فصل ۱۷
از دفتر مادرم بیرون می ایم و به اتفاقاتی که افتاده است؛ فکر می کنم.
یعنی واقعا کار اون نبوده ؟
اگه کار او نباشد چی ؟
نه ، نه ،کار خودش است؛ خودم تو دوربین ها دیدم ؛ حتی تتویش هم بود .
همه چیش عین او بود ؛ چهره اش ، موهاش، ظاهرش و...
چشم هایش ؛ درست مثل او مشکی بود ؛ ولی یه برق شیطنتی داره که این یکی ارکا نداره.
انگار که این چشم شیطان تو مراسم با تو عکس از سوله متفاوت است .
سرم رو تو دستم می گیرم و تیکه می دهم به ماشینم .
چرا اگه بی گناه بود در رفت ؟!
لحظه ای انگار که یک چیز سنگین خورده باشه تو سرم ؛ جیغم بر هوا بر خواست و بعد تاریکی محض بود!
*********
با سوزش دست هام ؛ سریع خاطراتم رو مرور می کنم .
بله من رو بی هوش کرده اند و محکم ؛ دست و پاهام رو بسته اند به صندلی چوبی که با دوتا فشار از وسط نصف می شود .
هرکی من رو دزدیده این کاره نبوده ؛ چون باید به صندلی آهنی می بست نه چوبی.
چشم هام رو باز. می کنم ؛ تووی اتاق نمور سیمانی هستم که بالایش پنجره مستطیلی کوچکی با نرده است .
نور کمی به داخل تابیده می شود .
چی انتظار دارید جیغ و داد کنم ؟!
نچ!
انتظار می کشم تا خودشون بی آیند؛ و به انسان ربوده شده اشان سر بزند.
در کوچک چوبی باز می شود و قامت قد بلند مردی مشخص می شود .
کم ، کم می تونم ببینمش .
تو دلم با پوزخند می گویم :
- هه! سایه ؛ انتظارش رو داشتم .
با صدای خش برداشته ام از ؛ خشکی گلویم می گویم :
- چی می خوای سایه ؟!
- به به ، لیلیث جون ؛ جانشین گوست؛ نامزد چشم شیطان.
حتی با لفظ نامزدی من با اون حالم بد شد ؛ ولی خب این خودش اتوی خوبی بود که این ها رو از ترس سکته بدهم .
- چی می خوای ، سایه ؟
دوباره تکرار نمی کنم .
شروع می کنه به دورم چرخیدن و با خنده ی عصبی می گوید :
- مثله این که یادت رفته من رئیسم .
هیچی، انقدر نگهت می دارم تا گوست با یک عالمه پول بیاید ؛ دست بوسم.
برای دختر عزیز و دردونه اش .
- من دختر اون عجوزه ی پیر نیستم .
نه واقعا هستم ؛ ولی کسی نباید بفهمه.
با خشم می گویم :
- نامزدم می یاد ، تیکه ، تیکه ات می کنا.
بهتر همین الان بذاری من برم .
- نچ عزیزم ، فعلا مهمون من هستی.
درحالی که حواسش رو پرت می کردم ؛ دست هام رو باز کردم و به صورت نامحسوس رفتم سراغ پاهام .
فصل ۱۸
ارکا:
********
این بازی نبود که من شروعش کرده باشم ؛ تاجایی که ذهنم یاری می کنه ؛ درون یک سال اخیر چیزی رو آتیش نزده ام و این اتفاق دو هفته ی پیش افتاده است .
این عکس داره من رو نشون می دهد ؛ ولی من نزدیک ۶ ماه است که پا تو تگزاس نگذاشته ام .
این کار یک نفر فقط می تونه باشه.
اون زن برای بار ۱۰۰ فکر کنم توی این یک ساعت می گوید :
- دستگاه مشترک مورد نظر ؛ خاموش می باشد .
گوشی رو با حرص پرت می کنم کنارم رو تخت وخودم نیز دراز می کشم .
حتی حال ندارم کفش هام رو در بیارم و با همون شرایط می خوابم .
با صدای آژیر پلیس از خواب ناز می پرم ؛ زیاد هم خوب نخوابیده ام ؛ همه اش داشتم کابوس می دیدم .
صورتم خیس غرق آسا و پیراهنم چسبیده به تنم .
دستی تو موهام می کشم و بلند می شوم ؛ ساعت ۴و نیم صبح است و خورشید دره کم کم از پشت ابر ها به بیرون می خزد.
نمی دونم چرا انقدر بهم ریخته ام ؛ انگار زنگ خطر مغزم فعال شده است .
ساعت هوشمند درون دستم ویبره ای می رود و بعد من می تونم پیام گوست رو بخونم که نوشته :
- آرکا، ماتیسا دزدیده شده ؛ خودت رو برسون .
به هیچ کس هم چیزی نگو .
عه! خب چی کار کنم ؟
مدال بدم به کسی که دزدیده اتش؟
آفرین بهش ؛ منم خیلی دوست دارم این کار رو بکنم.
ته دلم یه حسی میگه بیا برو نجاتش بده بعد یه صدای با خنده می گوید :
- کل بار روسیه ات رو غیب کرده .
انگار که نه انگار ۵ تا کامیون محموله بوده است .
بوی عطر تلخم و صدای گوشیم من رو از فکر به بیرون پرتاب می کند .
گوست است ؛ حسی بهم می گه جواب ندم ؛ ولی دستم رو بر روی شروع تماس می کشم .
صدای عصبی او به گوش می رسد :
- پسره ی روانی؛ پاشو بیا .
خودم ۱۰ تا کامیون برات از طرف تو می فرستم روسیه .
جنس ژاپنی ها هم جور می کنم؛ نشد تهش یکی رو می فرستم رئیس شون رو خلاص کنه.
خب ، حالا خوب شد .
تو ذهنم این رو می گویم و تو تلفن آروم جواب می دهم :

- اومدم.