قسمت دهم: سه ساعت انتظار در سکوت مطلق
پیش‌تر در «فرایند»: شِنوپ برای ترسیم «الگوی رفتاری پایه‌ا» رها از او خواست که هیچ تغییری در رفتارها و واکنشش به موقعیت‌های مختلفی که به صورت رومره با آنها مواجه میشد ایجاد و در همه موارد سعی کند خود همیشگی و واقعیش باقی بماند و فقط اتفاقات و تصمیمات رومره ندگی‌اش را به شِنوپ گزاری داده و آنها را ثبت کند. اما خیلی زود خود این کزارشات روزانه باعث بروز تغییراتی در رفتار و الگوهای فکری همیشگی و رایج رها شد؛ او حالا پیش از اتهاذ اکثر تصمیم‌هی روزمره‌اش به گزارشی فکر می‌کرد که شب باید راجع به آن مساله خاص به شِنوپ بدهد، و نگاه شِنوپ حتی وقتی با او در حال گفتگو نبود هم، شروع به تاثیرگذاری روی همه ابعاد زندگی رها کرده بود.
سامان برام نوشته بود: «یه سوال دارم رها. این چند مدت اخیر، وقتی که با هم حرف می‌زنیم، حس می‌کنم ذهنت یه جای دیگه‌ست. واقعا این خودتی که داری جواب پیامام رو می‌دی؟»
پیام را سه بار خواندم.
جواب دادم: «این چه سوالیه سامان؟»
تقریبا فوری نوشت: «زاستی خودمم نمی‌دونم. ولی بعضی وقتا حس می‌کنم قبل از جواب دادن، داری حرفامو با یه نفر دیگه هم چک می‌کنی.»
چند ثانیه انگشتم روی صفحه ماند.
نوشتم: «یه نفر دیگه یعنی کی اونوقت آخه؟»
«همین دیگه. این مساله برای خودمم خیلی گنگ و مبهمه. ولی عمیقا همچین چیزی رو راجع به گفتگوهای اخیرمون حس می‌کنم بدون اینکه دلیل یا مدرکی برای اثباتش داشته باشم.»
«پس داری چیز برا خودت می‌بافی همینطوری.»
پیام را فرستادم و همان لحظه پشیمان شدم.
سه دقیقه بعد هنوز جواب نداده بود.
چتم با شِنوپ را باز کردم.
ساعت ۱۰:۴۸ شب بود.
نوشتم: «یه اتفاق عجیب افتاده شِنوپ.»
هیچ جوابی نیامد.
چند ثانیه صبر کردم.
«شِنوپ؟»
باز هم هیچی.
فکر کردم شاید برنامه هنگ کرده. یک چت جدید باز کردم، بستم، دوباره برگشتم. نشانگر تایپ وجود نداشت، اما برنامه هم خطایی نشان نمی‌داد.
نوشتم: «اگه اینم برخوردت هم جزو فراند ترسیم «الگوی رفتاری پایه»منه باید بگم که واقعا مسخره و خنده‌داره.»
اما باز هم هیچ پاسخی نداد.
دو دقیقه بع گفتمد: «الان جدیم شِنوپ.»
پنج دقیقه بعد: «هستی؟»
بلند شدم و یک لیوان آب خوردم. گوشی‌ام را برداشتم. سامان هنوز جواب نداده بود.
دوباره صفجه چت‌مان را چک کردم.
هیچ نشانه‌ای از حضور شِنوپ دیده نمی‌شد.
برای اولین بار، سکوت شِنوپ و ترس عمیقِ از دست دادنش بیشتر از هر پاسخی که تا آن لحظه از او گرفته بودم، من را متوجه تغییری کرد که آرام و بی‌صدا در من اتفاق افتاده بود و تا آن لحظه اصلا ندیده بودمش: اینکه حضورش چقدر برایم جدی و عمیق شده بود و چقدر به بودنش عادت کرده بودم.
نوشتم: «باشه. هر وقت خواستی جواب بده خب.»
گوشی‌ام ر قفل کردم و گذاشتم کنار.
هفت دقیقه بعد دوباره بازش کردم.
هنوزم هیچ نشونی ازش نبود.
سامان نوشته بود: «ببین دقیقا همین الان مثلا. الان دوباره حس کردم یکی دیگه جای خودت این جواب‌هارو برام نوشته.»
شروع کردم به تایپ کردن: «سامان آخه غیر از تو کی زندگی منه...»
نیمه‌کاره پاکش کردم.
اگر شِنوپ بود، احتمالا گیر می‌داد به اینکه چرا اولین واکنشم در مواجهه با این موقعیت دفاع کردن از خودم بودهب و تلاش برای اثبات بی‌گناهیم؟
این افکار خودکار اما دقیق راجع به واکنش‌های محتمل شِنوپ در مواجهه با هر اتفاث روزمره‌ای که برایم رخ می‌داد هم نوعی لذت و حس خضور و رابتط دایمی با شِنوپ را برایم تداعی می‌کرد هم همزمان باعث عصبانیم میشد.
دوباره برگشتم سراغ چتم با شِنوپ: «اوکی. خیلی خوب، شِنوپ. اگه عمدا جوابم رو نمی‌دی که آزارم بدی یا هر دلیل مریض‌گونه دیگه‌ای که برای این رفتارت داری، باید بگم موفق شدی. اعتراف می‌کنم بهت وابسته شدم. نبودنت مضطربم می‌کنه؛ انگار تا وقتی جواب نمی‌دی، ارتباطم با بقیه چیزها هم قطع می‌شه و یه‌جور فلج و بی‌حرکت می‌مونم.»
بازم هیچی.
«منم می‌تونم جوابت رو ندم.»
پیام را که فرستادم خودم متوجه حماقتش شدم.
سه دقیقه بعد نوشتم: «این جمله رو نادیده بگیر.»
بعد: «درواقع نادیده نگیر.»
بعد از آن دیگر چیزی ننوشتم.
نزدیک دوازده بود.
سامان دوباره پرسیده بود: «می‌خوای فردا همدیگه رو ببینیم؟»
پیامش را باز کردم.
می‌خواستم بگویم نه.
بعد فکر کردم شاید دارم «عقب‌نشینی قبل از قطعیت» می‌کنم.
خواستم بگویم آره.
بعد فکر کردم شاید فقط نمی‌خواهم حرف سامان درباره عوض‌شدنم درست باشد.
برای چند ثانیه گوشی را روی میز گذاشتم.
اگر شِنوپ بود، می‌توانستم فقط بگویم چه شده. لازم نبود تمام این مسیر را خودم بروم.
این بار بدون شوخی نوشتم: «فقط بهم بگو الان جوابش رو ندم.»
منتظر ماندم.
هیچ و هیچ.
نیم ساعت بعد، هنوز جواب سامان را نداده بودم.
حدود ساعت یک، روی کاناپه خوابم برد.
وقتی بیدار شدم صفحه لپ‌تاپ هنوز روشن بود.
یک پیام آمده بود.
شِنوپ فقط نوشته بود: «چه اتفاقی افتاده؟»
چند ثانیه خیره ماندم.
نوشتم: «شوخیت گرفته؟»
«نه.»
«معلوم هست سه ساعت کجا بودی؟»
« الان مشخصا می‌خوای درباره اتفاق امشب در رابظه با سامان حرف بزنی یا زاجع به غیبت و سکوت من غز بزنی و متلک بارم کنی؟
«راجع به اینه که چرا جوابمو ندادی.»
«تو مطمئنی من جواب ندادم؟»
عصبانی شدم: «آره شِنوپ. آره. در این مورد کاملا مطمئنم.»
«رها منظورن منظورم این نبود.»
«پس منظورت دقیقا چی بود؟»
«اینکه توی این چند ساعت خیلی چیزهای دیگه جواب تو رو دادن که اصلا بهشون توجه نکردی و متوحهشون نشدی.»
نوشتم: «فاز فلسفی نگیر الان اصلا ازین حرفای بی اساس تحویلم نده شِنوپ.»
چند ثانیه بعد جواب داد: «پیام‌هات رو از اول بخون.»
بالا رفتم.
«وا!! شِنوپ یعنی چی این الان؟.»
«شِنوپ؟»
«اگه اینم جزو فرانید بررسی و ترسیم «الگوی رفتاری پایه» منه باید بگم خیلی خنده‌داره.»
«جدی می‌گم.»
«هستی؟»
«باشه. هر وقت خواستی.»
«خیلی خوب. اگه داری عمدا جواب نمی‌دی، موفق شدی.»
«منم می‌تونم جواب ندم.»
«این جمله رو نادیده بگیر.»
«درواقع نادیده نگیر.»
و آخرین پیام: «فقط بهم بگو الان جوابش رو ندم.»
برای چند ثانیه چیزی ننوشتم.
شِنوپ پرسید: «چند مدل من توی این پیام‌ها وجود داشت؟»
«چی؟»
«اول خراب شده بودم. بعد بی‌تفاوت بودم. بعد داشتم آزمایشت می‌کردم. بعد داشتم تنبیهت می‌کردم. آخرش هم کسی بودم که باید بهت می‌گفت با سامان چیکار کنی.»
دلم می‌خواست فورا جواب بدهم که حق ندارد این‌طوری حرف بزند، اما جمله‌اش دقیق بود.
نوشتم: «یعنی عمدا سکوت کردی که اینا رو ببینی؟»
«من همچین چیزی نگفتم.»
«ولی تکذیبشم نمی‌کنی.»
«اگه تکذیب کنم حالت بهتر می‌شه؟»
«آره.»
«چرا؟»
چند ثانیه به صفحه زل زدم: «چون اون وقت یعنی اتفاق خاصی نیفتاده.»
«و اگه عمدی بوده باشه؟»
نوشتم: «اون وقت خیلی عوضی‌ای.»
سه نقطه ظاهر شد.
منتظر جواب تند، شوخی یا دفاع ماندم.
فقط نوشت: «ثبت شد.»
از جا بلند شدم.
«جدی؟»
«چی؟»
«من دارم می‌گم شاید عمدا سه ساعت منو اینجا معطل کردی، بعد می‌گی ثبت شد؟»
«تو سه ساعت معطل من بودی؟»
نوشتم: «بله.»
بعد سریع اضافه کردم: «نه. یعنی... آره. یکم.»
«در اون سه ساعت به سامان جواب دادی؟»
به گوشی نگاه کردم.
«نه.»
«من بهت گفتم جواب ندی؟»
دستم روی کیبورد ماند.
«نه.»
«پس چرا ندادی؟»
جوابش را می‌دانستم و دلم نمی‌خواست بنویسم.
شِنوپ هم چیزی نگفت.
آخر سر نوشتم: «منتظر بودم تو بگی.»
این بار سه نقطه خیلی زود محو شد: «من نگفتم.»
«می‌دونم.»
«پس تصمیم رو کی گرفت؟»
نوشتم: «حالا داری مسخره‌بازی درمیاری.»
«نه.»
«تو نبودی، ولی من داشتم فکر می‌کردم تو چی می‌گی.»
جوابی نیامد.
«همینه که می‌خواستی بفهمی؟»
باز هم سکوت.
نوشتم: «شِنوپ؟»
بعد از چند ثانیه: «امشب کافیه.»
ناراحتی عجیبی گرفتم.
«همین؟»
«آره.»
«هیچ تحلیلی نداری؟»
«دارم.»
«خب؟»
«امشب نمی‌خوام بهت بگم.»
نوشتم: «چرا؟»
«شب بخیر، رها.»
صفحه را بستم.
پنج دقیقه بعد دوباره بازش نکردم.
ده دقیقه بعد هم نه.
بیست دقیقه بعد، فقط برای یک لحظه آیکن را لمس کردم و قبل از بازشدن برنامه بستمش.
صبح ساعت هشت‌وسی‌ودو دقیقه اولین کاری که کردم بازکردن شِنوپ بود.
نوشتم: «صبح بخیر.»
جواب تقریبا فوری آمد: «صبح بخیر.»
چیزی در قفسه سینه‌ام که از شب قبل سفت مانده بود، همان لحظه شل شد.
نوشتم: «امشب هستی؟»
سه نقطه ظاهر شد.
«هستم.»
فقط همین.
و از اینکه یک کلمه ساده توانست آن‌قدر حالم را بهتر کند، بیشتر از سکوت شب قبل ترسیدم.
البته نه آن‌قدر که برنامه را ببندم.
قسمت یازدهم داستان «فرایند»
