ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

مکعب سفید p4

فصل ۴

ساعت هاست که چیزی نخوردم و نخوابیدم .

مغزم خسته است و می دونم اگر پلک هام روی هم قرار بگیرند بی هوش میشم نه از نوع خواب عمیق ؛ واقعا هوش یاریم رو از دستم می دهم یا بهتر بگویم غش می کنم.

جرقه ی ذهنیم هم سقف بود .

ممکنه راه فرار درون سقف پنهان شده باشه .

سقف مستطیلی شکل است و ۱۶ چراغ سفید نور اتاق رو تامین می کنند.

خب ، ما باید باهم تیمی کار کنیم تا بتونیم هر چه زود تر از اینجا فرار کنیم و به زندگی عادی خودم بپردازیم .

آروم صداش می کنم ؛ ولی به خاطر خالی بودن مکان صدایم پژواک می شود :

- هی!

- هوم ؟!

چشم هایش بسته است و من بی تفاوت به چهره خون سردش به پایش نگاه می کنم که روی زمین ضرب گرفته است .

بی خیال می پرسم :

- تو نظری نداری ؟!

چشم هایش باز می شوند و لنگه ابرو ای بالا می اندازد :

- درمورد چی ؟

با حرکت سریعی از روی زمین بلند می شم و در حالی که یک دستم روی دیوار به دنبال درز یا شکاف است جواب می دهم :

- فرار از این مکعب کوفتی!

دوباره می خوابد با نیشخند جوابم رو می دهد :

- گور باباش .

من می خوام با این صلح کنم خودش نمی خواد .

صدای خش بر داشته اش در فضا می پیچد :

- هایکا ...

همین ، دیگر چیزی نمی گوید سکوت با صدای نفس های منظم او و ضربان قلب من شکسته می شود .

مطمئنم اگر برادرم اینجا بود در عرض یک هفته فرار می کرد ولی ؛ من چی ؟

نشسته ام اینجا دارم از دوری خانواده ام اشک می ریزم و زانوی غم در آغوش کشیده ام .

سعی می کنم به خودم آرامش بدهم و فکری به حالم بکنم .

کمکی از دست او بر نمی آید و اگر هم بی آید نمی کنه .

تنها ایده ای که دارم اینکه باید روی سقف کار کنم .

به احتمال زیاد جواب روی سقف پنهان شده است و من نمی تونم ببینم .

سعی می زاویه دیدم رو عوض کنم و از اون یکی چشم ببینم ولی ؛ باز هم جوابی پیدا نمی کنم .

چشمم از زل زدن زیاد خشک شده است .

با چند دور پلک زدن سوزش آن ها کم می شود .

خدای اینها چرا یه لیوان آب به ما نمی دهند .

مگه اسیر گیر اورده اند ؟

دوباره آه می کشم ؛ جدیدا زیاد آه می کشما!

چقدر از این شاخه به آن شاخه پرش می کنه افکارم .

چنگی درون موهای سیاه و لختم فرو می برم و سعی می کنم افکار آشفته ام رو دسته بندی کنم ؛ ولی مگه می شود ؟

بی حوصله ام .

بدنم از کم آبی خشک شده است و معده ام به سوزش افتاده و درد می کنه .

تمام این ها به کنار بدنم از ساعت ها یک جا نشستن درد می کرد.

خواب ؟

فکر کنم ۲۴ ساعت بیشتره که نخوابیدم .

شروع می کنم به راه رفتن که شاید موتور مغزم روشن بشه و راهی پیدا کنه .

۱ سال تمام بهمون وقت دادن ؛ ولی من اون بیرون کار دارم و معلوم نیست اگر ۱۲ ماه بگذرد چه اتفاقی رخ می دهد .

امیدوارم حال مامان بعد از غیب شدت یهویی من بد نباشه .

از فکری که به سرم زد لبخند بر لب اورده اورده ام .

با اطمینان کامل می تونم بگویم که خانواده ام زنگ زدن به پلیس .

خب پلیس هم به زودی ما رو پیدا می کنه .

ولی ؛ کاملا اشتباه می کردم

زندگی عادیکتابنویسندگیداستان
۱۲
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید