فصل ۵
او آرام می گوید :
- سقف ..
به تائید حرفش سرم رو به معنی مثبت تکان می دهم و امید وارم تشویق شده باشه که ادامه دهد ؛ ولی فکرم غلط بود و او دوباره در سکوت خود غوطه ور شد .
سعی کردم از تشنج فضا کم کنم پس می گویم :
- فهمیدم بودم .
شروع می کنم با نگشت های دست هام بازی کردن و با حرف او با شتاب سرم رو بلند می کنم :
- الان کاپ قهرمانی می خوای ؟
چشم هایش باز است و لنگه ابرو ای بالا انداخته .
نیشخند اشم سر جاش است .
دست هایم مشت می شوند و قلبم تالاپ و تولوپ می کنه .
دلم می خواد اون عضو مزاحم که قلب نام داره رو از توی سینه ام به بیرون پرتاب کنم .
صورتم گر گرفته است از شدت گرما ؛ ولی نمی تونم انرژی کم خود را برای بحث با او هدر دهم .
پس نتیجه این است که در سکوت سر جام کز می کنم و به دنبال جواب کل بایگانی مغزم رو زیر ث رو می کنم .
دلم به جز خانواده ام برای کتاب خونه ی عزیزم نیز تنگ شده .
داشتم یک کتاب فوق العاده خفن می خوندم که بی هوش شدم و صبح که چشم باز کردم ؛ با این پسر کله موزی مرموز توی یک مکعب گیر کرده ام و ۴۸ هفته وقت دارم فرار کنم .
معلوم نیست اگه از اینجا خارج نشیم چه اتفاقی برامون بی افته و این بیشتر از هر چیزی باعث وحشت من می شود .
من هنوز خیلی آرزو دارم که به آن ها نرسیده ام .
اسم پسره چی بود ؟!
رایا ، واقعا داری پیر می شیا!
پنج دقیقه نیست گفت بهت .
او با چهره ی بی تفاوت تکرار می کنه :
- هایکا.
پشت چشمی براش نازک می کنم و خودم رو می زنم کوچه ی علی چپ و انگار که نه انگار الان یک جورایی ذهنم خوند .
رفتار هاش مرموز است .
عجیب و غریب بی حسه .
واقعا درکی از گرسنگی و تشنگی نداره ؟
واقعا احساس می کنم به جای انسان با یک ربات توی یک اتاق ۴۰ متری گیر کرده ام .
هایکا:
*****
نزدیک ۴۸ ساعته با یک دختر چشم و ابرو مشکی و موی بلند لخت سیاه توی یک اتاق ۴۰ متری زندانی شدم .
یا به قول خودشون مکعب سفید .
حداقل قیافه ی دختره خیلی بد نیست و قابل تحمله .
باشه ، باشه !
من رو به قتل نرسانید؛
باید اعتراف کنم دختره واقعا خوشگله .
این شرایط واقعا برای منی که همش در حال آب خوردنم سخته و حنجره ام خش برداشته است .
دختره با چشم های بزرگش خیره نگاهم می کند و من می تونم این رو حتی از پشت پلک های بسته ام احساس کنم .
دو روزه نه چیزی خوردم نه ثانیه ای خوابیده ام ولی ؛ به راحتی می تونم پنهانش کنم بر عکس رایا .
با پاهایم ریتم می زنم و در ذهنم آرزو می کنم که هرچی سریع تر از این اتاق خفقان آور خارج شوم .
می دونم برای این اتفاق باید تلاش کنم ولی ؛ یه حسی بهم می گه این دختره رایا خیلی تو اعصابه .
نمی دونم شاید هم نباشه!
ولی اگر ریسک کنم و حدسم غلط از آب در بیاید چه ؟
نمی دونم .
سرم نبض می زنه و من نیاز به خواب و کافئین زیاد دارم .
رایا گاهی اشک می‌ریزد گاهی هم زل می زنه به سقف و در و دیوار
