فصل ۲
قوانین بازی خیلی عجیب غریبه حق نداریم هیچ چیز به جز اسم خودمون به هم تیم مون بگیم .
هیچ چیز حتی سن .
هیچ ساعتی درون اتاق نیست و البته پنجره که متوجه شوم شب است یا صبح .
اصلا هنوز توی کشوریم یا از کشور خارج شدیم .
فقط می دونم نزدیکه ۱۲ ساعته این جام و معده ام به سوزش افتاده است و گلوم خشک شده .
موهایم لختم رو با کش دور دستم می بنده ام .
اون پسر هنوز از دیروز توی اون شرایط نشسته است .
من جاش خسته شده ام و بدنم خشک شده است و پاهام خواب رفته.
دستم رو می گیرم به ديوار و کم کم از سر جام بلند می شوم .
آهی از ته دل می کشم و شروع می کنم به راه رفتن .
بوی گلاب روی اعصابم است و توی اتاق فقط صدای نفس کشیدن .
به جز جمله ای که او همون موقع به هوش اومدنم به زبون آورد دیگر چیزی بین ما رد و بدل نشده است .
چند قدم طی می کنم و پوف عصبی می کشم .
آروم زیر لب ناسزا می گویم و به راه رفتن ادامه می دهم .
اتاق حداقل ۴۰ متر است و با چند قدم بلند من به اتمام می رسه .
دوباره بر می گردم از نقطه ی اول و بار ها و بار این کار ر. تکرار می کنم
درحدی که اون پسره که از دیروز تا حالا اون گوشه نشسته می گوید :
- هی دختره ، انقدر راه نرو ؛ داری میری رو اعصابم!
پوزخند می زنم و دست به سینه می ایستم .
چشم هایش رو باز می کنه و نگاهم می کند ؛ انگار سعی داره تا ته مغزم رو بخونه .
بر سر خود در ذهنم فریاد می کشم :
- خودت رو جمع کن ، رایا!
پوزخندم پر رنگ تر می شود و من فقط نگاهش می کنم .
دوباره چشم هاش رو می بنده و زیر لب می گوید :
- دختره دیوونه است به خدا!
چی ؟!
من درست شنیدم ؟
این الان به من گفت دیوونه ؟
با پاهایم روی زمین ضرب می گیرم و دست هام رو مشت می کنم .
شما شاهد باشید من می خواستم باهاش دوست باشم .
برو بابای نثارش می کنم و به راه رفتنم ادامه می دهم .
دوباره صدای غر غر کردنش بلند میشه :
- من و ۴۸ هفته با این دختر دیوونه زندانی کردن ، چقدر عادلانه!
جوابم انقدر ها که می خواستم دندان شکن نبود ولی ؛ باز هم بهتر از هیچی است :
- تو جلو بشین بوق بزن!
حداقل یک خوبی که داره اینکه مثل خودم ایرانی و فارسی حرف می زنه .
لاقل نیاز نیست باهاش اینگیلیسی حرف بزنم .
انگار که احساس کنه اشتباه شنیده باشه چند دور پلک می زنه و من بهش پوزخند می زنم .
بچه پرو می گوید :
- بی ادب هم که هستی ماشالا.
- در شان خودم نمی بینم جوابت رو بدم!
جوابی از طرفش در یافت نمی کنم و به راه رفتنم ادامه می دهم ؛
تنها راهی که آرومم می کنه .
نگاه زیر چشمی بهش می کنم ؛ اگه حرف نزنه خدایی خیلی خوشگل .
نور اتاق کم می شود و دیگر سفید نیست ؛ زرد یواشکی است .
دوباره اون زنه شروع می کنه به حرف زدن :
- فردا راس ساعت ۸ صبح بازی به صورت رسمی آغاز می شود .
شب خوش بازیکنان .
با صدای تحلیل رفته می گویم :
- چی ؟!
او جواب می دهد :
- پیچ پیچی!
ادای خندیدن در می آورم و می گویم :
- هرهر ، نمک .
خیلی خنده دار بود!
دست به سینه تیکه می دهم به ديوار و با خودم تو ذهنم غر می زنم :
- یعنی الان من باید با این یک جا باشم؟
خودم از غر های مادر بزگ گونه ام خنده ام می گیرد.
در ذهنم به خودم تشر می زنم:
- مامان بزرگ شدی قشنگ ، رایا
