ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۱۲ دقیقه·۷ ماه پیش

ژتون مرگ- فصل ۱ ( ویرایش شده )

فصل ۱

لبم به بالا تاب خورد ؛ پیچ خوردگی که می شد بهش گفت ؛ کمی شرورانه.

نگاهی توخالی به کارت های درون دستم انداختم. بهترین اعداد برای برد. رو در دست کارت خودم نگه داشته بودم .نگاهم از چند کارت مرتب چیده شده ی درون دستم بالا اومد ، و نگاهی توهین آمیز به پیرمرد روبه رویم انداختم.

نور های سفید پشت‌ سرش او را احاطه کرده بودند .

او پکی به سیگار برگ درون دست چپش زد و نگاهی گذرا به کارت های درون دستش .

دود هاله ای از پاکی دروغین ، دور اون ساخت .

قصد و نیتش فقط بازی نبود ،‌ می تونستم این رو خوب بفهمم .

پول کلانی وسط میز سبز رنگ بود ، ولی او اصلا دل به بازی نمی داد ، و این اغلب باعث سر رفتن حوصله ام می شد ؛ ولی عجیب بود که این بار نگاه های این پیرمرد ریش سفید ؛ مرا بیشتر جذب بازی کرده بود.

که از قضا بسیار ولخرج بود .

چشم هایی مشکی داشت اما با حرص زل زده بود .

هر چقدر که ادامه می دادیم - شرط بالا تر می رفت.

دوباره سیگار رو به لبش نزدیک کرد و کامی عمیق گرفت .

دود رو آروم، آروم از بینی اش خارج کرد و من رو بیشتر زجر داد .

خیلی دلم می خواست ، از سر میز بلند شوم و اون سیگار برگ لعنتی رو ، با پوستش خاموش کنم ولی ؛ با صدای دیلر بازی که دختری جوون بود، دست از فکر کردن به این ایده ی جذاب شرورانه کشیدم .

لیبی ، دیلر بازی که با چابکی کارت ها رو بر روی سطح میز ، هل می داد.

او به احترام پیرمرد، به روسی گفت :

- نوبت شماست ؛ لطفا به بازی ادامه بدید.

لبخندی کمی مهربون تر زدم ، و به سر تکون دادن بسنده کردم .

دلم می خواست کمی به بازی شور و هیجان بدم .

پس کمی با دید زدن اطراف وقت تلف کردم .

در وسط سالنی بی اندازه بزرگ نشسته بودم ، دور تا دورم ‌پر از میز هایی بود که همه درحال بازی بوند .

در فاصله ی حدودا ۵۰ متر یک میز قرار داشت با بازیکنان حاضر .

من وسط ترین میز رو برای بازی با این ، مرد نسبتا محترم روس انتخاب کرده بودم.

میزی که بزرگ تر از همه بود ، ژتون های بهتری داشت و کلا عالی ترین ، میز کل این طبقه بود .

صدای خنده های مستانه ی میز های بغل ، نمی ذاشت تمرکز کنم رو بلف های او .

رایحه غالب فورد بود ، و این خوش آیند بود ؛ اون عطر جدید کاپو فورد - دارچین و شکلات تلخ!

نور های سالن هر ۱۵ دقیقه یک بار تغییر می کرد ، گاهی سفید و گاهی سرخ .

الان ترکیبی از هردو بود ، نصف قرمز و نیمه ی دیگر سفید .

و حالا من ، نیمه از صورتم فرشته و دیگری شیطان بود .

چند حرکت بیشتر ، تا برد نهایی ام نمونده بود

بازی رو ادامه دادم.

کارت‌های جیبم (hole cards) رو یواشکی دیدم:

ارث آف دایموندز ( تک خشت A♦) و کینگ آف هارتس ( شاه دل K♥). لبخند درونم رو خفه کردم! هر حرکت سر این میزان، زیر ذره بین حریف بود ؛ نمی تونستم نقطه ضعف بدم.

روی میز، سه کارت مشترک (flop) آمده بود: جک آف اسپیدز ( سرباز پیک J♠)، تن آف کلابز ( ده گشنیز 10 ♣) و کوئین آف دایموندز ( بی بی خشت Q♦).

من یک استریت دراو رول (nut straight draw) داشتم.

کافی بود هر ۹ یا پادشاهی بیاید تا صاحب بهترین دستِ ممکن بشوم.

دیمیتری ولف، بی‌اعتنا به پشت میز لم داد.

مهره‌های چاق و چله‌اش رو با نوک انگشت فشار داد. رايز (raise) کرد. نه چند هزار تا، چند میلیون دلار اضافه کرده بود به شرط. من اما فقط به چشمان نفوذناپذیرش خیره بودم.

ترن (Turn) کارت چهارم را لیبی رو کرد: ناین آف هارتس ( نه دل 9♥). قلبم یک ضرب محکم زد. استریتم کامل شد. از ارث تا ناین، پنج کارت پیاپی. حالا من قوی‌ترین دست ممکن رو داشتم. دیمیتری اما هنوز بلف می‌زد. تپش رگ گردنش رو می‌دیدم که خلاف حرف‌های نسنجیده‌اش می‌زد.

ریور (River) رو که نگاه کردم، لبم پیچید. یک تو آف دایموندز ( دو خشت 2♦) بی‌ربط.

مهم نبود!

دیمیتری آل-این (All-in) کرد. تمام چیپ‌های مرکزی رو به وسط هل داد.

دستش لو رفته بود. مطمئن بودم یک جفت بالا (overpair) مثل کوئین یا کینگ دارد، نه استریت!

نگاهم را به لیبی دوختم.

حواسم رو دادم به بازی.

آروم و بی اعتنا به لیبی که لیدر بازیی بود، گفت :

- یا شرط رو می پذیرید یا مجبورید کاری که فکر نکنم ، دلتون بخواد انجام بدید ، رو انجام دهید -

انتخاب با خودتون ...

لرزش خفیف گوشه ی لبم ، از بین رفت.

نگاهم تغییر حالت داد و ذات شکارچی که سعی کرده بودم ، معلوم نشه نمایان شد.

دیمیتری لبخندی آبکی زد وسری تکون داد .

صدای موزیک آرومی پخش شد.

گیتار الکترونیک.

نگاهی به لیبی انداختم و به لاتین گفتم :

- نظر تو چیه ؟

بی حوصله جواب داد :

- ببرش .

دیمتری حالتی احمقانه ای به خود گرفت و گفت :

- عزیزم به نظرت کارتون یکم زشت نیست ؟

حق با اون بود ، لاتین زبانی بود که ، دیمتری هیچی ازش نمی فهمید .

پوزخندی ناخودآگاه لبم رو کش اورد ، واقعا دلم می خواست گردنش رو بشکنم .

کار هایی که کرده بود ، که حتی شیطان از شون خجالت می کشید .

انقدر کثیف و ناپاک!

لبخندی عریض زدم و به روسی گفتم:

- پذیرش ۴ برابرش کن!

چند میلیون دلار دیگه ژتون بر وسط میز رفت .

لیبی با خنده ای به دیمتری گفت :

- می پذیرید ؟

دیمتری وولف ،‌ عرق سرد کرد .

ته چشم هایش پر از حرص بود ، طمع!

می تونستم دونه هاش رو ، بر پوست پیشونی اش ببینم .

کمی من من ، کرد .

می دونستم داره بلف می زنه .

تا اومد زبون باز کنه؛ گفتم :

-اقایون ، ببرید!

به ابرو هم زیاد توجه نکنید!

زیر لب ادامه دادم :

- پولم رو بعدا ازشون طلب می کنم .

مامور های حراست، ۴ مرد قد بلند بودند ، که فقط عمل می کنند

دیمتری رو با خشونت زیرپوستی بلند و از سالن برده اند .

براش برنامه داشتم ، به این راحتی نمی شد از چهل میلیون ۰

دلار گذشت.

با چشم های بی حس از جام بلند شدم ، صدای کشیده شدن ، چوب روی سنگ ، زیاد دل نواز نبود

برای امشب کافی هستش فکر کنم ، نه ؟

نگاهی به ساعتم انداختم، دقیقا سر ساعت نیمه شب بود .

۰۰:۰۰ زمانی که کازینو شلوغ ترین زمان ممکن رو داشت .

با لیبی دست دادم و گذرا از سالن گذشتم .

از کنار تک تک ، میز ها گذر کردم .

لحظه ی متوقف شدم و دوباره نگاه کردم ؛ ولی دیگر اون جا نبود.

سایه ی اون موهای سیاه با نوک نقره ای محو شد .

درست مثل یه شبح.

گذرا و اثر گذار .

جدیدا زیاد همچین ردی رو می دیدم و محو می شد.

دلم می خواست بدونم ، اون کیه ؟

به راه رفتنم ادامه دادم .

کف سالن با سرامیک سیاه پوشانده شده بود که تضاد عجیبی با کفش های سفیدم داشت .

صدایش در بین آهنگ گم می شد ، ولی پژواکش رسا بود ؛ تق تق تق .

پاشنه بلند هایی سفید ، براق از برند گوچی .

شیک و بدرد بخور.

کمی راه رفتن باهاش سخت بود ولی ؛ خب ارزشش رو داشت .

از کنار همه ی میز ها که رد شدم ، اولین راه رو ؛ رو پیچیدم تو.

راه رویی پهن بدون درد. ؛ فقط آخرش چیزی بر آمده؛ بود .

همه ی دیوار ها حتی سقف سیاه رنگ آمیزی شده بود .

نور زرد بود و هیچ منبع نور دیگه ای وجود نداشت.

با اطمینان خاطر به اون بر آمادگی رسیدم .

آسانسوری بود ، که فقط یک جا می رفت .

طبقه ی بالا!

کمی خم شدم تا آسانسور چشمم رو شناسی و بعد در رو باز کنه .

وارد فضا کابین شدم .

حدودا ۳۰ متر بود و کاملا شیشه ای .

نگاهی به باز تاب خودم انداختم .

زیاد مکث نکردم ، فقط در حد و اندازه ی کنار زدن ، دسته موهای بلوندم با نوک های قرمزش .

بیشتر توجه من ، به بازتاب شهر درون شیشه بود .

داشتیم از کنار ابر و اسمون خراش های بلند ، لاس وگاس می گذشتیم .

دورمون پر از ساختمون ، نور و صدا بود .

ولی من هر لحظه با بالا رفتن طبقات ؛ از اون حس و حال خارج می شدم .

و به جایی که بهش تعلق داشتم ، نزدیک تر می شدم .

به آسمون شب .

به معنای اسمم ؛ نکس!

امشب ، آسمون تاریک تاریک بود - بدون ستاره!

حتی ابر هم نداشت .

فقط قرص ماه تنها وسط آسمون، نگاه ها رو از آن خودش کرده بود .

آسانسور با تکون آرومی ایستاد .

لبخند ام بی حال و کدر بود .

راه رو سفید بی انتها بود!

جلوی در خونه ام که نمیشه گفت.

جلوی دری که محلی بود ، برای فرار از بوی مشروب و دود سیگار پایین قرار گرفتم .

در هیچ ، دستگیری نداشت و فقط روش یه چشمی بود .

چشم رو جلوی اون چشمی نقره ای گرفتم و در سفید با صدای تیکی باز شد.

در رو هل دادم و وارد شدم .

اولین صدایی که شنیدم صدای ، بم و بی حوصله ی بادیگاردم بودم

مردی حدودا ۵۷- ۵۸ ساله بود .

با خستگی گفت :

- بانو!

آقا به حرفم گوش نمی دن!

سرم رو از سنگ های اوپال سیاه زمین گرفتم .

ذهنم آروم، آروم فرد روبروم رو اسکن کرد .

نیشخندی پهن زدم و به جاناتان، رئیس گارد امنیتی ام گفتم :

- جاناتان ، می تونی رهاش کنی!

- ولی بانو...

چشم هایم رو گذرا از رو صورتش رد کردم .

او سریع دست های کاپو رو ول کرد .

و گذاشت اون جلو بیاد .

با سر جان رو مرخص کردم و ذوق وجودم رو درون چشم هایم ریختم.

او که حالا از دست اون مرد بزرگ ، سیاه پوست که موهاش رو از ته زده بود خلاص شد ، گفت :

- انتظار نداری که بهت بگم بانو نه ؟!

نگاهی به چهره اش انداختم ، موهای بلوندش طبق معمول پخش رو پیشونی اش بود .

چشم های ابی اش دیگر شیطون نبودند ، بلکه خسته بودند .

دیگه اون بی عقلی رو درون عمق چشم هایش ، نمی دیدم .

عاقل شده بود ، حسی جدید درعمق چشم های طوفان ایش بود .

می تونستم این رو از هر حرکتش ، حتی اون پیچ خوردگی احمقانه ی روی لبش بفهمم .

با متانتی مرگبار سری تکون دادم و گفتم :

- بنال فورد !

با ناله ای خودش رو پرت کرد رو کاناپه ی قهوه ای رنگ .

چشم چرخونی سریع انجام دادم ، تا مطمئن شم که سایه ها به اینجا نفوذ نکرده اند .

سالنی بزرگ ، مینیمال ، ساده و صیقل خورده.

بدون فرش ، با ديوار های بدون تزئینات. ‌

تی وی روم که حدودا ۱۵۰ متر بود .

با کاناپه هایی نسکافه ای و سنگ هایی سیاه .

تلویزیون به ديوار نصب شده بود و کاناپه ها به صورت L مانند جلویش بود .

سفید لامپ بود و آباژور کنار کاناپه نور زرد کمی ساطع می کرد و حالت خلا مانندی می داد .

کاپو ، در حالی که روی کاناپه ولو شده بود ، و صاعد دست چپش رو بر چشم هایش قرار داده بود ؛ ناله کرد :

- نکس ؛ روانی شدم!

لبخندی به استایلش زدم .

آروم کنارش رو مبل چرمی نشستم و گفتم :

- کاپو! خیر سرت مدلی !

یکم درست لباس بپوش.

کلاه هودی سیاه رنگش رو کمی عقب داد ، و چشم های گردش رو تو ، حدقه چرخوند .

زیاد برای یک پسر ، پوستش سفید بود .

لباس تنش که برام جذاب بود یه هودی سیاه رنگ بلند بود ، با یک شلوار بگ سیاه .

‌کاپو فورد ؛ لب هاش رو ور چید و گفت :

- اومدم ازت یه نظر بخوام!

و حالا منی که کرم درونم فعال شده بود ، گفتم :

- چیه ؟

او صاف نشست و گفت :

- برای نیکه یه چیزی خریدم که دلم می خواست ؛ اول تو ببینیش!

سری تکون دادم و او جعبه ی مربعی شکل ؛ با مخمل سبز یشمی رو کف دستم گذاشت .

انگشتانش لرزشی غریب داشتند ، برای کاپو عجیب بود .

نفسی عمیق کشیدم و قبل از باز کردن جعبه گفتم :

- به انواع دست مزد کارم ؛ ازت یکی از عطر های جدیدت رو می خوام.

با رایحه ی دارچین و شکلات تلخ!

خنده ای زیر زیرکی کرد و گفت :

- حدس زده بودم!

برای همین یدونه اش رو دادم دست جاناتان.

لبخندی پهنی زدم و جعبه رو باز کردم .

تا اون لحظه قلبم داشت ، آروم کار خودش رو می کرد؛ ولی بعد از دیدن چیزی که درون جعبه بود .

یه لحظه نزد و بعد چند برابر زد .

قشنگ می تونستم صداش رو بشنوم.

می دونستم چشم های گرد شده اند .

ارو با کنجکاوی گفت :

- خوبه نکس؟

آب دهانم رو فرو خوردم و سر تکون دادم .

دست بند درون جعبه ، خوب نبود ، فوق العاده بود .

دستی به یاقوت رویش کشیدم .

دستبندی از کارتیه بود، از جنس طلا ، دستبندی ظریف با طرح هایی پیچیده .

یاقوت رویش سبز بود - پر رنگ و عمیق!

شکل مثلث بود ، مثلثی برعکس!

لبخندی عمیق به این فورد عاشق پیشه ی روانی زدم .

آروم بهش گفتم :

- زیبا کاپو ؛ ولی مطمئنی از کاری که داری می کنی ؟

نیم میلیارد دلار برای نیکه والریس ؟

صورتش خسته تر از همیشه شد و سری تکون داد :

- نکس ، تو چرا این حرف رو می زنی؟

اون فقط یک والاریس نیست...

نیکه دختر خوشبختی بود ؛ وقتی کاپو عاشق شود هیچ چیز جلو دارش نیست!

لبخندی تقریبا دل سوزانه زدم و گفتم :

- کاپو! بعد از این همه سال رفاقت پشت صحنه و مخفیانه.

می تونم به انواع یه خواهر کوچک تر بهت یه نصیحتی بکنم ؟

- نکس! سر ۶ ماه، خواهر کوچک تر ؟!

خنده ای بلند کردم و به قیافه ی تقربا شاکی اش ، چشم دوختم .

با خنده ای که سعی در کنترل کردنش داشتم ، گفتم :

- فورد! لطفا هیچ وقت ادم نشو!

خنده ای بلند کرد و دستش رو به قصد ، نامرتب کردن موهام بلند کرد .

سریع سرم رو عقب کشیدم و بلند شدم .

با غرور گفتم :

- حالا بهت خندیدم پرو نشو!

او با جهشی از رو مبل بلند شد و با خنده گفت :

- باشه نوکسترا ؛ قول میدم هیچ وقت آدم نشم.

سری تکون دادم و چند قدم به زور با اون پاشنه بلند هام بر داشتم .

کاپو، با لبخندی گرم و صمیمی دستش رو جلو آورد. محکم دستش رو فشار دادم .

با خنده ی بزرگش گفت :

- خوش گذشت نوکسترا ، سر حالم اوردم

دلرنگ
۱۴
۶
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید