۱۳۵۰/ ۵/۲۱
حامد محبی
صدایم را صاف کردم .
این زن دیوانه نبود - آن واقعیت را دیده بود .
فقط کسی نبود که به او ایمان بیاورد .
نیلوفر قناعت... این زن یک کلید بود .
سرش را از فرش دست باف لاکی رنگ بلند کرد .
خورشید از میان پرده ی حریر به داخل اتاق سرک می کشید .
مثل زهری که در خون پخش شود - بر روی مرمر سفید رها شده بود.
با فرو رفتن خورشید در دل کوه ها - بوی محبوبه ی شب ریه هایم را پر کرده بود .
نگاهی پنهانی به اطراف انداختم - گلی در اتاق نبود .
حتی یک شکوفه. حتی یک شاخه .
نجوایش سکوت را شکست :
- اون ... اون شبیه هیچ کس نبود .
انگار که تکه ای از ماه قصد جانم را کرده بود .
حرف های نیلوفر حواسم را بر می گرداند .
خودکارم بر سطح صفحه می چرخد .
تکه ای از ماه ؟
توصیف جالبیی برای دختری که این زن را تقریبا کشته بود .
ولی ... بو شدید تر شد .
مثل یک علائم وجود .... یک زنگ خطر .
نیلوفر با انگشتان لرزانش طرحی را بر هوا کشید .
چشم هایم را نیمه بسته کردم تا ببینمش - یک علامت می کشید.
دست هاش خطا می رفت - اما ان مصمم ادامه داد .
چروک هایی که دست هایش برداشته بود نمایان گر این بود- که نیلوفر سال خورده است .
اما من می دانستم که از بین لب های رنگ پریده اش فقط راست می گوید.
دست هایش افتاد - بدن نحیف نیلوفر شروع به لرزیدن کرد ؛ انگار که این زن تسخیر شده بود ...
۱۲۹۸ / ۱۲ / ۲۴
نیلوفر قناعت
دستی همانند نسیم بهاری داشت نوازشم می کرد - انگشتانی یخ زده .
بوی گل محبوبه ی شب همه جا را برداشته بود .
اما این بو مرا یاد عزیزی می انداخت .... غمی که بر روی دوشم سنگینی می کرد .
گناهی که دستانم را آلوده کرده بود .
احساس می کردم درجایی معلقم.
میان رویا و کابوس - جایی که ان دختر می زیست .
نسیمی یخ زده میان موهای پریشانم پیچید .
شبیه به زمزمه بود انگار کسی دهانش را به گوشم چسبانده .
زمزمه کرد :
- تو قاتلی .
تو قاتلی.
تو قاتلی ... قاتل من .
کلماتش در سرم می چرخید و می چرخید.
پژواکش گوش هایم را کر کرده بود .
نوری که بدن نحیف اش را در بر گرفته بود - نابینایم کرد .
درست مثل لحظات قبل از مرگ!
*****
دستم را بر روی زخمم فشردم.
مایع حیاطم داغ بود ... گداخته شده .
شاید هم بی پایان .
سرما درون استخوان هام نفوذ کرده بود .
او بالا سرم ایستاده بود.
درست همانند تجسمی از ... از مرگ .
او چشمان مرگ را ربوده بود و از آن خود کرده