فصل ۱۰
ناشناس:
*********
دست توی موهای شقیقه ام می کنم و درحالی که از خشم می لرزم ؛ گوشی رو قطع می کنم .
اون وسیله ی بدرد نخور رو بر روی میز می اندازم و می غرم:
- پیداش نکردید؟!
- نه ؛ هیج ردی از خودش به جا نگذاشته است!
دست هام رو مشت می کنم و شروع می کنم به راه رفتن روی اون زمین ؛ نمور .
در و دیوار ها دارن می بلعنم و نور کم سوسو زن روی اعصابم است.
بی توجه به او که داره غر می زنه ؛ سوئچم رو از روی میز چنگ می زنم و خارج می شوم .
منتظر آسانسور نمی مونم و پله های رو یکی در میون پایین می روم .
این داره بعد رو اعصابم راه می رود ؛ من الان جواب این ژاپنی های وحشی رو چی بدم؟!( بی احترامی به ژاپنی های عزیز نباشه ها!)
فکر می کردم خودم روانی ام ؛ ولی فهمیدم که او دیوونه تر از من است.
خیلی دیوونه تر .
ماتیسا:
*********
او خندان از در بزرگ شیشه ای بیرون می آید و با دیدن من لحظه ای خشکش ماند و بعد ؛ با اخم از کنارم رد می شود .
صدایش می کنم :
- آیکان؟
جوابی از طرفش به گوش نمی رسد ؛ پس ادامه دهم :
- بیا سوار شو بریم.
- تو برو من پشت سرت با ماشین می آیم.
در حالی که سوار می شوم ادایش رو در می آورم و تو دلم می گویم :
- پسر انقدر لوس ندیده بودیم که دیدم .
حالا انگار چی شده ؛ بدون این که بهش بگم چند تا جعبه اسلحه دوباره از چشم شیطان قرض گرفته ام .
البته برای همیشه .
۳- ۲ عزیزم!
گفتم که با بد کسی در افتاده است .
مقصد مون جایی خارج از شهر است .
در اصل ویلای یکی از این شیخ های عرب خیلی پولداره ؛ که می خواد از مون اسلحه بخره .
امید وارم بدونه که خرده فروشی نداریم ؛ اگر ندونه همونجا یه گلوله خالی می کنم تو کله ی پوکش .
ابن روز ها خیلی اعصاب دارم ؛ گوست هم خیلی بهم گیر می ده و پرژه های عجیب غریب بهم میده .
نمی دونم انگار روم حساس شده است ؛ امید وارم بوی از بازی بین من او نبره باشد .
چون دو تامون بعد توبیخ می شویم ؛ توی سازمان هرکس هر بالایی که دلش بخواد می تونه سر پرژه های هم بیاورد ؛ ولی فقط ۱ بار نه ۵ بار .
برای همین است که به احتمال زیاد توبیخ می شویم و چند تا از کامیون هامون رو از مون می گیرد
او شوخی ندارد ؛ حتی با دختر خودش
