فصل ۲
آسانسور با علائم طبقه ی مورد نیاز با تکون ضعیفی می ایستد و من تیکه ام رو ؛ از میله ی آهنی بر می دارم .
با وارد شدنم به طبقه ی همیشگی نور از شیشه های بلند و بزرگ اونجا؛ چشمم رو می زند .
همه ی دفتر های کوچک با پارکت خاکستری ؛ با پارتیشن های شیشه ای از هم جدا شده اند و ده ها خانم و آقا ی یونیفرم پوش درونش مشغول کار با کامپیوتر های یک دست هستند.
توی اتاق ها میز های چوبی یک اندازه ای است به همراه سطل زباله ، پرینتر، خودکار و مداد و هرچی وسیله ای که برای کار نیازه .
بی حال به زنی نگاه می کنم که با دامن کوتاه سرمه و شومیز آبی کم رنگ و پاشنه بلند های مشکی با دو خودش رو بهم می رسونه .
موهای خرمایی اش رو مثل همیشه بافته است و چشم های فندقی اش ؛ در پشت شیشه های عینک گردش از خشم برق می زند .
تخته شاسی درون دستش رو می فشارد و با تحکم می پرسد :
- اینجا چی کار داری ؟
بی توجه به او ؛ راه رو بلند رو در پیش می گیرم و سعی می کنم با دستم از ورد نور خورشید ؛ کور کننده به چشم هام جلو گیری کنم .
بالاتره به در بزرگ سفید می رسم و روبه اون زن با لبخند مضحکی می گویم :
- فقط پنج دقیقه!
او شروع می کنه غر زدن و من در حرکت سریعی دست گیره رو به سمت پایین می کشم و خودم رو پرت می کنم تو اتاق .
کفش سرامیک سفید و لیز است و در دیوارش پر از عکس از برج ها و خونه های متفاوت .
نیم ست خاکستری گوشه اتاق ؛ کنار کتاب خونه ی پر از پرونده است .
میز مدیریتی بزرگی وسطش قرار داره که روش کلی کاغذ پخش و پلا است .
مرد عینک خود رو بالا می زنه و با تعجب نگاهم می کند .
بدون سلام دست می کنم تو جیبم و فلش مموری در می آورم؛ که رویش طرح ستاره ی پنج پر و دایره نقاشی شده است .
پرتش می کنم جلوش و درحالی که روی پاشنه ی پا می چرخم تا از اونجا خارج شوم با لحن سردی می گویم :
- انتظار دارم تا شب محموله ام آزاد شده باشه ؛ مگر نه ...
و با دست علامت ترکیدن در می آورم و ادامه می دهم :
- بوم!
سریع در رو باز می کنم و می زنم بیرون .
با این منشی نق نقو اش تموم حس و حال خوب صبح از تنم رفت .
آدرنالین خونم فرو کش کرده است .
هیچ خبری نیست ؟
دست تو موهای صاف کوتاه شده ام می کنم و دوباره پشت موتو
ر می شینم .
مقصد بعد خونه!
