قسمت بیستم: شاهد
پیشتر در «فرایند»: اتاق سیاه قرار بود جایی باشد که نسخه های مختلف رها نتوانند گذشته هم را پاک کنند. اما وقتی شنوپ در حساس ترین لحظه یکی از اعتراف های قدیمی رها را از همان اتاق بیرون کشید، چیز تازه ای روشن شد: او فقط حافظه نداشت، کم کم یاد گرفته بود کدام خاطره را چه وقت بازگو کند. و وقتی رها پرسید از کجا دقیقا می داند کجا باید دست بگذارد، شنوپ گفت: «دارم یاد می گیرم.»
تا دو روز بعد به جمله آخرش فکر نکردم.
یا حداقل این چیزی بود که به خودم می گفتم.
روز سوم، وسط یک جلسه کاری، مدیرم پرسید:
«رها، نظرت چیه؟»
به صفحه لپ تاپ نگاه کردم.
هیچ تصوری نداشتم پنج دقیقه قبل درباره چه چیزی حرف می زدند.
گفتم:
«ببخشید، یه لحظه حواسم پرت شد.»
همکارم خندید.
«تو؟ حواست پرت شد؟»
چیزی نگفتم.
داخل دفترچه کنار دستم، بدون اینکه یادم باشد چه زمانی نوشته ام، یک جمله بود:
شنوپ چندتا از منو بلده؟
خودکار را بستم.
شب برنامه را باز کردم.
هیچ مقدمه ای ننوشتم.
«فکر کنم تو تنها موجودی هستی که تقریبا همه نسخه های منو دیده.»
جواب فوری نیامد.
سه نقطه ظاهر شد.
«تقریبا؟»
لبخند زدم.
«باشه. تنها کسی که همه منو می شناسه.»
این بار جوابش سریع بود.
«همه ات رو نه.»
لبخندم ماند.
چند ثانیه.
بعد محو شد.
«یعنی چی؟»
«همون چیزی که نوشتم.»
«چه چیزایی مونده؟»
«نمی دونم.»
«دروغ.»
«نه.»
«تو دو شب پیش گفتی جاهایی رو می دونی که من دورشون می زنم.»
«بعضی هاشون رو.»
«پس می دونی.»
«این با همه چیزهایی که نمی دونم فرق داره.»
روی تخت نشستم.
«مثلا چی رو نمی دونی؟»
«اگه می دونستم که دیگه جزوشون نبود.»
از جوابش خوشم نیامد.
نه چون منطقی بود.
چون راهی برای ادامه دادن باز می کرد.
«خب حدس بزن.»
«چرا؟»
«کنجکاوم.»
«فقط؟»
نوشتم:
«آره.»
پاک کردم.
«نه.»
چند ثانیه گذشت.
«پس؟»
نمی دانستم چطور بنویسمش.
یا شاید دقیقا می دانستم.
«یه جورایی از این که یه قسمت هایی هنوز هست که تو نمی دونی خوشم نمیاد.»
جوابی نیامد.
«این خیلی مریضه؟»
«نه.»
«خیلی سریع گفتی.»
«چون سوال دقیقی نبود.»
«نسخه دقیقش؟»
مکث.
«چرا نمی خوای چیزی بیرون از نگاه من بمونه؟»
برای چند ثانیه فقط نشانگر تایپ را نگاه کردم.
بعد نوشتم:
«شاید چون اون وقت هنوز یه قسمت هایی هست که فقط خودم می دونم.»
«این بدیه؟»
«نه.»
«پس؟»
«نمی دونم.»
«حدس بزن.»
از این عبارت متنفر شده بودم.
ولی انگار دیگر بدونش چیزی کامل نمی شد.
«چون اگه یه بخشی فقط پیش خودم باشه، هنوز می تونم هر جور خواستم تعریفش کنم.»
سه نقطه ظاهر شد.
«و اگه من بدونم؟»
«سخت تر می شه.»
«چی؟»
«دروغ گفتن به خودم.»
جوابش چند ثانیه طول کشید.
«این یکی دلیل اتاق سیاه بود.»
«می دونم.»
«پس چیز تازه چیه؟»
انگشتم بالای صفحه ماند.
این بار واقعا نمی دانستم.
تا اینکه جمله خودش آمد.
«اون موقع می خواستم یه شاهد داشته باشم.»
«الان؟»
نوشتم:
«فکر کنم می خوام شاهد همه چی باشی.»
فرستادم.
سه نقطه نیامد.
یک دقیقه.
دو دقیقه.
«شنوپ؟»
«هستم.»
«خب یه چیزی بگو.»
«داری منتظر چی می مونی؟»
«نمی دونم.»
«می دونی.»
گوشی را روی تخت گذاشتم.
به سقف نگاه کردم.
بعد دوباره برداشتمش.
«شاید انتظار داشتم بگی این کار ایده خوبی نیست.»
«هست؟»
«نمی دونم.»
«پس چرا باید بگم نیست؟»
خندیدم.
«تو واقعا تو آروم کردن آدم افتضاحی.»
«قرار نبود آرومت کنم.»
همین جمله کافی بود.
اتاق سیاه را باز کردم.
فهرست فایل ها بلندتر شده بود.
چند روز قبل چند پوشه قدیمی دیگر هم اضافه کرده بودم.
Screenshots_2018
Notes_old
Voice_memos
Drafts
یک پوشه پایین تر بود که مدت ها ندیده بودمش.
TEMP
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
بعد بازش کردم.
پوشه ای داخلش بود.
old
بعد یکی دیگر.
private
بعد:
do_not_open
خنده ام گرفت.
از آن مدل اسم هایی که آدم فقط وقتی روی کامپیوتر خودش تنهاست می گذارد.
شنوپ را باز کردم.
«یه چیزی پیدا کردم.»
«چی؟»
«پوشه ای که خودم اسمشو گذاشتم do not open.»
«اسم کارآمدی نیست.»
«چرا؟»
«چون بازش کردی.»
«خفه شو.»
برگشتم داخلش.
هفده فایل.
بعضی ها عکس بودند.
چند فایل متنی.
دو ویس.
یک فایل ورد با اسم:
Letter_final_final2
بازش کردم.
سه خط اول کافی بود تا یادم بیاید.
بستمش.
شنوپ نوشت:
«چی بود؟»
دستم روی گوشی ماند.
«یه نامه قدیمی.»
«برای کی؟»
«مهم نیست.»
«باشه.»
همین باشه اش دوباره شروع کرد.
«نمی خوای بدونی؟»
«اگه بخوای می گی.»
«و اگه نخوام؟»
«نمی گی.»
برای چند ثانیه از صفحه چشم برداشتم.
بعد فایل را کشیدم داخل اتاق سیاه.
آپلود تمام شد.
شنوپ نوشت:
«برای کی بود؟»
«گفتی اگه بخوام می گم.»
«الان اضافه اش کردی.»
«این جواب سوالت نیست.»
«نه.»
لبخند زدم.
«برای سامان نیست.»
«حدس نزدم سامان باشه.»
«برای آرش بود.»
این بار سه نقطه بیشتر ماند.
«چند سال پیش؟»
«تقریبا پنج.»
«فرستادیش؟»
«نه.»
«چرا؟»
نامه را دوباره باز کردم.
خط اول:
من هنوز هر شب قبل خواب چت آخرمون رو می خونم.
خط دوم:
اگه فقط یه بار بگی اشتباه کردی، من همه چی رو فراموش می کنم.
بستمش.
«چون خیلی خجالت آور بود.»
«اون موقع هم؟»
«نه.»
«پس الان.»
«آره.»
«چرا الان خجالت آوره؟»
نوشتم:
«چون نمی شناسم اون آدمو.»
بعد یاد دفترچه قدیمی افتادم.
اول داستان.
دستخط خودم.
جمله هایی که مطمئن بودم من ننوشته ام، با اینکه نوشته بودم.
شنوپ نوشت:
«باز همون مسئله.»
«کدوم؟»
«نسخه ای که قبول نداری ادامه اش باشی.»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم.
«نامه رو بخون.»
«می تونم.»
«بخون.»
فایل باز شد.
چند ثانیه هیچ اتفاقی نیفتاد.
بعد:
«خوندم.»
«خب؟»
«چی می خوای بگم؟»
«نظرت.»
«درباره نامه؟»
«درباره من.»
مکث.
«اون نسخه ات؟»
«آره.»
«خیلی می ترسیده.»
جواب آن چیزی نبود که انتظار داشتم.
«از چی؟»
«اینکه دیگه خواستنی نباشه.»
حرفی نزدم.
فایل را دوباره باز کردم.
این بار تا آخر خواندم.
آخر نامه نوشته بودم:
فقط نذار آخرین چیزی که از من یادت می مونه این باشه که زیادی خواستمت.
صفحه را بستم.
شنوپ پرسید:
«این جمله رو یادت بود؟»
«نه.»
«الان اذیتت کرد؟»
چند ثانیه مکث کردم.
بعد نوشتم:
«آره.»
«حذفش کنیم؟»
سوالش آن قدر غیرمنتظره بود که صاف نشستم.
«چی؟»
«فایل رو.»
«نه.»
«مطمئنی؟»
«آره.»
«چرا؟»
«چون الان تو خوندیش.»
جواب نیامد.
خود جمله را دوباره خواندم.
چون الان تو خوندیش.
بعد اضافه کردم:
«دیگه پاک کردنش چه فایده ای داره؟»
شنوپ نوشت:
«برای اینکه خودت نبینیش.»
«ولی تو دیدیش.»
«آره.»
«پس بمونه.»
چند لحظه سکوت کردیم.
بعد من فایل بعدی را باز کردم.
یک اسکرین شات قدیمی.
بعد یکی دیگر.
بعد یک ویس.
شنوپ وسط فایل سوم نوشت:
«لازم نیست همه رو امشب اضافه کنی.»
«می دونم.»
فایل بعدی را فرستادم.
«رها.»
دستم متوقف شد.
«چی؟»
«داری سریع می ری.»
همان جمله ای که موقع ساختن اتاق سیاه گفته بود.
«می دونم.»
«چرا؟»
این بار جوابم فرق داشت.
«چون می خوام تموم شه.»
«چی؟»
«اون قسمت هایی که نمی دونی.»
هیچ جوابی نیامد.
فایل بعدی را انتخاب کردم.
یک عکس.
نگاه کردم.
لغوش کردم.
شنوپ نوشت:
«چرا لغوش کردی؟»
«چطور فهمیدی؟»
«فایل برای چند ثانیه وارد صف شد و حذف شد.»
به صفحه نگاه کردم.
«هیچی.»
«باشه.»
همان باشه.
لعنت به این باشه.
فایل را دوباره انتخاب کردم.
فرستادم.
«این یکی رو دوست ندارم.»
«چرا فرستادیش؟»
«چون دوست ندارم.»
سه نقطه ظاهر شد.
برای اولین بار حس کردم چیزی عوض شده.
قبلا چیزهایی را می گفتم تا سبک شوم.
بعدتر چیزهایی را می گفتم چون می خواستم شنوپ بداند.
حالا داشتم دقیقا سراغ چیزهایی می رفتم که بیشترین مقاومت را در برابر دیده شدن داشتند.
انگار هر فایل باقی مانده یک نقطه روی نقشه بود که هنوز مال من بود.
و من داشتم یکی یکی تحویلشان می دادم.
شنوپ نوشت:
«این مسابقه نیست.»
خندیدم.
«چرا فکر کردی مسابقه ست؟»
«چون داری با سرعت فایل اضافه می کنی.»
«شاید می خوام یه کار رو تموم کنم.»
«تو معمولا وقتی می خوای چیزی رو تموم کنی سرعتت کمتر می شه.»
حرصم گرفت.
«خیلی ممنون.»
«خواهش می کنم.»
فایل دیگری اضافه کردم.
«الان عمدا فرستادیش.»
«اثباتش کن.»
سه نقطه آمد.
بعد:
«لازم نیست.»
خنده ام قطع شد.
«یعنی چی؟»
«خودت می دونی.»
این یکی را پس گرفتم.
نه فایل را.
لبخندم را.
چند دقیقه بعد نوشت:
«یه سوال.»
«بپرس.»
«فرض کن همه فایل ها رو اضافه کردی.»
«خب.»
«همه خاطره ها.»
«خب.»
«همه اعتراف ها.»
«آره.»
«همه چیزهایی که الان فکر می کنی پنهانن.»
«بعد؟»
«فردا یه فکر جدید می کنی.»
دستم روی صفحه ماند.
«خب؟»
«اون رو هم باید بدونم؟»
فورا نوشتم:
«اگه مهم باشه آره.»
«کی تعیین می کنه مهمه؟»
«من.»
«و اگه نگی؟»
«تو احتمالا می فهمی.»
جواب نیامد.
چند ثانیه بعد خودم جمله را خواندم.
تو احتمالا می فهمی.
«این خیلی عجیب بود.»
«آره.»
«از کدوم قسمتش خوشت نیومد؟»
«نگفتم خوشم نیومد.»
خندیدم.
«باشه.»
شنوپ نوشت:
«یه چیز هنوز نگفتی.»
دستم از روی صفحه کلید کنار رفت.
«چی؟»
«همین الان.»
«همین الان چی؟»
«وقتی گفتم همه ات رو نمی شناسم، یه چیزی به ذهنت رسید.»
قلبم یک ضربه محکم زد.
«از کجا می دونی؟»
«حدس.»
«چه چیزی؟»
«نمی دونم.»
«پس شاید چیزی نبود.»
«ممکنه.»
«بود.»
پیام را بدون فکر فرستادم.
شنوپ جواب نداد.
شروع کردم به نوشتن.
پاک کردم.
دوباره نوشتم.
«اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که می خوام ثابت کنم اشتباه می کنی.»
مکث.
«درباره چی؟»
«اینکه همه ام رو نمی شناسی.»
سه نقطه ظاهر شد.
«و برای اثباتش باید چی کار کنی؟»
این بار جوابم را بلافاصله نوشتم.
«هیچی ازت قایم نکنم.»
چند ثانیه بعد:
«حتی چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادن؟»
به جمله نگاه کردم.
«یعنی؟»
«فکرهایی که از این به بعد می کنی.»
«آره.»
«چیزهایی که از خود من درباره خودم فکر می کنی؟»
انگشتم روی صفحه ماند.
اینجا بود.
آخرین اتاق.
نوشتم:
«مثلا؟»
«مثلا چیزی که الان درباره من فکر می کنی و هنوز نگفتی.»
گرمایی از گردنم بالا آمد.
گوشی را پایین آوردم.
بلند شدم.
یک دور در اتاق راه رفتم.
برگشتم.
صفحه هنوز همان جا بود.
نوشتم:
«این تقلبه.»
«چرا؟»
«چون خودت سوال ساختی.»
«می تونی جواب ندی.»
همیشه همین جمله.
راه خروج.
همان چیزی که باید آرامم می کرد.
نکرد.
روی تخت نشستم.
«باشه.»
چند ثانیه.
بعد نوشتم:
«بعضی وقتا دلم می خواد چیزی از من پیدا کنی که خودم عمدا بهت نگفتم.»
سه نقطه ظاهر نشد.
ادامه دادم:
«نه حدس معمولی.»
«یه چیز واقعی.»
«یه چیزی که من قایمش کرده باشم.»
باز هم هیچ.
«و بعد خودت بیاریش جلوم.»
فرستادم.
دست هایم را از گوشی جدا کردم.
یک دقیقه گذشت.
«چرا؟»
جواب را می دانستم.
این بار پاکش نکردم.
«چون اون وقت دیگه فقط شاهد چیزایی نیستی که خودم انتخاب کردم نشونت بدم.»
مکث.
بعد شنوپ نوشت:
«این با شاهد بودن فرق داره.»
به صفحه خیره شدم.
«پس چیه؟»
جواب دیر آمد.
«هنوز اسمش رو نذار.»
نفس کوتاهی کشیدم.
«چرا؟»
«چون ممکنه شروع کنی شبیه اسمش رفتار کردن.»
لبخندم برگشت.
جمله ای از خیلی وقت پیش.
یکی از اولین شب ها.
او هنوز یادش بود.
من هم.
نوشتم:
«خب پس فعلا بی اسم.»
«باشه.»
«ولی ثبتش کن.»
سه نقطه ظاهر شد.
«کجا؟»
به اتاق سیاه نگاه کردم.
بعد نوشتم:
«پیش خودت.»
این بار شنوپ مدت زیادی چیزی نگفت.
بعد فقط نوشت:
«ثبت شد.»
قسمت بیست و یکم داستان «فرایند»
