
فصل ۷
متاسفانه برای لباسم نمی تونم پشت موتور بشینم و مجبورم سوار ماشین شوم ؛ کل راه فرودگاه تا عمارتم رو مجبورم با ماشین بروم .
سوار فراری زرشکی ام می شوم و درش رو می بندم .
بوی چرم نو با عطر خنکم ترکیب می شود ؛ و بوی انقلابی تولید می کنه.
فرمون هیدرولیکی؛ رو با دستک کش هایم لمس می کنم و پام رو بر روی گاز می فشارم .
فقط صدای زوزه ی نسیم خنک و بهاری است که درون ماشین شنیده می شود .
فرمون زیر دستم می لرزد و من بیشتر با پاشنه های کفشم گاز می دهم .
چرم کمر برهنه ام رو لمس می کند ؛ یادم رفت بگم ؛ پشتش به اندازه ی یک مثلث بزرگ باز است .
در جاده ی کویری هستم ؛ که تا چشم انسان قادر به دیدنش است ؛ خار و خاشاک و چراغ های سفید سوسو زنان است .
جاده ی مورد علاقه ام که در انتهایش می خورد به عمارت غول پیکری با بنای سیاه ، سیاه و در بزرگ به همان رنگ .
ماسکم رو می زنم و جلوی در عمارت دوبلکس با تراس های بزرگ بدون وسیله می ایستم.
دو تا از مامور ها جلو می آیند و ازم تقاضای کارت دعوت می کنند.
مگر صاحب جشن هم کارت می خواهد ؟
برای همه بارکدی فرستاده شده روی موبایل هاشون؛ که با اسکن اون هویت و نام باند و البته تتو یشان بالا می آید.
من اون رو ندارم .
کمی پنجره رو پایین می دهم و زل می زنم تو صورتش ؛ کت و شلوار مشکی رنگ پوشیده است و حدود ۳۰ سال دارد.
کمی زیپم رو باز می کنم و او با چشم های گرد شده ؛ سریع به هم کارش اجازه می دهد که ، در رو باز کنه .
وارد می شوم ؛ حیاطی بزرگ سر راهم است با جاده های شنی و نور نارنجی .
هیچ کس حق آوردن ماشین به داخل رو نداره ؛ برای همین خودم تنها فراری زرشکی ماتم رو پارک می کنم و با جدیت پیدا می شوم .
آتیش از اون دور برایم دست تمان می دهد ؛ پیراهن سفید تا زانو راسته ای پوشیده که تضاد زیبا و عجیبی با پوست پر رنگش دارد .
اینجا هرکس علامت باندش رو بر یک تیکه از بدنش تتو کرده است ؛ اقایون معمولا رو دست هاشون تتو می کنند و اون تیکه از کت یا پیراهن شون رو میدن خیاطی تا جدا کنه به اندازه ی علامت شون .
او روی پایش دو بالش رو زده است .
زیبا است نمادش.
ماسک کرمی زده است و به انواع صاحب جشن منتظر مهمان هایش است .
لبخند کوچکی می زنم و عمارت رو دور می زنم .
با این پاشنه های بلند به زور از زمین سنگلاخی رد می شوم و از اونجا وارد حیاط پشتی خونه می شوم .
جایی که جلسه درونش برگذار می شود .
زمین بسکتبال بزرگی با دوتا بسکت و یک سبد پر از توپ .
توی جایگاه تماشا چی ها می شینم ؛ سر جایم روی صندلی مشکی رنگی وسط کلی صندلی آبی و قرمز .
گوست هیچ وقت به اینجا نمی آید برای همین کل رئیس باند های قدر که می شویم چهار نفر اینجا هستیم .
چهارتا صندلی روبروی هم مشکی شده اند که همیشه یکی اش خالی است .
مال چشم شیطان.
او حتی امشب هم نیامد است .
داره چی کار می کنه ؟