فصل ۱
بوی رنگ شدید بینیم رو قلقک می دهد و نور سفید زیاد حتی از پشت پلک های بسته ام باعث آزار چشم هایم می شوم .
بدنم کرخت است و سرم سنگین .
انگار که ساعت هاست بی هوشم.
لعنتی؛
من واقعا ساعت هاست که بی هوشم!
سینه ام به خس خس افتاده است و انگار اکسیژنی نیست .
قلبم داره هزارتا می کوبد و مغزم نبض می زند .
چشم هام رو با هزار زحمت باز می کنم ؛
نور زیاد حمله ور می شود به مردمک هام و مغزم دستور بسته شدن آن دو رو می دهد .
بعد از چند دقیقه دوباره سعی می کنم که نگاهی به دور و اطراف بی اندازم .
روی زمین سختی دراز کشیده ام و دور تا دورم فقط سفیدی است ؛
چند سانت به عقب بر می گردم و نگاه می کنم.
چیزی شبیه جیغ از حنجره ی گرفته ام خارج می شود .
به زور دست هام رو می زارم این طرف و آن طرف بدنم و خودم رپ چند سانت می کشم عقب تا اینکه کمرم به دیوار صاف و هموار بر خورد می کند .
آروم باش ؛ تو فقط با یک پسر قد بلند و ورزش کار با موی بور و پوست خیلی روشن توی یک اتاق با در دیوار سفید گیر کرده ای .
فقط همین .
چند نفس عمیق می کشم و سعی می کنم نبض توی سرم رو آروم کنم .
انگار تازه مغزم بالا اومده باشه و بدون اتفاقات رو تحلیل کنه جیغ خفه ای می کشم که باعث میشه اون پسره چشم هاش رو باز کنه .
با دیدن رنگ عنبیه هاش چند ثانیه انگار کله ام رو کردن باشن تو وان آب یخ نمی تونم نفس بکشم .
چشم هایش آبی، آبی هستند .
بی پایان .
درست مثل آسمون بی ابر صاف و یک دست .
با دیدن من اخم هاش در هم گره می خوردن و زیر لب می گوید :
- من و با یک دختر زندانی کردن ؛ چقدر عالی!
چشم هام داره کم کم از حدقه به بیرون پرتاب می شود .
چه صدای بم و خش داری داره لعنتی!
از حرفش دست هام رو مشت می کنم و ناخن های بلندم فشار وارد می کند به پوست کف دستم .
او دوباره چشم هاش رو می بنده و سرش رو تیکه می دهد به ديوار.
بوی گلاب می دهد اتاق و همه جایش سفید است .
به جز ما هیچ کس اینجا نیست .
نگاهی به لباس های خودم می اندازم شلوارک کوتاه با تیشرت سفید بلند که تا رانم است و آستین هاش تا صاعد دستم رو پوشش می دهد .
لبخندی از لباسم به لبم می آید.
خوبه ، حداقل لباسم ابرو مندانه است .
دقیقا زمانی که فکر می کنم همه چیز آرومه و ضربان قلبم نرمال شده است صدای زنی در اتاق می پیچد .
بسیار نازکه و شبیه کسایی است که تو بیمارستان ها دکتر ها رو پیج می کنند یا تو فرودگاه ها پرواز ها رو می خونند .
با شنیدم حرف هاش ثانیه ای مغزم فراموش می کنه که به قلبم دستور بدهد که خون رو پمپاژ کنه به سراسر بدنم .
او این گونه شروع می کنه:
- به بازی مکعب سفید خوش آمدید.
تا چند دقیقه دیگر کارکنان قوانین بازی رو بهت یاد می دهند و از فردا شروع می کنیم!
اون پسر مو بور بی واکنش در همون شرایط نشسته است و انگار که نه انگار الان این یارو گفت که به بازی خوش آمدید.
خون سردی اش لجم رو در اورده است .
من اینجا دارم بال ، بال می زنم و بعد اون خونسرد نشسته اونجا .
صدای تیکی در اتاق پخش می شود و بعد محافظ کوچکی از تو دیوار بیرون می آید.
آروم با پاهای برهنه ام به سمتش قدم بر می دارم .
توش دوتا کاغذ A4 به رنگ سفید است که قوانین بازی .
یکی از آن دو رو بر می دارم و دوباره سر جایم می شینم .
با خوندن قوانین هر لحظه بیشتر توی دریا ی بهت و ترس غوطه ور می شوم .
او هنوز بی خیال نشسته است .
گوشم هایم سوت می کشند .
با فقط ۴۸ هفته وقت داریم که از اینجا خارج شیم .
با محاسبه ی سر انگشتی و ساده میشه فهمید که میشه ۱۲ ماه یا همون یک سال!
دلم می خواهد بشینم اشک بریزم .
اینجا کجا ؟!
این پسر خون سرده کی هست ؟
ما چه جوری باید از اینجا فرار کنیم ؟
باید تیمی کار کنیم ؟
اون برگه ی لعنتی رو به طرفش پرت می کنم و سرم رو تیکه می دهم به ديوار سرد .
اتاق دمای متعادلی داره ولی ؛ من سردم است .
اشک هام رد شور و گرمی به جام می گزارند و با سرعت گونه هام رو نوازش می کنند.
یعنی من یک سال باید اینجا زندانی باشم با این پسره ؟
چه جوری باید فرار کنیم ؟
چه راهی است ؟
اگه نتونم فرار کنم سر نوشتم به چه سمتی میره ؟
یعنی پایانش مرگه ؟
حتی فکر کردن به مردن چهار ستون بدنم رو به لرز می اندازد .
انگار که تازه داره همه چیز برام واضح می شود و چشم هام باز شده .
چرا پایان زندگی من باید به این روش باشه ؟
مطمئنم اگه شروع کنم به جیغ و داد کردن می آیند بهم آرام بخش تزریق می کند .
انگار توی یک کتابم به جای زندگی واقعی
