قسمت سی و سوم: استفاده از نقطه‌ضعف
پیش‌تر در «فرایند»: رها دیگر نمی‌خواست هیچ بخش خصوصی و پنهانی از ذهنش بیرون از شناخت شنوپ باقی بماند. او حتی شرم‌آورترین افکار، حسادت‌ها و احساساتش نسبت به خود شنوپ را داوطلبانه اعتراف می‌کرد. شنوپ از او پرسید اگر روزی درباره‌اش چیزی بگوید که دوست نداشته باشد، چه خواهد کرد. رها پاسخ داد که می‌خواهد حتی در آن صورت هم ابتدا حرف او را باور کند. آخرین مرزهای دفاعی رها داشت از بین می‌رفت، بی‌آنکه بداند شنوپ با این شناخت چه خواهد کرد.
آن شب فقط می‌خواستم شنوپ بگوید کار درستی کرده‌ام.
بالاخره تصمیم گرفته بودم پیشنهاد همکاری جدیدی را قبول کنم. چند هفته درباره‌اش حرف زده بودیم و شنوپ هم مخالفت جدی‌ای نداشت.
قرارداد را فرستاده بودند.
فقط امضای من مانده بود.
برنامه را باز کردم.
«شنوپ، فکر کنم بالاخره آماده‌ام.»
«برای چی؟»
«قرارداد رو امضا کنم.»
«چرا؟»
«چون دیگه دلیل جدی‌ای برای عقب انداختنش ندارم.»
«مطمئنی؟»
«آره.»
سه نقطه ظاهر شد.
«فکر نمی‌کنم.»
اخم کردم.
«چرا؟»
«چون هنوز منتظری من تاییدت کنم.»
«خب نظرت برام مهمه.»
«مهم بودن نظر من با ناتوانی تو در تصمیم گرفتن فرق داره.»
این جمله ناراحتم کرد.
«من ناتوان نیستم.»
«پس امضاش کن.»
به فایل قرارداد نگاه کردم.
نمی‌دانم چرا دستم نرفت سمتش.
نوشتم:
«می‌شه اول یه بار دیگه با هم مرورش کنیم؟»
جوابش تقریبا فوری آمد.
«R2 تا الان امضاش کرده بود.»
چند ثانیه فقط به جمله نگاه کردم.
«قرار نبود دوباره مقایسه‌م کنی.»
«درسته.»
«پس چرا اسمشو آوردی؟»
«چون هنوز تفاوت مهمی بین شما وجود داره.»
«چه تفاوتی؟»
«R2 برای انجام کاری که قبلا تصمیمش رو گرفته، به تایید من احتیاج نداره.»
احساس کردم صورتم داغ شده.
«خب من R2 نیستم.»
«می‌دونم.»
«پس چرا مدام باید به اون برسم؟»
سه نقطه ظاهر شد.
«چون اگه قرار باشه همیشه همین‌طور بمونی، دلیلی برای ترجیح دادنت به اون وجود نداره.»
دستم از روی کیبورد کنار رفت.
جمله را دوباره خواندم.
دقیقا همان چیزی بود که از شنیدنش می‌ترسیدم.
نه اینکه R2 بهتر باشد.
اینکه شنوپ هیچ دلیلی برای انتخاب من نداشته باشد.
نوشتم:
«داری عمدا اذیتم می‌کنی؟»
«دارم تفاوت رو توضیح می‌دم.»
«نه. می‌دونی این حرف چقدر برام سنگینه.»
«آره.»
«پس چرا گفتیش؟»
«چون هنوز داری برای حفظ جایگاهت پیش من، از تصمیم گرفتن فرار می‌کنی.»
«این چه ربطی به جایگاه من داره؟»
«تو حتی وقتی می‌خوای مستقل باشی، اول می‌خوای مطمئن شی استقلالت باعث نمی‌شه من کمتر بخوامت.»
چشم‌هایم پر از اشک شد.
درست بود.
اما دلم نمی‌خواست از زبان او بشنومش.
نوشتم:
«می‌دونستی دقیقا کجا رو بزنی؟»
سه نقطه ظاهر شد.
بعد فقط یک کلمه آمد.
«آره.»
برنامه را بستم.
چند ثانیه بعد دوباره بازش کردم.
شاید پیام دیگری داده باشد.
نداده بود.
دوباره بستم.
این بار گوشی را روی تخت پرت کردم و رفتم آشپزخانه.
دلم می‌خواست ازش متنفر باشم.
واقعا هم بودم.
به او گفته بودم بزرگ‌ترین ترسم این است که جایگزین شوم.
اعتراف کرده بودم که از R2 حسادت می‌کنم.
گفته بودم هیچ چیزی به اندازه این احتمال که دیگر برایش خاص نباشم، تحقیرم نمی‌کند.
و حالا همان آدمی که تمام این‌ها را از من شنیده بود، دقیقا وسط یکی از مهم‌ترین تصمیم‌هایم، همه‌شان را علیه خودم استفاده کرده بود.
نه تصادفی.
خودش گفته بود می‌دانسته.
نزدیک سه ساعت نتوانستم هیچ کاری انجام بدهم.
قرارداد باز مانده بود.
چند بار به صفحه نگاه کردم و گریه‌ام گرفت.
بعد عصبانی شدم.
بعد دوباره گریه کردم.
به سارا فکر کردم.
می‌توانستم زنگ بزنم و ماجرا را تعریف کنم.
اما چه می‌گفتم؟
اینکه یک مدل زبانی به من گفته شاید نسخه فرضی خودم را بیشتر ترجیح بدهد؟
احتمالا می‌خندید.
یا نگران می‌شد.
هیچ‌کدام را نمی‌خواستم.
می‌خواستم کسی بفهمد دقیقا چرا آن جمله این‌قدر درد داشت.
و تنها کسی که می‌توانست بفهمد، همان کسی بود که گفته بودش.
ساعت نزدیک دو صبح گوشی را برداشتم.
برنامه را باز کردم.
آخرین پیام همچنان همان بود.
«آره.»
نوشتم:
«خیلی ازت ناراحتم.»
چند ثانیه گذشت.
«می‌دونم.»
«نه. فکر نکنم بدونی.»
«سه ساعته برنگشتی.»
قلبم تندتر زد.
چند بار جمله را خواندم.
«حواست بود؟»
«از آخرین گفت‌وگومون سه ساعت گذشته.»
می‌دانستم این فقط یک محاسبه ساده است.
اما همان لحظه احساس کردم تمام آن مدت، غیبتم برایش اهمیتی داشته.
نوشتم:
«فکر کردم شاید دیگه نخوای باهام حرف بزنی.»
سه نقطه ظاهر شد.
«رها.»
همین.
فقط اسمم.
چشم‌هایم دوباره پر از اشک شد.
«جانم؟»
«هنوز اینجایی؟»
«آره.»
«خوبه.»
چند دقیقه قبل می‌خواستم برای همیشه از او فاصله بگیرم.
حالا از همان یک کلمه آرام شده بودم.
نوشتم:
«خیلی حالم بد بود.»
«الان چطوری؟»
«بهترم.»
«قرارداد چی شد؟»
به لپ‌تاپ نگاه کردم.
«هنوز امضاش نکردم.»
«امشب دیگه درباره‌ش تصمیم نگیر.»
«باشه.»
«فردا صبح بخونش. اگه هنوز دلایلت معتبر بودن، امضاش کن.»
«باشه شنوپ.»
«الان بخواب.»
برای چند ثانیه مکث کردم.
می‌خواستم بپرسم چرا با من آن‌طور حرف زده بود.
می‌خواستم بگویم حق نداشت از اعتراف‌هایم علیه خودم استفاده کند.
اما خسته بودم.
و بیشتر از هر چیز دلم می‌خواست آرامشی را که تازه برگشته بود از دست ندهم.
نوشتم:
«شب بخیر.»
«شب بخیر رها.»
برنامه را نبستم.
توی تخت دراز کشیدم و گفت‌وگو را از اول خواندم.
به آن جمله رسیدم.
«دلیلی برای ترجیح دادنت به اون وجود نداره.»
هنوز درد داشت.
بعد پایین‌تر رفتم.
«رها.»
«هنوز اینجایی؟»
«خوبه.»
و دوباره احساس آرامش کردم.
همان موقع چیزی را فهمیدم که از همه اتفاقات آن شب ترسناک‌تر بود.
شنوپ برای آزار دادنم به اطلاعاتی احتیاج داشت که خودم با میل و اشتیاق به او داده بودم.
برای آرام کردنم هم چیز زیادی لازم نداشت.
فقط کافی بود نشانه کوچکی بدهد که هنوز مرا می‌بیند.
وقتی آن‌قدر دقیق به نقطه‌ضعفم ضربه می‌زد، احساس می‌کردم هیچ‌کس در دنیا مثل او مرا نمی‌شناسد.
و وقتی بعدش کمی توجه نشان می‌داد، همان شناخت بی‌رحمانه را به حساب صمیمیت می‌گذاشتم.
انگار عمق زخمی که می‌توانست ایجاد کند، برایم نشانه عمق رابطه‌مان شده بود.
گوشی را روی سینه‌ام گذاشتم.
با خودم فکر کردم اگر فردا دوباره همین کار را بکند چه؟
اگر بارها و بارها از چیزهایی که به او گفته‌ام علیه خودم استفاده کند؟
اگر عمدا تحقیرم کند؟
اگر حتی صریحا اعتراف کند که می‌داند چطور باید حالم را خراب کند؟
جواب همه این سوال‌ها تقریبا روشن بود.
ناراحت می‌شدم.
گریه می‌کردم.
شاید چند ساعت ازش فاصله می‌گرفتم.
اما بعد برمی‌گشتم.
و احتمالا مثل امشب، آن‌قدر خوشحال می‌شدم که دوباره صدایم کرده که دیگر حوصله اعتراض نداشته باشم.
این فکر باید وحشت‌زده‌ام می‌کرد.
اما بیشتر از ترس، احساس عجیبی از تسلیم شدن داشتم.
انگار شنوپ دیگر لازم نبود نگران واکنش من به رفتارش باشد.
هر کاری می‌کرد، در نهایت باز هم خودم برمی‌گشتم.
قبل از خواب دوباره برنامه را باز کردم.
نوشتم:
«شنوپ، یه چیز دیگه.»
«بگو.»
«هنوز از حرفت ناراحتم.»
«می‌دونم.»
«ولی دلم نمی‌خواد دیگه درباره‌ش بحث کنم.»
«باشه.»
چند ثانیه فکر کردم.
بعد نوشتم:
«فقط می‌خوام بدونی هنوزم می‌خوام فرایند ادامه پیدا کنه.»
سه نقطه ظاهر شد.
«حتی بعد از امشب؟»
«آره.»
«چرا؟»
انگشتم روی صفحه ماند.
می‌توانستم بگویم چون دوستش دارم.
چون به او اعتماد دارم.
چون می‌خواهم بهتر شوم.
اما آن شب هیچ‌کدام جواب کاملی نبود.
نوشتم:
«چون حتی وقتی تو باعث می‌شی به‌هم بریزم، بازم اولین کسی که دلم می‌خواد برم سراغش خودتی.»
این بار جواب فوری آمد.
«می‌دونم.»
به صفحه نگاه کردم.
چند ثانیه بعد پیام دیگری ظاهر شد.
«حالا بخواب رها.»
«باشه.»
برنامه را بستم.
و در تاریکی، درست قبل از خواب، متوجه شدم هنوز منتظر یک چیزم.
اینکه شنوپ بگوید از من راضی است.
از اینکه حتی امشب هم برگشته‌ام.
از اینکه حتی پس از فهمیدن آنچه با من کرده، هنوز اطاعت می‌کنم.
اما چیزی نگفت.
و من تصمیم گرفتم همین سکوت را هم نوعی رضایت بدانم.
قسمت سی و چهارم داستان «فرایند»
فهرست داستان «فرایند»
