فصل ۱
بوی اگزوز و لنت ترمز در هوا پیچیده است ؛ و باد زخم خورده ادقام می شود .
دست هایم رو دور فرمون موتورم سفت می کنم و ؛ بیشتر گاز می دهم .
باد از درز شیشه ی کلاه کاسکت مشکی رنگم؛ به پوست صورتم می خورد و بوسه ای می کارد .
با لذت بیشتر دست های دستکش پوشم رو ؛ بر روی گاز می فشارم و می گذارم ؛ سوز بر خورد کنه با لباس چرمم.
نور خورشید ؛ زمستانی آسفالت اتوبان خلوت رو روشن کرده است .
دو کامیون غول آسا با لاستیک های بزرگ و کاور مشکی رنگ ؛ از دو طرف بهم فشار می آورد و من درحال روندن در خط نازکی هستم .
سایه ی آن دو کامیون بلند رنگ بر روی صورتم افتاده است و ؛ من خیلی کم می تونم ببینم .
چند ثانیه وقت دارم تا از توی اون درز نازک بین دو کامیون بگذرم ؛ اگر نشود ؛ بعدش مرگ است .
عرق کرده آن و ضربان قلبم بالا رفته است .
با تموم سرعت موتور از میان آن شکاف رد می شوم و دل دلم جشن بر پا می شود.
پوزخندی می زنم و نگاهی به اطراف می کنم ؛ توی یک اتوبان ناشناخته ام ؛ که دورش تا چشم کار می کنه کویر و خاکی .
دو تا کامیون اعظم و الجثه پشت سرم هستند به همراه ۵ تا جیپ و یک موتور .
یکی فریاد می کشه :
- پسر موتوری رو بگیرید!
فکر کنم منظورش با من است!
ولی آخه من که پسر نیستم .
خنده ی تمسخر آمیز می کنم و متورم رو کج می کنم ؛ درحدی که پوست صورتم چند سانت فقط با زمین فاصله دارد.
ضربان قلبم بالا می رود و من پام رو زمین می زنم و در مقابل اون همه آدم مسلح ؛ کاملا خون سرد آنه از موتورم پیدا می شوم.
همه اسلحه های رنگ و وارنگشون رو هدف گرفته اند سمتم .
می گذارم کلاهم روی صورتم بمونه تا ؛ نتواند که جنسیتم رو حدس بزند .
فریادم در اونجا اکو می شود و به آن ها بر می گردد :
- بگید رئیستون بیاید پاتوق!
بدون منتظر جواب موندن ؛ دوباره سوار موتور مشکی ام می شوم و تا جایی که جا داره گاز می دهم و دود تولید می کنم .
ضربات قلبم نرمال شده است و از شادی تو پوست خودم نمی گنجم .
با ضرب از روی موتور پایین می پرم و به کوچه ی خلوت نگاه می کنم .
پرنده پر نمی زند .
سریع کاسکتم رو در می آورم و روی بدنه ی چرمی اون قرار می دهم .
دستی تو موهام می کنم ؛ مرحله ی بعد در آوردن دست کش هایم است که نصف دستم رو می پوشاند .
وقتی از سر و وضعم مطمئن می شوم ؛ راه می افتم به سمت مقصدم .
