
فصل ۷
رایا:
*****
دو مرحله رو انجام داده ام ؛ البته به تنهایی.
پس خودم هم می تونم راه خروج رو پیدا کنم .
اون پسره از توی کمد خارج نشد و حدس می زدم همونجا گرفته خوابیده .
واقعا که بی حسه .
بی شعور بهش می گم برو اون ور میگه نه!
زهر مار و نه.
از غر هام خودم به خنده افتادم و خنده ی نخودی کرده ام .
هایکا متعجب به من نگاه می کند و بعد بی خیال می گوید :
- به جای مکعب سفید باید ببرنش تیمارستان سفید به خدا دختره یه تخته اش کمه .
یکی از سیب های دم دستم رو بر می دارم و در حرکت ناگهانی و سریعی نشونه می گیرم سمت صورتش و پرتش می کنم .
خب ، بک چیز جدید درمورد این کله موزی فهمیدم اونم این هست که واقع سرعت بالای داره .
از جلو سیب کنار رفت و اون سیب بدبخت به ديوار پشت سرش اصابت کرد .
با نیشخند همیشگی اش گفت:
- هی دختره ، رو نشون گیریت کار کن!
افتضاحه .
هایکا:
*****
او در دیوار خوراکی ها غیب شد و منم با یک دونه بالشت دراز کشیده ام کف زمین سفت و سرد .
خیلی خوابم می آید و مطمئن هستم فردا صبح از کمر درد نمی تونم تکون می خورم .
در عین تعجب قیافه ی شگفت زده ی رایا رو با اون موهای سیاه باز بالا سرم می بینم .
پاهاش بالا سرم است و تا کمر دولا شده رو صورتم .
ثانیه ای بعد پتوی محکم با بینیم ملاقات می کنه و صدای او با لحن خندان می آید:
- ابله جان ، کمک نمی کنی درست ولی ؛ این رو بنداز زیر ات .
شاید مجبور شی کمک کنی!
واقعا چرا به مغز خودم نرسید؟!
رایا :
******
نمی دونم چرا دیدم رو زمین خوابیده دلم سوخت گفتم بهش پتو بدم گه صبح از کمر درد نمیره .
دل کوچولوی دارم دیگه؛ دست خودم نیست .
بعدشم دلم نمی خواد که خودم تموم معما ها رو حل کنم.
با فکر کردن به خانواده ام به خواب فرو رفته ام ولی ؛ چه خوابی ؟
خوابی که با هر صدای کوچک بر سر جایم می شستم و غرق سرد کل بدنم رو پوشانده بود .
خوابی که با اشک بیدار شده ام .
فکر کنم ۳ روز است که هیچ کدوم از اعضای خانواده ام رو ندیده ام .
اتاق غرق در سکوته و فقط صدای پای کم من است که آن را می شکند .
انتظار دارم وقتی پام رو از اون اتاق خوراکی به بیرون می زارم هیچ خبری از هایکا نباشد ولی ؛ در کمال تعجب سر جای قبلیش نشسته است و غرق در فکر به ديوار مقابلش نگاه می کنه