ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

چشم شیطانp17- p18

فصل ۱۷

از دفتر مادرم بیرون می ایم و به اتفاقاتی که افتاده است؛ فکر می کنم.

یعنی واقعا کار اون نبوده ؟

اگه کار او نباشد چی ؟

نه ، نه ،کار خودش است؛ خودم تو دوربین ها دیدم ؛ حتی تتویش هم بود .

همه چیش عین او بود ؛ چهره اش ، موهاش، ظاهرش و...

چشم هایش ؛ درست مثل او مشکی بود ؛ ولی یه برق شیطنتی داره که این یکی ارکا نداره.

انگار که این چشم شیطان تو مراسم با تو عکس از سوله متفاوت است .

سرم رو تو دستم می گیرم و تیکه می دهم به ماشینم .

چرا اگه بی گناه بود در رفت ؟!

لحظه ای انگار که یک چیز سنگین خورده باشه تو سرم ؛ جیغم بر هوا بر خواست و بعد تاریکی محض بود!

*********

با سوزش دست هام ‌؛ سریع خاطراتم رو مرور می کنم .

بله من رو بی هوش کرده اند و محکم ؛ دست و پاهام رو بسته اند به صندلی چوبی که با دوتا فشار از وسط نصف می شود .

هرکی من رو دزدیده این کاره نبوده ؛ چون باید به صندلی آهنی می بست نه چوبی.

چشم هام رو باز. می کنم ؛ تووی اتاق نمور سیمانی هستم که بالایش پنجره مستطیلی کوچکی با نرده است .

نور کمی به داخل تابیده می شود .

چی انتظار دارید جیغ و داد کنم ؟!

نچ!

انتظار می کشم تا خودشون بی آیند؛ و به انسان ربوده شده اشان سر بزند.

در کوچک چوبی باز می شود و قامت قد بلند مردی مشخص می شود .

کم ، کم می تونم ببینمش .

تو دلم با پوزخند می گویم :

- هه! سایه ؛ انتظارش رو داشتم .

با صدای خش برداشته ام از ؛ خشکی گلویم می گویم :

- چی می خوای سایه ؟!

- به به ، لیلیث جون ؛ جانشین گوست؛ نامزد چشم شیطان.

حتی با لفظ نامزدی من با اون حالم بد شد ؛ ولی خب این خودش اتوی خوبی بود که این ها رو از ترس سکته بدهم .

- چی می خوای ، سایه ؟

دوباره تکرار نمی کنم .

شروع می کنه به دورم چرخیدن و با خنده ی عصبی می گوید :

- مثله این که یادت رفته من رئیسم .

هیچی، انقدر نگهت می دارم تا گوست با یک عالمه پول بیاید ؛ دست بوسم.

برای دختر عزیز و دردونه اش .

- من دختر اون عجوزه ی پیر نیستم .

نه واقعا هستم ؛ ولی کسی نباید بفهمه.

با خشم می گویم :

- نامزدم می یاد ، تیکه ، تیکه ات می کنا.

بهتر همین الان بذاری من برم .

- نچ عزیزم ، فعلا مهمون من هستی.

درحالی که حواسش رو پرت می کردم ؛ دست هام رو باز کردم و به صورت نامحسوس رفتم سراغ پاهام .

فصل ۱۸

ارکا:

********

این بازی نبود که من شروعش کرده باشم ؛ تاجایی که ذهنم یاری می کنه ؛ درون یک سال اخیر چیزی رو آتیش نزده ام و این اتفاق دو هفته ی پیش افتاده است .

این عکس داره من رو نشون می دهد ؛ ولی من نزدیک ۶ ماه است که پا تو تگزاس نگذاشته ام .

این کار یک نفر فقط می تونه باشه.

اون زن برای بار ۱۰۰ فکر کنم توی این یک ساعت می گوید :

- دستگاه مشترک مورد نظر ؛ خاموش می باشد .

گوشی رو با حرص پرت می کنم کنارم رو تخت وخودم نیز دراز می کشم .

حتی حال ندارم کفش هام رو در بیارم و با همون شرایط می خوابم .

با صدای آژیر پلیس از خواب ناز می پرم ؛ زیاد هم خوب نخوابیده ام ؛ همه اش داشتم کابوس می دیدم .

صورتم خیس غرق آسا و پیراهنم چسبیده به تنم .

دستی تو موهام می کشم و بلند می شوم ؛ ساعت ۴و نیم صبح است و خورشید دره کم کم از پشت ابر ها به بیرون می خزد.

نمی دونم چرا انقدر بهم ریخته ام ؛ انگار زنگ خطر مغزم فعال شده است .

ساعت هوشمند درون دستم ویبره ای می رود و بعد من می تونم پیام گوست رو بخونم که نوشته :

- آرکا، ماتیسا دزدیده شده ؛ خودت رو برسون .

به هیچ کس هم چیزی نگو .

عه! خب چی کار کنم ؟

مدال بدم به کسی که دزدیده اتش؟

آفرین بهش ؛ منم خیلی دوست دارم این کار رو بکنم.

ته دلم یه حسی میگه بیا برو نجاتش بده بعد یه صدای با خنده می گوید :

- کل بار روسیه ات رو غیب کرده .

انگار که نه انگار ۵ تا کامیون محموله بوده است .

بوی عطر تلخم و صدای گوشیم من رو از فکر به بیرون پرتاب می کند .

گوست است ؛ حسی بهم می گه جواب ندم ؛ ولی دستم رو بر روی شروع تماس می کشم .

صدای عصبی او به گوش می رسد :

- پسره ی روانی؛ پاشو بیا .

خودم ۱۰ تا کامیون برات از طرف تو می فرستم روسیه .

جنس ژاپنی ها هم جور می کنم؛ نشد تهش یکی رو می فرستم رئیس شون رو خلاص کنه.

خب ، حالا خوب شد .

تو ذهنم این رو می گویم و تو تلفن آروم جواب می دهم :

- اومدم.

کارداستانکتابرمان
۹
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید