فصل ۱۱
موتورم رو بر کنار؛ آئودی سرمه ای آیکان پارک می کنم و عمارت نگاه سر سری می اندازم .
یک خونه ی دوبلکس با نمای سنگ مرمر کرم و در سفید بزرگ است .
پنجره هایش با پرده ی کرمی پوشانده شده است و در تراسش؛ ست میز و صندلی سفیدی است .
او کنارم قرار می گیرد و می گوید :
- برو تو!
از در کوچک وارد حیاط سبز پر از درخت های کاج بلند می شوم ؛ که مسیر پهنی رو با سنگ فرش سفید ساخته است .
قدم زنان به عمارت اصلی می رسیم ؛ ست میز و صندلی جهار نفره ای در کنار استخر تمیز با آب زلال چیده شده است .
شیخ و بادیگارد تیشرت پوشش با کلاه کپ مشکی رنگ در اونجا منتظر ما ایستاده اند .
اول او جلو میره و دست می دهد و من رو معروفی می کنه .
نامی ازم برده نمی شود ؛ لنز مشکی گذاشته ام با کلاه گیس خرمایی بلند بافته شده.
دست می دهم و روی صندلی پلاستیکی می شینم .
او با لبخند نگاهم می کند ؛ مردی حدود ۳۰ خورده ای ساله نزدیک ۴۰ سال است ؛ با لباس عربی سفید و امامه ی قرمز و سفید.
خشک می گویم :
- چند تا جعبه ؟
لیوان چایی رو با بشقاب حاوی شیرینی رو به سمتم هل می دهد و با اینگیلیسی دست و پا شکسته اس می گوید :
- اول دهنتون رو شیرین کنید ؛ بعد حرف می زنیم .
- چند جعبه؟!
دوباره تکرار نمی کنم .
با چشم های گرد شده اش می گوید :
- باشه ، باشه.
۵ تا!
از سر جایم بلند می شوم و با علامت چشمم آیکان نیز بر می خیزد .
آروم به آن ها می گوید :
- تا دو روز دیگه به دست تتون میرسه .
شتر دید ، ندید!
آن ها سر تکان می دهند و ما سریع از اونجا خارج می شویم .
این هم از این
ماموریت بعد چیه گوست ؟
یا بهتر است بگویم مامان.
ناشناس:
**********
از او می پرسم :
- ردی از کسی که این ضرر ها رو بهمون زده؛ پیدا نکردی ؟
- حواست رو بده به جاده ؛ نه .
آب شده رفته تو زمین .
سرعتم رو بیشتر می کنم و فرمون لرزش می گیره زیر دست های داغم از خشم .
خیلی داره رو مغزم راه میره .
او نمی دونه با کی داره بازی می کنه .
هرکی پا رو دم چشم شیطان گذاشت ؛
دو روز بعد دفن شده بود زیر یه خروار خاک
