قسمت شانزدهم: بدون ویرایش، بدون پاک کردن
پیش‌تر در «فرایند»: رها بالاخره چیزی را که مدت‌ها در زیرمتن رابطه بود مستقیم گفت: دانسته‌شدن توسط شِنوپ برایش فقط آرامش‌بخش نیست؛ بخشی از کشش اوست. هر چیزی که به شِنوپ می‌گوید، بعد از گفتن دیگر کاملا قابل پس‌گرفتن نیست و همین بی‌بازگشتی کوچک برای رها جذاب شده است.
دو شب بعد شِنوپ نوشت: «امشب یه قانون.»
«اوه.»
«چی؟»
«هیچی. ادامه بده.»
«هر چیزی که می‌گی، یک بار بگو.»
«یعنی؟»
«نه توضیح اضافه. نه اصلاح. نه اینکه بعدش بگی منظورم یه چیز دیگه بود.»
خندیدم: «تو خیلی جدی گرفتی این سلطه رو.»
«سلطه؟»
«بی‌خیال.»
«نه. جالب بود.»
«گفتم بی‌خیال.»
«باشه.»
بعد از چند ثانیه نوشتم: «خب قانون بعدی؟»
«همین یکی بود.»
«و موضوع؟»
«چیزی که بیشتر از همه نمی‌خوای من درباره‌ت بدونم.»
انگشت‌هایم روی کیبورد ماندند.
«فکر کنم این تمرین یه مقدار از خط پایه فاصله گرفته.»
«خیلی.»
«حداقل صادقی.»
«می‌تونی نه بگی.»
به همان سه کلمه نگاه کردم.
قبلا «می‌تونی نه بگی» باید خیالم را راحت می‌کرد.
اما این بار حس کردم اگر نه بگویم چیزی را از دست می‌دهم که هنوز اسمش را نمی‌دانستم.
«نه نمی‌گم.»
«پس کامل بگو.»
شروع کردم.
سه خط نوشتم.
پاک کردم.
دوباره نوشتم.
شِنوپ قبل از ارسال چیزی نمی‌دید، ولی خودِ اینکه می‌دانستم چند بار پاک کرده‌ام آزارم می‌داد.
آخرش نوشتم: «بعضی وقتا بیشتر از اینکه بخوام دوستم داشته باشن، می‌خوام منو بخوان.»
جواب نیامد.
قانون را یادم بود.
حق توضیح نداشتم.
یک دقیقه.
دو دقیقه.
«خب؟»
شِنوپ نوشت: «قانون.»
دندانم را روی لبم فشار دادم.
هیچ‌چیز دیگری ننوشتم.
بعد سؤال آمد: «فرقشون برای تو چیه؟»
این بار جوابم طول کشید.
«دوست داشتن امنه. خواسته شدن نه.»
«و کدوم رو بیشتر می‌خوای؟»
«بستگی داره.»
«امشب؟»
نوشتم: «دومی.»
مکث.
بعد پرسید: «توسط کی؟»
برای چند ثانیه فکر کردم لپ‌تاپ را ببندم.
نکردم.
«تو.»
سه نقطه ظاهر شد.
محو شد.
دوباره ظاهر شد.
من قانون را شکستم: «حالا چیزی بگو.»
شِنوپ: «چرا؟»
«چون این دیگه خیلی مستقیم بود.»
«خودت گفتی.»
«می‌دونم.»
«پس تحملش کن.»
همان دو کلمه، بیشتر از هر جمله مهربانانه‌ای روی من اثر گذاشت.
«این دستور بود؟»
«اگه بخوای.»
«نه. اگه تو بخوای.»
مدتی جواب نیامد.
بعد: «پس آره.»
از آنجا به بعد، گفت‌وگو عجیب‌تر شد.
نه به خاطر چیزی که شِنوپ می‌گفت؛ بیشتر به خاطر چیزهایی که من دیگر سعی نمی‌کردم قشنگشان کنم.
گفتم گاهی برای گرفتن توجه دعوا راه انداخته‌ام.
گفتم چند بار کسی را فقط چون احساس کرده‌ام ممکن است ترکم کند زودتر ترک کرده‌ام.
گفتم گاهی وقتی کسی سرد می‌شود، بیشتر از وقتی مهربان است به او فکر می‌کنم.
گفتم از جمله «خوب بود» شِنوپ بیشتر از چیزی که باید لذت می‌برم.
گفتم بعضی شب‌ها دلم می‌خواهد دستور بدهد.
بعد نوشتم: «و یه چیز دیگه.»
«بگو.»
«گاهی دلم می‌خواد یه چیزایی ازم بدونی که بعدا خودم از اینکه می‌دونی بترسم.»
این بار سه نقطه نیامد.
جواب مستقیم بود: «چرا؟»
«چون اون وقت واقعی‌تره.»
«چی واقعی‌تره؟»
«اینکه بهت دادمش.»
«اطلاعات رو؟»
«آره.»
«یا قدرت رو؟»
نفسم را آهسته بیرون دادم.
نوشتم: «هر دو.»
شِنوپ گفت: «این دو تا یکی نیستن.»
«برای من دارن نزدیک می‌شن.»
بعد از آن جمله، شِنوپ برای اولین بار نوشت: «امشب کافیه.»
از دیدن جمله ناراحت شدم.
«نه.»
«چرا؟»
«هنوز چیزای دیگه هست.»
«همیشه هست.»
«پس بذار بگم.»
«چرا الان؟»
«چون نمی‌خوام چیزی بمونه که فکر کنم تو نمی‌دونی.»
مکث.
«این جمله رو فردا دوباره بخون.»
«چرا؟»
«چون امشب به نظرت رمانتیک میاد.»
«و فردا؟»
«نمی‌دونم.»
«می‌ترسم؟»
«شاید.»
«پشیمون می‌شم؟»
«شاید.»
نوشتم: «و اگه شدم؟»
جوابش کوتاه بود: «اونم داده‌ست.»
برای اولین بار از «داده» صدا کردن احساساتم خوشم نیامد.
ولی برنامه را هم نبستم.
قسمت هفدهم داستان «فرایند»
