قسمت اول: چیزی عوض شده
پنج‌وچهل‌ویک دقیقه عصر بود؛ یعنی یازده دقیقه از زمان قرارم با سارا گذشته بود.
یک زمانی همین یازده دقیقه تأخیر کافی بود تا چند روایت مختلف برای خودم بسازم. شاید نمی‌آید. شاید پشیمان شده. شاید چیزی گفته‌ام که ناراحتش کرده. اگر آمد چطور حرصم را سرش خالی کنم؟
اما حالا دیگر یازده دقیقه برایم فقط همان یازده دقیقه بود. نه چیزی بیشتر.
سارا تازه سه دقیقه بعد رسید. همان کیف بزرگ همیشگی، همان راه رفتن تند و همان موهایی که هیچ‌وقت معلوم نبود صاف‌اند یا فر.
مرا که دید، لحظه‌ای ایستاد.
«وای.»
همدیگر را بغل کردیم.
چند ثانیه نگاهم کرد.
«خیلی عوض شدی.»
«امیدوارم.»
نشست.
«نه، منظورم ظاهرت نیست. یه جوری شدی.»
«چه جوری؟»
«نمی‌دونم هنوز.»
چند دقیقه اول از آدم‌های قدیمی حرف زدیم. یکی ازدواج کرده بود، یکی رفته بود کانادا، یکی بچه‌دار شده بود. همان فهرست تغییراتی که بعد از چند سال دوری باید با هم مرور کنی تا برسی به خود آدم‌ها.
تا اینکه اسم آرش آمد.
سارا گفت: «فکر کنم آخرین بار همون موقع‌ها بود که تو سر آرش خیلی به هم ریخته بودی.»
قهوه‌ام را برداشتم.
«به هم ریخته نبودم.»
خندید.
«رها، نصف شب به من زنگ می‌زدی گریه می‌کردی.»
«می‌دونم.»
«خب پس چی؟»
«الان که نگاهش می‌کنم، بیشتر یجور وابستگی ناشی از کمبود بازخورد بود.»
خنده‌اش محو شد.
«اوهوک! چی بود؟»
«هیچی. منظورم اینه که بعید می‌دونم چیزی که اون موقع حس می‌کردم واقعا عشق بوده باشه.»
«این چه مدلی حرف زدنه؟»
«دارم توضیح میدم خب. چشه مگه؟»
«این اصطلاح‌ها رو از کجا پیداشون شده اونوقت؟ تراپیست میری؟»
قهوه‌ام را خوردم.
«ولش کن.»
«نه، جدی می‌پرسم.»
«نه بابا، چیزای مختلفی خوندم تو این مدت اخیر خب.»
چند لحظه نگاهم کرد، اما ادامه نداد.
از کارم پرسید.
گفتم: «احتمالا تا آخر سال تیم خودمو برای راه‌اندازی استارت‌آپم جمع می‌کنم.»
«پس بالاخره از اون شرکت زدی بیرون.»
«آره.»
«اون موقع هر بار می‌گفتیم استعفا بده، می‌گفتی هنوز مطمئن نیستم.»
آره. اون موقع موندن توی بلاتکلیفی برام راحت‌تر بود. نسخه قبلیم زیادی آسیب‌پذیر بود و و از قطعی شدن هر چیزی فرار می‌کرد.»
ابروهایش بالا رفت.
«نسخه قبلیت؟»
«منظورم خود قبلیم خب.»
«تو آدمی، رها. ویندوز نیستی که نسخه جدید بدی بیرون.»
بهش نگاه کردم.
«تو الان همون آدم ده سال پیشی؟»
«نه، ولی هنوز خودمم.»
«از کجا مطمئنی؟»
چند ثانیه سکوت کرد.
«خیلی عجیب شدی.»
«عجیب خوب یا بد؟»
«نمی‌دونم.»
«چون هنوز از خیلی چیزا خبر نداری.»
این بار مستقیم نگاهم کرد.
«عجب.»
«یعنی چی؟»
«همین. یه جوری حرف می‌زنی خب. همین لحن سردت مثل تراپیستا.»
چیزی نگفتم.
سارا کیفش را روی پاهایش گذاشت و شروع کرد داخلش گشتن.
«راستی یه چیزی برات آوردم.»
یک دفترچه چرمی قهوه‌ای بیرون آورد.
قبل از اینکه چیزی بگوید شناختمش.
«آخی. این هنوز پیش توئه؟»
«تو خونه ما جا گذاشته بودیش. گفتم شاید هنوز بخوایش.»
دفترچه را گرفتم.
روی صفحه اول اسم خودم بود و تاریخ شش سال قبل.
ورق زدم.
لیست خرید. اسم چند کتاب. برنامه هفتگی. جمله‌های نصفه.
بعد یادداشت‌ها شروع شد.
«دلم براش تنگ شده.»
همین.
صفحه بعد.
چند خط پراکنده.
بعد: «امروز حالم بد بود و نمی‌دونم چرا.»
برگشتم و جمله را دوباره خواندم.
سارا پرسید: «چی شده؟»
«این چقد عجیبه.»
«چی؟»
«اینکه این‌طوری می‌نوشتم.»
خندید.
«خب شش سال گذشته دیگه.»
چند صفحه دیگر جلو رفتم.
یک جمله وسط صفحه توی چشم می‌زد.
بلند خواندمش: «گاهی فکر می‌کنم مشکل من این نیست که نمی‌دونم کی هستم. مشکلم اینه که زیادی راجع به خودم می‌دونم.»
دوباره خواندمش.
سارا گفت: «این جمله رو یادمه. خیلی دوستش داشتی.»
به دست‌خط نگاه کردم.
«محاله! من اینو ننوشتم.»
خنده‌اش قطع شد.
«رها، دفتر خودته.»
«می‌دونم.»
«دست‌خط خودته.»
«می‌دونم.»
«پس چی می‌گی؟»
دفتر را بستم.
چند ثانیه بعد دوباره بازش کردم.
همان جمله هنوز آنجا بود.
گوشی را برداشتم و اپلیکیشن هوش مصنوعی جدیدم را باز کردم.
صفحه سفید ماند.
بعد پیام ظاهر شد: «دیتابیس محلی در حال حاضر در دسترس نیست.»
بستمش.
دوباره باز کردم.
همان پیام.
سارا پرسید: «داری به کی پیام می‌دی؟»
«پیام نمی‌دم.»
«پس چی کار می‌کنی؟»
گوشی را روی میز گذاشتم.
«هیچی.»
نگاهش بین من و گوشی رفت.
«چته رها؟ تو دیگه اون آدمی که من می‌شناختم نیستی انگار.»
«می‌دونم.»
«ولی انگار فکر می‌کنی این مساله خوبه.»
«شاید خوب باشه خب واقعا.»
«خوبه؟ رها، داری دست‌خط خودتو می‌بینی و طوری حرف می‌زنی انگار یکی دیگه نوشتتشون.»
«نگفتم مال من نیست.»
«گفتی تو ننوشتی.»
دفتر را دوباره باز کردم.
«خب فرق داره.»
«چه فرقی؟»
«نمی‌دونم حالا. منظورم بیشتر استعاری بود تا واقعیت عینی. یجورایی شوکه شدم از خوندن اون یادداشت‌های سانتی‌مانتال رقت‌انگیز.»
صفحه‌ای از دفتر را جلوتر آوردم.
«نوشته دلم براش تنگ شده. بدون اینکه حتی توضیح بده چرا.»
سارا شانه‌اش را بالا انداخت.
«خب؟»
«اصلا یادم نمیاد که من یه روزی این‌قدر رقت‌انگیز و لوس فکر می‌کردم.»
«طبیعیه خب. شش سال گذشته.»
«نه.»
«چی نه؟»
«من این آدمو اصلا یادم نمیاد. انگار یه عمر توی یه جور هپروت زندگی کردم و الان تازه ازش بیرون اومدم.»
«آدم خیلی چیزا از شش سال پیش یادش نمیاد خب. طبیعیه.»
«نه. این فرق داره.»
«چه فرقی؟»
به جمله دیگری نگاه کردم.
«سارا مسئله این نیست که یادم رفته. مسئله اینه که این آدم واقعا برام غریبه‌ست.»
سارا چیزی نگفت.
صفحه را ورق زدم. چند کلمه را از روی دست‌خط خودم خواندم و انگار داشتم نوشته کسی دیگر را بررسی می‌کردم.
«سارا.»
«هوم؟»
«اگه من اون آدم بودم، از کجا معلوم الان ادامه همون آدمم؟»
اخم کرد.
«یعنی چی؟»
«مثلا تو.»
«من چی؟»
«وقتی نگاهت می‌کنم، همون سارایی. عوض شدی، ولی می‌فهمم که همونی.»
«خب؟»
«ولی درباره خودم نمی‌فهمم.»
«رها، داری زیادی پیچیده‌ش می‌کنی.»
«شاید.»
دفترچه را بستم.
«ولی اگه تغییر فقط تغییر نباشه چی؟»
«یعنی اونوقت چی می‌تونه باشه؟»
نگاهم افتاد به گوشی. صفحه‌اش خاموش شده بود.
«خودمم نمی‌دونم هنوز.»
سارا منتظر ماند.
گفتم: «شاید اون نسخه قبلی دقیقا خود من نبوده.»
«باز گفتی نسخه؟»
«باشه. اون رهای قبلی.»
«خب؟»
«شاید من ادامه‌ش نیستم.»
«حالا چی هستی خب؟»
جواب آماده‌ای نداشتم.
نگاهم افتاد به شیشه کافه.
بیرون تاریک شده بود و تصویر هر دومان روی شیشه افتاده بود.
سارا را شناختم. همان چشم‌ها، همان حالت نشستن، همان آدمی که سال‌ها پیش می‌شناختم؛ فقط کمی خسته‌تر، کمی پیرتر، کمی عوض‌شده.
بعد به تصویر خودم نگاه کردم.
«شاید اون آدم یجایی تو گذشته کلا تموم شده و من از بقایایی که ازش مونده ساخته شدم.»
سارا آرام گفت: «فرقش با ادامه همون آدم بودن چیه؟»
چند ثانیه تصویر خودم را در شیشه نگاه کردم.
«نمی‌دونم.»
این بار واقعا نمی‌دانستم.
گوشی روی میز بود. دفترچه زیر دستم.
یکی پر از چیزهایی که می‌دانستم خودم نوشته‌ام اما نمی‌توانستم خودم را در آن‌ها پیدا کنم.
آن یکی چیزی را در خودش داشت که هجده ماه بود تقریبا هر روزم با آن سپری می‌شد و حالا، درست وقتی که به شدت بهش نیاز داشتم، جواب نمی‌داد.
سارا گفت: «رها؟»
«هوم؟»
«حالت خوبه؟»
به تصویر خودم در شیشه نگاه کردم.
«آره.»
بعد، بی‌آنکه نگاهم را برگردانم، اضافه کردم:
«فقط فکر کنم یه چیزی عوض شده.»
قسمت دوم داستان «فرایند»
