فصل ۱۳
ارکا:
*******
نگاهم رو به عکس درون دستم دوختم .
پیدات کردم .
از چشم شیطان دزدی می کنی ؛ سزای عملت مرگ به طور وحشتناکی است .
اون پشه ی مزاحم وراجی می کنه :
- ارکا ، نمی تونی بلایی سرش بیاری ؛ محموله ی روس ها دستشه .
نگاهش کردم ؛ دختری با چشم قهوه ای و پوست سفید ؛ موهایش بور و کوتاه بود .
نگاهش تو دوربین یاغی و سرکش بودنش رو داد می زد؛ ولی به جز این ها خیلی آشنا بود .
من او را قبلا کجا دیده ام ؟
راوی :
********
عکسی که دست چشم شیطان بود ؛ عکس لیلیث بود .
البته لیلیث واقعی نه؛ اونجا لنز قهوه ای داشت؛ ولی طرز نگاه کردنش همان بود .
او لیلیث رو نمی شناخت؛ ولی قبلا اسمش رو شنیده بود .
او نمی دونست کسی که داره باهاش می جنگه همان دختر معروف تو سازمان است .
همان که شایعه شده دختر گوست است.
او فقط از او یک عکس داشت و البته دلی پر از کینه .
ماتیسا زده بود به یکی از بهترین بار های او .
جنگ بین شیطان و لیلیث؛ باید منتظر انفجار عجیب غریبی باشیم .
ماتیسا:
*********
با اصرار های من فایر ( آتیش ) جشنی ترتیب داده این بار تو عمارت خودش ؛ که ارکا یا همون چشم شیطان به انواع مهمون ویژه قراره صد درصد حضور داشته باشد .
این بار قراره که من ناشناس وارد شوم ؛ و چشم شیطان رو از دور ببینم و برم.
ولی داستان انقدر ساده نیست ؛ درست همون زمان گوست ؛ بینن سران سازمان جلسه ای بر گذار کرده که همه باید توش باشیم ؛ از جمله من و ارکا!
مشکل دقیق همین است .
نمی دونم باید چه جوری تو دو تا جلسه حضور داشته باشم!
ارکا:
********
این متحد ؛ لیلیث؛ آتیش چه گیری داده که من تو جشنشون باشم؛ بعد از اون طرف گوست هم مراسم گرفته ؛
نمی دونم بایدی کار کنم؛ اگه مراسم او رو نرم وجودم زیر سئول می رود و از اون ور؛ گوست رو نمی تونم نمی بپیچونم!
چه دو راهی مزخرفی!
فصل ۱۴
ماتیسا:
*********
با لبخند به خودم نگاه کردم ؛ کلاه گیس مشکی گذاشته ام .
لنز سیاه ، سیاه گذاشته ام ؛ و اسپری برنز زدم و رنگ بدنم رو تغییر داده ام .
پیراهن سبز یشمی می پوشم که بلند و جذب است با چاک تا رانی که ؛ اسلحه ای که به رانم بسته ام به رخ همه کشیده می شود .
یقه ی دکلته است و استینی ندارد ؛ باهاش دست کس چرم مشکی بلند می پوشم و بوت های کوتاه با لژ به همون رنگ.
ماسکم هم سبز است با سنگ های ریز مشکی .
رژ کم رنگ صورتی هم زده ام .
با بنز مشکی رنگم میرم که عقبش لباس و دستمال مرطوب گذشته ام؛ که سریع آرایش و رنگ بدنم رو پاک کنم و برم سمت اداره .
با پوزخند آیینه ماشین چرمم رو تنظیم می کنم ؛ و تا جایی که می تونم گاز می دهم تو جاده ی کویری.
جشن تو همون عمارت قبلی است ؛ با همون در سیاه .
کل مسیر رو طی می کنم و به زمین بسکتبال می رسم ؛ او اینجاست .
چشم شیطان اینجاست.
ماسک و کتش رو در اورده است ، و چند تا دکمه ی اول پیراهن سیاهش رو باز کرده است .
موهای سیاهش در آسمون تاریک پشتش ؛ برق می زند .
دود سیگارش بلند می شود .
لم داده به صندلی مخصوصش ؛ و داره سیگار می کشه .
اوه پس ارکا پارسا ایشونه .
ارکا ملقب به ؛ دیول آی( چشم شیطان ) .
دست راست من در آینده و دشمن خونی من در حال .
نگاه نافذش رو برو روی صورتم می کشد و پوزخندی می زند .
صدای زمزمه اش بلند می شود :
- لیلیث رو ندیدی ؟
شنیدم امشب قراره خودش رو نشون بده .
یعنی تتو ی روی گردنم رو ندیده است ؟
به احتمال زیاد نه .
با زهر خنده می گویم :
- خودم هستم ؛ چشم شیطان!
هیچ کس من رو ندیده است پس نمی تونه حدس بزنه که چشم و موهام برای خودم نیست و گیریم است .
سیگارش رو خاموش می کنه و درحالی که ماسکش رو می زند می گوید :
- پس لیلیث معروف تویی؛ تو زدی به بار روسیه من ؟!
- شاید ؛ خب نه .
آره، صد درصد.
تو هم سوله ی تگزاس من رو به آتیش کشیدی.
بدنش منقبض می شود و من ادامه می دهم :
- تو شروع کردی، من تم
وم می کنم .
ابن رو بهت قول می دهم!
با نیشخند دور می شوم و به سمت ماشینم می روم ؛ ببینم پیش گوست می آید یا نه
