هشدار : این داستان بر اساس واقعیت است ...
۱۲۹۸ / ۱۲ / ۱۷
نیلوفر قناعت
صدای خش خش برگ های خشک شده زیر پاهایم - هولناک بود .
وحشت زا برایش کلمه ی کوچیکی بود ... خیلی کوچک.
نسیمی از پشت سرم گذشت .
چشم هایم فقط اون رو می دید و حالا دیگه اونجا نبود .
کنار حوضه فیروزه ای نبود ... حالا درونش ایستاده بود دقیقا بین خون گلگون .
اون در حوضی ایستاده بود که از خون قربانی های قبلیش لبریز بود!
بوی آهن و نمکی که در ریه ام بود نمی گذاشت نفس بکشم ...
من داشتم می مردم .
پوستم شکافته شد - بوی شوری نزدیک بود.
چشم هایم درون نگاه مرده اش دوخته شد - او زیبا بود ... زیبا و مرده .
ناخن هایش تیز بود و حالا داشت گلویم رو می درید .
قلبم آروم می نواخت .
نفسم بریده شد .
موهای زرین نشانش پاهای برهنه ام رو نوازش می کرد .

انگشتاش عمیق تر درون گردنم فرو رفت