فصل ۶
رایا:
*****
کله موزی چند دقیقه است صاف زل زده به من غرق در افکارش است .
از حق نگذریم منم گاهی نیم نگاهی بهش می اندازم .
باشه!
آرامش خودتون رو حفظ کنید ؛ سعی می کنم بهش زل نزنم .
با حرکتی که می کنه ثانیه ای قلبم یادش میره که بزنه .
آروم ،آروم نگاهش رو از پایین ديوار می گیرد و بالا می آید.
دستش روی دیوار سفی و صیقل خورده به بالا حرکت می کنه .
چند دور این حرکت رو می زنه و بعد نا امیدانه دوباره می شینه.
به سان زمزمه می گویم :
- نه شکافی ، نه درزی!
بیشتر از او دارم با خودم حرف می زنم .
شبیه کسایی که به بری دست زده اند از سر جایم بلند می شوم و نگاهم رو می دوزم به ديوار .
آروم دستم اون رو لمس می کنه و با سرمایش عجين می شود .
با خنده ی کوچکم روبه هایکا می گویم :
- میشه بیای ؟
کمک لازمم.
دستش رو به علامت برو بابا تکان می دهد و بلند ؛ جوری که به گوشم برسد می گوید :
- نوکر بابات غلام سیاه.
هم از جوابش خنده ام گرفته است و هم کمی عصبی شدم .
بهش می توپم :
- پسره ی بی شعور!
هایکا:
******
دختره واقعا جواب رو در عرض چند دقیقه پیدا کرد و این که کن رو می سوزنه به من میگه کمک لازمم .
با صدای تیک لای چشم هام رو باز می کنم و با ناباوری زل می زنم به ديوار کنار رفته .
توش پر از خوراکی - آب و غذاست .
رایا کو پس ؟
سر جایم نیم خیز می شوم که بلند شم ؛ بطری آبی صاف وسط سینه ام فرود می آید و بعد صدای خوشحال دختره که می گوید :
- توی هدف .
بخورش کله موزی تا نمردی!
طبق عادت لنگه ابرویم رو به بالا پرتاب می کنم و بدون حرفی در بطری آب خنک رو باز می کنم و کمی اش رو می نوشم .
آخیش! حنجره ام حال اومد .
صدام رو صاف می کنم و به اون خانم جیغ جیغو گوش می سپارم:
- مرحله ی اول به اتمام رسید.
گرمای بدنی رو کنارم حس کردم و بعد انگشت داغی به بازوی برهنه ام سیخونک زد .
او بود که با لبخند نگاهم می کرد .
زل زدم تو چشم هاش و گفتم :
- هوم ؟!
- میشه یکم بری اون طرف ؟!
سئوالی نگاهش کردم و جواب تک کلمه ای دادم :
- نه!
چشم هاش رو بست و چند نفس عمیق کشید ؛ داشت خودش رو کنترل می کرد که نزنه شل و پلم کنه!
دستش رو دراز کرد و روی دیوار پشت سرم قرار داد و به چند حرکت سریع دیگر دیواری نبود و پشت من خالی شد .
با مغز وسط یک عالمه پتو و بالشت فرو رفته ام .
هینی نا خواسته از گلویم خارج شد و او با لبخند گفت :
- اوپس ، ببخشید!
