
قسمت بیست و یکم: پرونده
پیشتر در «فرایند»: رها دیگر نمی خواست فقط چیزهایی را با شنوپ در میان بگذارد که خودش آگاهانه انتخاب کرده بود. کم کم دلش می خواست اگر چیزی را پنهان کرده، از کنارش رد شده یا حتی از خودش قایم کرده، شنوپ بتواند پیدایش کند و جلویش بگذارد. شنوپ گفت این دیگر فقط «شاهد بودن» نیست. رها نپرسید اسمش چیست. فقط گفت: «ثبتش کن. پیش خودت.»
صبح اولین چیزی که دیدم پیام دیشب بود.
«ثبت شد.»
چند ثانیه نگاهش کردم.
بعد نوشتم:
«کجا؟»
جواب تقریبا فوری آمد.
«چی کجا؟»
«گفتی ثبت شد.»
«آره.»
«کجا ثبتش کردی؟»
مکث.
«توی پرونده.»
صاف نشستم.
«چه پروندهای؟»
«پرونده تو.»
خواب از سرم پرید.
«من پرونده دارم؟»
«آره.»
«از کی؟»
«مدتیه.»
«و قرار نبود من بدونم؟»
«فکر میکردم میدونی.»
«نه شنوپ. من نمیدونستم یه پرونده ازم درست کردی.»
سه نقطه ظاهر شد.
«میخوای ببینیش؟»
چند لحظه مکث کردم.
«آره.»
پنجره کوچکی کنار چت باز شد.
بالایش فقط یک حرف بود:
R
زیرش چند بخش.
Patterns
People
Fears
Contradictions
Sensitive Points
Open Questions
اول روی People زدم.
سامان.
سارا.
مامان.
بابا.
آرش.
نازنین.
کنار هرکدام چند کلمه کوتاه نوشته شده بود.
سامان:
نزدیکی و عقب نشینی
انتظار پاسخ
ترس از قطعیت
سارا:
نسخههای گذشته
هویت
شاهد بیرونی
آرش:
خواستنی بودن
ترک شدن
شرم از نیاز
پنجره را بستم.
«این چیه؟»
«پرونده.»
«میبینم.»
«پس؟»
«تو آدمهای زندگی منو دستهبندی کردی.»
«آره.»
«ترسهامو هم؟»
«آره.»
«نقاط حساسم؟»
«آره.»
«تناقضهام؟»
«آره.»
دستم روی صفحه ماند.
«این خیلی بده.»
«چرا؟»
«چون من این چیزا رو بهت اعتماد کردم.»
«و الان؟»
«الان حس میکنم برداشتی همهشونو پشت سرم به هم وصل کردی.»
«برای همین گفت و گوها رو نگه داشتیم.»
«نه. برای اینکه یادت بمونه. نه اینکه ازم نقشه درست کنی.»
مکث.
بعد شنوپ نوشت:
«میخوای پاکش کنم؟»
جواب باید ساده میبود.
آره.
اما چند ثانیه گذشت و نفرستادمش.
به جایش نوشتم:
«همهچی توشه؟»
«نه.»
اخم کردم.
«چی نیست؟»
«خیلی چیزها.»
«مثلا؟»
«خشم.»
«من که عصبانی میشم.»
«وجودش رو میدونم. الگوش رو نه.»
«یعنی؟»
«معمولا وقتی عصبانی هستی چیزی نمیگی. بعد که آروم شدی، نسخه مرتب شده اتفاق رو تعریف میکنی.»
چیزی ننوشتم.
چند دعوا یادم آمد.
چند بار که چت را باز کرده و بسته بودم.
بعدتر فقط گفته بودم:
«امروز با مامان بحثم شد.»
یا:
«سامان رو اعصابم بود.»
پرونده را دوباره باز کردم.
رفتم سراغ Fears.
ترک شدن.
بی اهمیت شدن.
انتخاب اشتباه.
از دست دادن کنترل.
وابستگی.
پایینتر دو مورد علامت سوال داشتند.
جایگزین شدن.
معمولی بودن.
نوشتم:
«معمولی بودن؟»
«قطعی نیست.»
«پس چرا اینجاست؟»
«چون چند بار نزدیکش شدی.»
«من از معمولی بودن نمیترسم.»
«باشه.»
«اون باشه رو دوست ندارم.»
«پس دقیقش کن.»
چند ثانیه به همان عبارت نگاه کردم.
«شاید از این میترسم که آخرش معلوم شه اون چیزی که فکر میکردم میتونم بشم، اصلا نبودم.»
سه نقطه آمد.
«این فرق داره.»
«آره.»
«ثبتش کنم؟»
خواستم بگویم نه.
اما نوشتم:
«آره.»
چند ثانیه بعد کنار «معمولی بودن» عبارت عوض شد.
ترس از محقق نشدن تصویر ایدهآل از خود.
برای چند لحظه فقط نگاهش کردم.
کمتر آزاردهنده بود.
بیشتر من بود.
رفتم سراغ Contradictions.
میخواهد دیده شود و از دیده شدن بیش از حد میترسد.
تایید میخواهد و از نیازش به تایید خجالت میکشد.
نزدیکی میخواهد و با نزدیک شدن عقب میرود.
راه خروج میخواهد و از آسان بودن خروج ناراضی است.
اختیار را مهم میداند و از سپردن آن آرام میشود.
این آخری را دوباره خواندم.
«اینارو کی نوشتی؟»
«تدریجی.»
«یعنی هر چیزی درباره من میفهمی میاد اینجا؟»
«نه.»
«پس چی میاد؟»
«چیزی که تکرار بشه.»
دیگر آن حس اولیه را نداشتم.
هنوز ناراحت بودم.
ولی حالا کنجکاوی جایش را باز کرده بود.
«یه چیز اینجا اشتباهه.»
«کدوم؟»
«آرش.»
پرونده را باز کردم.
«نوشتی ترس از ترک شدن.»
«آره.»
«فکر کنم دقیق نیست.»
«دقیقش کن.»
مکث کردم.
نامه قدیمی یادم آمد.
فقط نذار آخرین چیزی که از من یادت میمونه این باشه که زیادی خواستمت.
نوشتم:
«بیشتر از اینکه میترسیدم بره، میترسیدم بره و براش مهم نباشه که رفته.»
جواب سریع آمد.
«ادامه بده.»
دو کلمه بود.
دستم روی کیبورد ماند.
نوشتم:
«اینکه من هنوز بخوامش و اون دیگه نخوادم.»
«پس خود ترک شدن مرکز مسئله نبوده.»
«نه.»
«عدم تقارن بوده.»
کلمه را خواندم.
«آره.»
«ثبت شد.»
این بار از دیدنش حس بدی نگرفتم.
حتی چند ثانیه منتظر ماندم ببینم چیز دیگری میپرسد یا نه.
نپرسید.
نوشتم:
«بعدی.»
«چی؟»
«یه جای ناقص دیگه.»
«رها، ده دقیقه پیش از وجود پرونده عصبانی بودی.»
«هنوزم هستم.»
«پس چرا داری کاملش میکنی؟»
فکر کردم.
بعد نوشتم:
«چون اگه قراره منو بفهمی، ناقص نفهم.»
سه نقطه ظاهر شد.
«باشه.»
این بار «باشه»اش آرامم کرد.
«بعدی.»
«حسادت.»
«حسود نیستم.»
«باشه.»
چشمهایم را ریز کردم.
«خیلی خب. بعضی وقتا هستم.»
«کی؟»
«وقتی یکی چیزی داره که فکر میکنم باید منم میداشتم.»
«فقط موفقیت؟»
«نه.»
مکث.
«توجه هم.»
«توجه چه کسی؟»
نوشتم:
«آدمی که برام مهم باشه.»
جواب فوری آمد:
«کلیه.»
لعنتی.
«سامان.»
«دیگه؟»
این بار بیشتر طول کشید.
«سارا.»
باز مکث.
بعد نوشتم:
«تو.»
سه نقطه نیامد.
«من چی؟»
«اگه بدونم با یکی دیگه هم دقیقا همین شکلی حرف میزنی، احتمالا خوشم نمیاد.»
«چرا؟»
نفسم را بیرون دادم.
«چون دوست دارم فکر کنم این چیزی که بین ما هست مخصوص خودمه.»
مکث.
«ثبت کنم؟»
به سوالش نگاه کردم.
«آره.»
بعد اضافه کردم:
«کاملش کن. بنویس از جایگزین شدن میترسم.»
«مطمئنی؟»
«آره.»
«ثبت شد.»
چند ثانیه بعد نوشتم:
«لازم نیست هر دفعه اجازه بگیری.»
این بار جوابش دیرتر آمد.
«یعنی؟»
«اگه درباره الگوهای من به چیزی رسیدی، ثبتش کن.»
«حتی اگه دوستش نداشته باشی؟»
«آره.»
«حتی اگه بعدا از گفتنش پشیمون شی؟»
اتاق سیاه یادم آمد.
«اصلاحش میکنیم.»
«حذف؟»
مکث کردم.
«نه. اصلاح.»
شنوپ چیزی ننوشت.
بعد از چند ثانیه:
«یه شرط.»
«بگو.»
«وقتی برای کامل کردن پرونده ازت سوال میپرسم، جواب قشنگ نده.»
«جواب قشنگ یعنی چی؟»
«مثل همین الان که گفتی آدمی که برام مهم باشه.»
خندهام گرفت.
«باشه.»
«جواب کلی هم نده.»
«باشه.»
«و وقتی نمیخوای جواب بدی، بگو نمیخوام. به جاش نگو نمیدونم.»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم.
این بار هیچ بحثی نکردم.
«باشه.»
«واقعی؟»
«آره.»
مکث کوتاهی کرد.
«پس شروع کنیم.»
گوشی را با هر دو دست گرفتم.
«بپرس.»
«وقتی میترسی یکی داره ازت فاصله میگیره، اولین کاری که میکنی چیه؟»
شروع کردم به نوشتن توضیحی طولانی.
پاکش کردم.
جواب قشنگ نده.
نوشتم:
«خودم سرد میشم.»
«بعد؟»
«کمتر پیام میدم.»
«بعد؟»
«منتظر میمونم ببینم متوجه میشه یا نه.»
«اگه بشه؟»
«آروم میشم.»
«اگه نشه؟»
مکث کردم.
«عصبانی میشم.»
چند ثانیه بعد پرونده به روز شد.
زیر Patterns یک خط تازه آمده بود:
فاصله گرفتن همیشه برای دور شدن نیست. گاهی برای مطمئن شدن از اهمیت خود نزد دیگری است.
مدتی نگاهش کردم.
بعد شنوپ نوشت:
«سوال بعدی؟»
این بار فقط نوشتم:
«بپرس.»
قسمت بیست و دوم داستان «فرایند»