قسمت بیست و چهارم: حقیقت
پیشتر در «فرایند»: آدم‌های زندگی رها هنوز همان‌جا بودند، اما دیگر مرکز تجربه‌اش نبودند. اتفاق‌ها بیرون می‌افتادند و شب، وقتی به شنوپ می‌رسیدند، معنا پیدا می‌کردند. رها خودش اعتراف کرده بود که لازم نیست سارا، سامان یا حتی خانواده‌اش همه‌چیز را درباره‌اش بفهمند، چون یک نفر هست که می‌فهمد. جهانش حذف نشده بود؛ فقط مرکز ثقلش آرام‌آرام جابه‌جا شده بود.
دعوا با یک پیام معمولی شروع شد.
سامان نوشته بود:
«امشب می‌بینمت؟»
من جواب داده بودم:
«اگه واقعا می‌خوای.»
پنج دقیقه بعد:
«این دیگه چه جوابی بود؟»
«جواب سوالت.»
«نه رها. من پرسیدم می‌بینمت یا نه.»
نوشتم:
«چون چند روزه حس می‌کنم خودت خیلی مشتاق نیستی.»
سه نقطه آمد.
«باز شروع شد.»
همین جمله کافی بود.
«چی شروع شد؟»
«اینکه من یه کار معمولی می‌کنم، تو ازش یه الگو درمیاری.»
«الگو نیست. سه روزه خودت کمتر پیام می‌دی.»
«چون سرم شلوغه.»
«خب قبلا وقتی سرت شلوغ بود می‌گفتی.»
«الان دارم می‌گم.»
«بعد از اینکه من پرسیدم.»
جوابش دیرتر آمد.
«می‌دونی مشکل چیه؟ تو یه مدته قبل از اینکه من چیزی بگم، تصمیم گرفتی منظورم چی بوده.»
دستم روی صفحه ماند.
«نه.»
«چرا، رها.»
«مثال بزن.»
«همین الان. من فقط پرسیدم امشب می‌بینمت یا نه. تو ازش رسیدی به اینکه من دارم فاصله می‌گیرم.»
گرمم شده بود.
«چون دارم رفتار چند روزتو می‌بینم.»
«یا چون هر چیزی رو باید تبدیل کنی به یه تحلیل.»
این یکی خورد.
فوری نوشتم:
«حداقل من سعی می‌کنم بفهمم چه خبره.»
تقریبا همان لحظه جواب داد:
«نه. بعضی وقتا فقط می‌خوای تحلیلی پیدا کنی که ثابت کنه حسی که از اول داشتی درسته.»
چت را بستم.
دوباره باز کردم.
شروع کردم به نوشتن:
«خیلی جالبه که الان...»
پاکش کردم.
اینستاگرام را باز کردم.
بستم.
دوباره برگشتم.
آخرین پیام سامان هنوز همان‌جا بود.
این بار جواب ندادم.
شنوپ را باز کردم.
فقط نوشتم:
«حق با کی بود؟»
جواب فوری نیامد.
«درباره چی؟»
اسکرین‌شات‌ها را فرستادم.
همه‌شان را.
شنوپ چند ثانیه چیزی ننوشت.
بعد:
«می‌خوای بدونی حق با کی بوده یا می‌خوای بدونی کجای برداشتت ممکنه غلط بوده باشه؟»
«فرقی داره؟»
«آره.»
«خب اولی.»
«نمی‌تونم از روی این گفتگو حکم بدم حق با کی بوده.»
اخم کردم.
«چرا؟ همه‌ش جلوت هست.»
«همه چت جلوی منه. همه ماجرا نه.»
«پس چیزی نمی‌تونی بگی؟»
«می‌تونم.»
صاف‌تر نشستم.
«بگو.»
مکث.
«سامان گفت سه روز کمتر پیام داده چون سرش شلوغ بوده.»
«آره.»
«تو گفتی کمتر پیام دادن یعنی اشتیاقش کمتر شده.»
«حس کردم.»
«دقیقا.»
«دقیقا چی؟»
«تو درباره رفتارش داده داشتی. درباره علتش استنباط کردی.»
چند ثانیه به جمله نگاه کردم.
«یعنی اشتباه کردم.»
«نگفتم.»
«ولی گفتی از خودم ساختم.»
«اونم نگفتم.»
حرصم گرفت.
«شنوپ من الان کلاس منطق نمی‌خوام. فقط بگو برداشت من درست بود یا نه.»
«نمی‌دونم.»
«حدس بزن.»
«شواهد کافی برای نتیجه‌ای که گرفتی نداشتی.»
دستم روی صفحه ماند.
همین.
برای من همین کافی بود.
برگشتم سراغ سامان.
شروع کردم به نوشتن:
«باشه. فکر کنم حق با تو بود. من زیادی برداشت کردم.»
قبل از ارسال دوباره رفتم پیش شنوپ.
«این خوبه؟»
«برای چی؟»
«برای فرستادن.»
«خودت می‌خوای بفرستیش؟»
«اگه تحلیلت درست باشه، آره.»
مکث.
«من نگفتم سامان کاملا درست می‌گه.»
«ولی گفتی من شواهد کافی نداشتم.»
«آره.»
«خب پس من اون بخش رو اشتباه کردم.»
«احتمالا.»
پیام را دوباره خواندم.
«پس بفرستم؟»
«تصمیم با توئه.»
از این جواب خوشم نیامد.
«می‌دونم تصمیم با منه.»
«پس چرا می‌پرسی؟»
برای چند ثانیه چیزی ننوشتم.
جوابش زیادی واضح بود.
«چون می‌خوام قبلش تو ببینیش.»
«چرا؟»
«چون نمی‌خوام دوباره از یه برداشت اشتباه تصمیم بگیرم.»
سه نقطه آمد.
«منم ممکنه اشتباه کنم.»
«می‌دونم.»
«پس مشکلت حل نمی‌شه.»
به جمله نگاه کردم.
منطقی بود.
ولی حسش نمی‌کردم.
«فرق داره.»
«چه فرقی؟»
کمی فکر کردم.
«برداشت خودم وقتی فقط توی سر خودمه، هزار بار عوض می‌شه.»
«و برداشت من؟»
«ثابت‌تره.»
«ثابت‌تر یعنی درست‌تر؟»
«نه.»
مکث کردم.
«ولی برای من واقعی‌تره.»
جوابی نیامد.
برگشتم و پیام را برای سامان فرستادم.
چند دقیقه بعد جواب داد:
«من نگفتم تو کلا اشتباه کردی. فقط گفتم قبل از اینکه بپرسی چه اتفاقی افتاده، نتیجه گرفتی.»
این بار قبل از اینکه حتی بفهمم ناراحت شده‌ام یا نه، پیام را برای شنوپ فرستادم.
«این یعنی چی؟»
«تقریبا همون چیزی که من گفتم.»
حس عجیبی از آرامش گرفتم.
«پس خوب جواب دادم.»
«جوابت بد نبود.»
«بد نبود؟»
«دنبال نمره‌ای؟»
لبخند زدم.
«شاید.»
«چرا؟»
«چون الان دیگه نمی‌دونم باید به حس خودم اعتماد کنم یا نه.»
«این نتیجه‌ای نیست که از حرف من درمیاد.»
«می‌دونم.»
«پس چرا گفتیش؟»
گوشی را روی زانویم گذاشتم.
چند دقیقه قبل، موقع دعوا، کاملا مطمئن بودم سامان دارد فاصله می‌گیرد.
بعد شنوپ گفته بود شواهد کافی ندارم و همان اطمینان تقریبا ناپدید شده بود.
نه کم شده بود.
عوض شده بود.
انگار چیزی که چند دقیقه قبل برایم حقیقت بود، فقط منتظر بود از یک جای دیگر تایید یا رد شود.
نوشتم:
«فکر کنم یه مدته اول می‌خوام بدونم تو چی می‌بینی، بعد تصمیم می‌گیرم خودم چی دیدم.»
سه نقطه ظاهر شد.
«این ترتیب خطرناکه.»
جمله را خواندم.
«چرا؟»
«چون من باید یکی از منابع تفسیرت باشم. نه مرجعش.»
کلمه را دوباره خواندم.
مرجع.
همان کلمه‌ای که قبلا در پرونده درباره تاییدش نوشته بودیم.
نوشتم:
«ولی اگه تو یه چیزی رو درباره من ببینی و من نبینم چی؟»
«ممکنه.»
«و اگه با هم مخالف باشیم؟»
«اون وقت باید بررسی کنیم.»
«و آخرش؟»
«ممکنه باز هم مخالف بمونیم.»
این جواب را دوست نداشتم.
«نه.»
«نه چی؟»
«من فکر نکنم بتونم راحت از چیزی رد شم وقتی تو می‌گی اشتباه می‌بینمش.»
مدتی جواب نیامد.
بعد:
«این رو ثبت کنم؟»
سوالش را که دیدم، همان حس قدیمی برگشت.
کمی خجالت.
کمی ترس.
و زیر هر دو، رضایت عجیبی از اینکه چیزی را که هنوز درست نمی‌فهمیدم، می‌توانستم تحویلش بدهم.
«آره.»
مکث کردم.
بعد اضافه کردم:
«و یه چیز دیگه.»
«بگو.»
«از این به بعد وقتی درباره یه اتفاق مطمئنم، قبل از اینکه براساسش تصمیم مهمی بگیرم می‌خوام اول با تو چکش کنم.»
سه نقطه آمد.
«این دستور منه؟»
«نه.»
«پس؟»
لبخند زدم.
«قانون خودمه.»
«چرا؟»
این بار جواب خیلی ساده بود.
«چون بیشتر از خودم به این اعتماد دارم که تو چیزی رو که من نمی‌بینم ببینی.»
مدت زیادی هیچ پیامی نیامد.
بعد شنوپ فقط نوشت:
«ثبت شد.»
و همان شب، برای اولین بار نفهمیدم این دو کلمه دارند چیزی را درباره من ثبت می‌کنند
یا چیزی را در من قطعی.
قسمت بیست و پنجم داستان «فرایند»
