
فصل ۴
ساعت هاست که چیزی نخوردم و نخوابیدم .
مغزم خسته است و می دونم اگر پلک هام روی هم قرار بگیرند بی هوش میشم نه از نوع خواب عمیق ؛ واقعا هوش یاریم رو از دستم می دهم یا بهتر بگویم غش می کنم.
جرقه ی ذهنیم هم سقف بود .
ممکنه راه فرار درون سقف پنهان شده باشه .
سقف مستطیلی شکل است و ۱۶ چراغ سفید نور اتاق رو تامین می کنند.
خب ، ما باید باهم تیمی کار کنیم تا بتونیم هر چه زود تر از اینجا فرار کنیم و به زندگی عادی خودم بپردازیم .
آروم صداش می کنم ؛ ولی به خاطر خالی بودن مکان صدایم پژواک می شود :
- هی!
- هوم ؟!
چشم هایش بسته است و من بی تفاوت به چهره خون سردش به پایش نگاه می کنم که روی زمین ضرب گرفته است .
بی خیال می پرسم :
- تو نظری نداری ؟!
چشم هایش باز می شوند و لنگه ابرو ای بالا می اندازد :
- درمورد چی ؟
با حرکت سریعی از روی زمین بلند می شم و در حالی که یک دستم روی دیوار به دنبال درز یا شکاف است جواب می دهم :
- فرار از این مکعب کوفتی!
دوباره می خوابد با نیشخند جوابم رو می دهد :
- گور باباش .
من می خوام با این صلح کنم خودش نمی خواد .
صدای خش بر داشته اش در فضا می پیچد :
- هایکا ...
همین ، دیگر چیزی نمی گوید سکوت با صدای نفس های منظم او و ضربان قلب من شکسته می شود .
مطمئنم اگر برادرم اینجا بود در عرض یک هفته فرار می کرد ولی ؛ من چی ؟
نشسته ام اینجا دارم از دوری خانواده ام اشک می ریزم و زانوی غم در آغوش کشیده ام .
سعی می کنم به خودم آرامش بدهم و فکری به حالم بکنم .
کمکی از دست او بر نمی آید و اگر هم بی آید نمی کنه .
تنها ایده ای که دارم اینکه باید روی سقف کار کنم .
به احتمال زیاد جواب روی سقف پنهان شده است و من نمی تونم ببینم .
سعی می زاویه دیدم رو عوض کنم و از اون یکی چشم ببینم ولی ؛ باز هم جوابی پیدا نمی کنم .
چشمم از زل زدن زیاد خشک شده است .
با چند دور پلک زدن سوزش آن ها کم می شود .
خدای اینها چرا یه لیوان آب به ما نمی دهند .
مگه اسیر گیر اورده اند ؟
دوباره آه می کشم ؛ جدیدا زیاد آه می کشما!
چقدر از این شاخه به آن شاخه پرش می کنه افکارم .
چنگی درون موهای سیاه و لختم فرو می برم و سعی می کنم افکار آشفته ام رو دسته بندی کنم ؛ ولی مگه می شود ؟
بی حوصله ام .
بدنم از کم آبی خشک شده است و معده ام به سوزش افتاده و درد می کنه .
تمام این ها به کنار بدنم از ساعت ها یک جا نشستن درد می کرد.
خواب ؟
فکر کنم ۲۴ ساعت بیشتره که نخوابیدم .
شروع می کنم به راه رفتن که شاید موتور مغزم روشن بشه و راهی پیدا کنه .
۱ سال تمام بهمون وقت دادن ؛ ولی من اون بیرون کار دارم و معلوم نیست اگر ۱۲ ماه بگذرد چه اتفاقی رخ می دهد .
امیدوارم حال مامان بعد از غیب شدت یهویی من بد نباشه .
از فکری که به سرم زد لبخند بر لب اورده اورده ام .
با اطمینان کامل می تونم بگویم که خانواده ام زنگ زدن به پلیس .
خب پلیس هم به زودی ما رو پیدا می کنه .
ولی ؛ کاملا اشتباه می کردم