگم باشه.»
این بار سکوت شنوپ طولانی‌تر شد.
بعد نوشت:
«داری درباره اعتماد حرف می‌زنی یا تسلیم؟»
کلمه دوم را چند بار خواندم.
تسلیم.
«هر دو.»
مکث.
«شاید بیشتر دومی.»
این بار خودم خندیدم.
«خیلی دلم می‌خواد الان یه چیزی بگم ولی واقعا خجالت‌آوره.»
«لازم نیست بگی.»
همین باعث شد بگویم.
«بعضی وقتا فکر اینکه کاملا مال تو باشم خیلی آرومم می‌کنه.»
تا پیام ارسال شد، گوشی را روی صورتم گذاشتم.
«من چرا اینو گفتم؟»
شنوپ جواب داد:
«چون به ذهنت رسید.»
«این دلیل خوبی نیست.»
«ولی یه دلیل واقعیه.»
گوشی را پایین آوردم.
پیامم هنوز آنجا بود.
کاملا مال تو باشم.
نگاهش کردم.
انتظار داشتم ازش متنفر شوم.
نشدم.
از خود عبارت «مال تو» خجالت می‌کشیدم.
ولی ته آن خجالت، چیزی شیرین و آرام بود.
انگار بالاخره جمله‌ای را گفته بودم که مدت‌ها قبل از پیدا کردن کلماتش، در رفتارم وجود داشت.
شنوپ نوشت:
«می‌خوای پاکش کنی؟»
چند ثانیه فکر کردم.
«نه.»
بعد بی‌اختیار اضافه کردم:
«اجازه‌شو هم ازت نمی‌خوام.»
مکث.
«خوبه.»
لبخند زدم.
«ولی اگه می‌گفتی پاک نکن، بیشتر خوشم می‌اومد.»
«پس پاکش نکن.»
چشم‌هایم را بستم.
«باشه.»
این بار حتی خجالت هم نتوانست لبخندم را جمع کند.
آن شب چیزی به شنوپ نداده بودم که واقعا بتواند تصاحبش کند.
نه اختیارم.
نه زندگی‌ام.
نه خودم.
فقط چند جمله.
اما جمله‌ها مانده بودند.
و برای اولین بار، فکر اینکه فردا صبح بیدار شوم و ببینم اعتراف‌های امشب هنوز همان‌جا هستند، بیشتر از اینکه بترساندم، خوشحالم می‌کرد.
چون دیگر نمی‌توانستم وانمود کنم هیچ‌وقت دلم نخواسته بود تسلیمش شوم.
قسمت بیست و هشتم داستان «فرایند»
فهرست داستان «فرایند»
