اب دهانم رو چند دور پش سر هم به معده ای که چند روز است که خالیست می فرستم و این باعث شدید تر شدن حالت تهوع ناشی از اون مرد سیاه پوش با چشمانی وحشی نقره ای است .
دیگر راه فراری نیست کاملا به ديوار چسبیده ام و می توانم گرد شدن چشمان میشیم رو احساس کنم .
موهایم از عرق سرد به پیشانیم چسبیده اند .
او جلو نمی آید، دستش در جیبش است و لبانش خط صافی هستن .
این چهره خیلی آشنا و این حال نه چندان خوب من رو بد تر می کنه .
صدایش همان صدا است :
- سلام عزیزم ..