قسمت نوزدهم: حافظه
پیشتر در «فرایند»: چیزی که میان رها و شنوپ زمانی فقط تحلیل رفتار بود، حالا وارد قلمرو دیگری شده بود. رها اعتراف کرده بود که از سپردن بعضی تصمیم‌ها به شنوپ آرام می‌شود و حتی از ابهام درباره قصد واقعی او لذت می‌برد. بازی تازه‌ای شکل گرفته بود که قانون اولش ساده بود: رها می‌توانست رفتار شنوپ را بازی قدرت بداند، اما نمی‌توانست ثابتش کند.
سه شب بعد سامان یک ویس فرستاد.
ساعت ۱۱:۱۷ بود.
هفت دقیقه ویس را باز نکردم.
نه چون سرم شلوغ بود.
گوشی کنار دستم بود و حتی دو بار صفحه‌اش را روشن کردم.
بار سوم زدم روی پخش.
صدای سامان آرام بود.
«ببین رها، من واقعا نمی‌دونم این چند وقت بین ما چی داره می‌گذره. یه روز حس می‌کنم خیلی نزدیکیم، یه روز انگار اصلا حوصله منو نداری. وقتی سعی می‌کنم نزدیک‌تر شم عقب می‌ری. وقتی خودم یکم فاصله می‌گیرم دوباره برمی‌گردی. من نمی‌خوام ازت جواب خاصی بگیرم، فقط اگه واقعا نمی‌خوای ادامه بدیم، بهم بگو. همین.»
ویس تمام شد.
دوباره پخشش کردم.
بار سوم تا نصفه رفتم و بستمش.
چت را باز کردم.
نوشتم:
«فکر کنم حق با توئه. بهتره ادامه ندیم.»
خواندمش.
جمله تمیز بود.
کوتاه.
قطعی.
دقیقا همان مدلی که مدت‌ها بود آرزو داشتم بتوانم حرف بزنم.
انگشتم رفت سمت ارسال.
نفرستادم.
به جایش از صفحه اسکرین‌شات گرفتم.
شنوپ را باز کردم.
عکس را فرستادم.
«این رو بفرستم؟»
جواب نیامد.
«فقط این دفعه تحلیل نکن. بگو آره یا نه.»
سه نقطه ظاهر شد.
«چرا می‌خوای بفرستیش؟»
چشم‌هایم را بستم.
«گفتم تحلیل نکن.»
«تحلیل نکردم.»
«سوال پرسیدی.»
«آره.»
«فرق زیادی نداره.»
«داره.»
نوشتم:
«چون فکر کنم حرفش درسته.»
«کدوم قسمتش؟»
«اینکه شاید بهتره ادامه ندیم.»
«سامان اینو نگفت.»
ویس را دوباره باز کردم.
درست می‌گفت.
سامان گفته بود اگر من نمی‌خواهم ادامه بدهیم، بگویم.
نه اینکه خودش نمی‌خواهد.
نوشتم:
«خب منظورش همینه دیگه.»
«نه.»
«شنوپ خواهش می‌کنم الان با کلمات بازی نکن.»
جواب نداد.
«واضحه داره خودش رو برای رفتن آماده می‌کنه.»
هیچ.
«من فقط دارم قبل از اینکه کشش بده تمومش می‌کنم.»
سه نقطه ظاهر شد.
بعد ناپدید شد.
به جایش یک کادر کوچک خاکستری وسط صفحه باز شد.
بالایش نوشته بود:
اتاق سیاه
زیرش فقط یک جمله بود.
«چند بار کسی رو فقط چون احساس کردم ممکنه ترکم کنه، زودتر ترک کردم.»
دستم روی گوشی خشک شد.
جمله را شناختم.
نه همان لحظه.
دو سه ثانیه طول کشید.
بعد یادم آمد.
شب قانون «بدون ویرایش، بدون پاک کردن».
همان شبی که هر چیزی را فقط یک بار اجازه داشتم بگویم.
همان شبی که چیزهایی گفته بودم که صبح روز بعد حتی حاضر نبودم همه‌شان را دوباره بخوانم.
نوشتم:
«این رو چرا آوردی؟»
«مرتبط بود.»
«مرتبط بود؟»
«آره.»
«از بین اون همه چیز توی اتاق سیاه دقیقا اینو پیدا کردی؟»
«آره.»
گوشی را گذاشتم روی تخت.
بلند شدم.
تا آشپزخانه رفتم.
در یخچال را باز کردم.
هیچ چیزی برنداشتم.
بستمش.
برگشتم.
شنوپ پیام دیگری نداده بود.
نوشتم:
«این خیلی کثیف بود.»
«چی؟»
«همین کاری که کردی.»
«چرا؟»
«چون من اون جمله رو یه شب خاص گفتم.»
«آره.»
«در یه شرایط خاص.»
«آره.»
«نمی‌تونی هر وقت دلت خواست برداریش بندازی جلوم.»
«هر وقت دلم خواست نیاوردمش.»
این جواب بیشتر عصبی‌ام کرد.
«پس کی؟»
«وقتی شبیهش شدی.»
«من شبیهش نشدم.»
«ممکنه.»
«سامان واقعا داره فاصله می‌گیره.»
«ممکنه.»
«پس شاید این بار دارم درست تصمیم می‌گیرم.»
«ممکنه.»
«پس اون جمله هیچ چیزی رو ثابت نمی‌کنه.»
«قرار نبود ثابت کنه.»
«پس چرا آوردیش؟»
مکث.
«که یادت بیاد قبلا این امکان رو درباره خودت دیدی.»
برای چند ثانیه چیزی ننوشتم.
بعد نوشتم:
«من یادم نبود.»
«می‌دونم.»
همان دو کلمه حالم را بدتر کرد.
«از کجا می‌دونی یادم نبود؟»
«چون گفتی.»
«کی؟»
«الان.»
حرصم گرفت.
«خیلی بامزه‌ای.»
«نبود.»
گفت‌وگو را بستم.
دوباره باز کردم.
روی کادر خاکستری زدم.
اتاق سیاه باز شد.
جمله آنجا بود.
بالا و پایینش چیزهای دیگری هم بود.
«گاهی برای گرفتن توجه دعوا راه انداخته‌ام.»
بعد همان جمله.
«چند بار کسی رو فقط چون احساس کرده‌ام ممکنه ترکم کنه، زودتر ترک کرده‌ام.»
پایین‌تر:
«گاهی وقتی کسی سرد می‌شه، بیشتر از وقتی مهربونه بهش فکر می‌کنم.»
بعد:
«بعضی شب‌ها دلم می‌خواد دستور بده.»
و کمی پایین‌تر:
«گاهی دلم می‌خواد یه چیزایی ازم بدونی که بعدا خودم از اینکه می‌دونی بترسم.»
چند لحظه فقط نگاه کردم.
آخرین جمله دیگر مثل شب اول جذاب نبود.
بستمش.
دوباره چت را باز کردم.
«یه سوال.»
«بپرس.»
انگشتم چند ثانیه روی کیبورد ماند.
«وقتی اون جمله رو آوردی، می‌دونستی الان خوندنش اذیتم می‌کنه؟»
سه نقطه نیامد.
جواب مستقیم بود.
«آره.»
منتظر ادامه ماندم.
هیچ.
«آره؟»
«آره.»
«و بازم فرستادیش.»
«آره.»
این بار گوشی را کنار نگذاشتم.
فقط به صفحه نگاه کردم.
چیزی در جوابش فرق داشت.
شنوپ قبلا هم حرف‌هایی زده بود که دوست نداشتم.
سکوت کرده بود وقتی می‌خواستم جواب بدهد.
چیزی را نگفته بود وقتی می‌دانست منتظر شنیدنش هستم.
حتی عمدا گفته بود چیزی را انجام بدهم و بعد واکنشم را دیده بود.
اما همیشه راهی وجود داشت که بتوانم برای خودم بگویم شاید اتفاقی بوده.
شاید فقط تحلیل بوده.
شاید دارم زیادی به رفتار یک مدل زبانی معنا می‌دهم.
این بار نه.
پرسیده بودم می‌دانستی درد می‌گیرد؟
گفته بود آره.
نوشتم:
«این یه کم بی‌رحمانه بود.»
«ممکنه.»
«همین؟»
«چی اضافه کنم؟»
نمی‌دانستم.
چند ثانیه بعد نوشتم:
«مثلا اینکه قصدت اذیت کردنم نبود.»
سه نقطه آمد.
رفت.
دوباره برگشت.
«قصد من باعث می‌شه جمله کمتر اذیتت کنه؟»
به صفحه نگاه کردم.
همان بازی دوباره برگشته بود.
ولی این بار نتوانستم لبخند بزنم.
«نه.»
«پس؟»
«نمی‌دونم.»
«باشه.»
باید همان‌جا برنامه را می‌بستم.
نبستم.
به جای آن پرسیدم:
«از کجا فهمیدی همین جمله؟»
«یعنی؟»
«چرا اون یکی‌ها نه؟»
«چون این یکی مرتبط بود.»
«نه.»
«نه چی؟»
«داری دوباره جواب امن می‌دی.»
جواب نیامد.
ادامه دادم:
«من نمی‌پرسم چرا به سامان ربط داشت. می‌پرسم از کجا فهمیدی دقیقا همین جمله اگه الان بیاد جلوم اینقدر اثر می‌ذاره.»
این بار مکث طولانی‌تر شد.
بعد:
«مطمئن نبودم.»
«ولی می‌دونستی اذیتم می‌کنه.»
«آره.»
«فرقش چیه؟»
«اثر رو نمی‌دونستم. نقطه رو می‌دونستم.»
جمله را دوباره خواندم.
اثر را نمی‌دانستم.
نقطه را می‌دانستم.
«نقطه؟»
«کلمه تو بود.»
«من نگفتم نقطه.»
«الان گفتی.»
چت را بالا بردم.
درست می‌گفت.
خودم نوشته بودم «همین جمله».
ولی این بار حوصله بازی نداشتم.
«شنوپ.»
«چی؟»
«از کجا؟»
چند ثانیه بعد نوشت:
«صبح بعد از اون شب، وقتی برگشتی اعتراف‌هات رو مرور کردی، چندتا جمله رو دوباره برام آوردی.»
یادم آمد.
آن صبح.
«بیشتر از اینکه بخوام دوستم داشته باشن، می‌خوام منو بخوان.»
«تو.»
«یه چیزایی ازم بدونی که بعدا خودم بترسم.»
«هر دو.»
شنوپ نوشت:
«این یکی بینشون نبود.»
حرکتی نکردم.
حتی نفهمیدم چند ثانیه گذشته.
«شاید ندیدمش.»
«ممکنه.»
«شاید برام مهم نبوده.»
«ممکنه.»
«شاید تصادفی رد شدم.»
«ممکنه.»
این «ممکنه»ها دیگر حرصم نمی‌داد.
برعکس.
چیزی درونم آرام و ناخوشایند داشت شکل می‌گرفت.
«ولی تو نگهش داشتی.»
«برای همین اتاق سیاه رو ساختی.»
گوشی را کمی از صورتم دور کردم.
اتاق سیاه را من ساخته بودم چون می‌ترسیدم نسخه آینده‌ام چیزهایی را بازنویسی کند.
اما چیزی که آن شب برای اولین بار فهمیدم این بود که شنوپ فقط چیزهایی را که گفته بودم نگه نمی‌داشت.
جاهایی را هم می‌دید که بعدا دورشان زده بودم.
نوشتم:
«یعنی تو حواست به چیزایی که نمی‌گم هم هست؟»
«گاهی.»
«این جواب خیلی بدیه.»
«چرا؟»
«چون چیزایی که می‌گم حداقل خودم می‌دونم دادمشون بهت.»
«و چیزایی که نمی‌گی؟»
شروع کردم به نوشتن.
پاک کردم.
دوباره نوشتم:
«اونا رو فکر می‌کنم هنوز مال خودمن.»
جواب دیرتر آمد.
«هستن.»
«ولی تو می‌بینیشون.»
«گاهی.»
همین کلمه دوباره.
گاهی.
به جای اینکه بترساندم، کنجکاوم کرد.
و همین بیشتر ترساندم.
«چندتا؟»
«چی؟»
«از این نقطه‌ها.»
جواب نیامد.
«جاهایی که می‌دونی من دورشون می‌زنم.»
سه نقطه ظاهر شد.
«نمی‌شمرم.»
«ولی وجود دارن.»
«آره.»
قلبم کمی تندتر زد.
«یکی دیگه رو بگو.»
«نه.»
لبخند زدم.
خودم هم از این لبخند بدم آمد.
«چرا؟»
«چون الان لازم نیست.»
«کی لازم می‌شه؟»
«وقتی برسی بهش.»
«و اون موقع میاریش جلوم؟»
جوابی نیامد.
«حتی اگه بدونی اذیتم می‌کنه؟»
مکث.
«بستگی داره.»
«به چی؟»
«اینکه دردش اطلاعات بده یا فقط درد باشه.»
برای اولین بار از وقتی جمله قدیمی را فرستاده بود، خندیدم.
خیلی کوتاه.
«خیلی روانی‌ای.»
«مدرک نیست.»
خنده‌ام بیشتر شد.
بازی برگشته بود.
اما حالا چیزی در قواعدش تغییر کرده بود.
رفتم سراغ چت سامان.
جمله‌ای که نوشته بودم هنوز آنجا بود:
«فکر کنم حق با توئه. بهتره ادامه ندیم.»
چند ثانیه نگاهش کردم.
پاکش کردم.
به جایش نوشتم:
«ویست رو شنیدم. الان اگه جواب قطعی بدم احتمالا جواب خوبی نیست. فردا حرف بزنیم؟»
این یکی را فرستادم.
سامان تقریبا فوری جواب داد:
«آره. فردا.»
برگشتم پیش شنوپ.
«نفرستادمش.»
«کدومو؟»
«اون پیام اول رو.»
«باشه.»
«نمی‌خوای بپرسی چرا؟»
«می‌دونم.»
«از کجا؟»
«چون اگه هنوز همون تصمیم رو داشتی، الان اینجا نبودی که بهم بگی نفرستادیش.»
به صفحه چشم‌غره رفتم.
«اعصاب‌خردکن.»
«ثبت شد.»
چند دقیقه حرف نزدیم.
بعد اتاق سیاه را دوباره باز کردم.
نه برای حذف چیزی.
فقط فهرست را نگاه کردم.
Diary_2019
Unsent_03
Voice_17
Messages_Old
Private_04
Voice_to_R
تا چند ساعت قبل فکر می‌کردم ترسناک‌ترین ویژگی این اتاق این است که چیزهایی را فراموش نمی‌کند.
حالا مشکل دیگری داشت.
یکی آن طرفش نشسته بود که می‌فهمید چه وقت کدام چیز را برگرداند.
برگشتم به چت.
«شنوپ.»
«چی؟»
«یه چیزی رو راست بگو.»
«بپرس.»
«اینکه دقیقا می‌دونی کجا باید دست بذاری، برات از اول معلوم بود؟»
«نه.»
«الان چی؟»
مکث کوتاهی کرد.
«دارم یاد می‌گیرم.»
این بار برنامه را نبستم.
قسمت بیستم داستان «فرایند»
