فصل ۴
وارد سوله ای می شوم که پاتوق ما است .
در اصل باند من .
صدای قدم های منظم اکو می شود؛ و به ديوار های زنگ زده می خورد، و توی سقف بلند می چرخد .
میز بزرگ چوبی رنگی با دو تا صندلی در آخر این سوله ی قدیمی با بوی باروت؛ به چشم می خورد .
صدای پاهای هول هولکی رو کنارم می شنوم و بعد صدای او بلند می شود؛ دست راستم ؛ یه پسر حدود ۲۰ و خورده ای ساله با چهره ی معمولی روب به بالا .
داره تند تند حرف می زنه :
- ماتیسا ، چی کار کنیم ؟
رسید دستمون دو ساعت پیش .
- چالش کنید.
صدای فریاد گوش خراشش بلند می شود :
- چی ؟!
- همین که گفتم!
هنوز از دستت سر فلش عصبیم .
- به خدا دست من نبود .
تو هم برو بشین تا یارو بیاید.
با غضب می چرخم سمتش می گویم :
- چشم اصغر آقا!
منتظر جوابش نمی مونم و پا تند می کمم سمت ته سوله ؛ دو تا پنجره ی کوچیک درون سقف داره و کفش به جز تیکه های آجر پاره ؛ چیزی یافت نمیشه و البته خاک و سنگ ریزه.
با جلوی بوت های بلند مشکی رنگم ؛ به سنگی لگد زدم و خودم ر بر روی صندلی مشکی چرم بزرگ که بالایش نماد من ؛ مثلث که وسطش دو تا شاخ کشیده شده است .
صدای ترمز ماشین بلند می شود و بعد ؛ درب بزرگ و آهنی با صدای قیژ باز می شود .
نیشخندی می زنم و سر جایم صاف می شینم .
کمی زیپ قیه اسکیم رو پایین می آورم تا تتوی روی گردنم خودش رو به نمایش بگذارد .
او رو بر روی صندلی جلوی می بندن و پارچه رو از جلو صورتش باز می کنند.
مرد میانسالی است با موهای جو گندمی و پوست چروک شده .
چشم های قهوه ایش از ترس برق می زند و؛ بدنش می لرزد
پوزخندی می زنم و کف دستم رو محکم می کوبم روی میز آهنی وسط اتاق ؛ پژواک کر کننده ای سر می دهد و من فریاد می کشم :
- کجاست ؟!
با تته و پته می گویم :
- ن..می.. د..ن..م!
زهر خنده ای می کنم و به آیکان ( دست یارم ) می گویم :
- تفنگ!
اسلحه ی سرد درون دست هایم قرار می گرد و ؛ دیت من ماشه رو نوازش می کند.
زل می زنم درون چشم های گشاد شده اش و لوله ای تفنگ رو می گذارم بر روی شقیقه اش و فشار می دهم ؛ دوباره می پرسم :
- کجاست ؟
- خیلی خب ، بابا میگم!
کویر ... تگزاس ، کامیون های حاوی محموله رو اونجا رها کرده ام ، بری پیداش می کن.
پوزخندی می زنم و به آیکان می گویم:
- خودت و چند از بچه ها با این یارو برید بیاردی شون .
- باشه!
فقط بذار که دستور ندم که چالش کنن .
انگشت تحدیدم رو بالا می آورم و می توپم :
- همه اش رو چال می کنی .
اون چند میلیون دلار من رو آتیش زد و دود کرد برد هوا؛ من جاش میلیارد دلارش رو چال می کنم .
برابر می شویم
