این روز ها دلم گرفته است ؛ بدجور هم گرفته.
جو خونه آرومه، کلاس ها به خوبی می رن و می آیند، کلی کتاب دارم ، نوشته هایم روز به روز بهتر عمیق تر می شوند ، دوست هام پیشم هستن ولی ؛ جو دلم آروم و صاف نیست !
برعکس پر از ابر هایی طوفانی و رعد هایی نقره ای و سرمه ای است پر از صدای شر شر آبی که از آسمان زمین رو تمیز می کنه .
گرد باد توی چشم هایم می تازونه .
کلی کار دارم که بکنم یک عالمه متن کوتاه دارم که باید از توی ذهنم روی کاغذ به تصویر بکشم و بعد تکمیلش کنم .
باید چند متن برای مصاحبه ام بنویسم که بی نقص باشند نه !
نباید بی عیب و ایراد باشند چون ؛ من هیچ وقت متن هایی با این سبک نمی نویسم .
من همیشه خودم هستم همان دختر بی شیله و پیله ی که فقط احساساتش رو می نوشت .
من همان کسی هستم که هیچ وقت سعی نکرد بهترین خودش باشد چون؛ می دانست وقتی هر روز می نویسه هر روز هو یک پله به آرزوش نزدیک میشه .
چون ؛ می دانم که نمی خواهم راه صد شبه را در یک شب طی کنم من دلم می خواهد طعم تک تک لحظات را بچشم و در ذهنم ثبت کنم .
دلم می خواهد وقتی خودم متن های قبلیم رو می خونم چشم هام گر شه و بخندم .
در میان خنده هایم به خودم بگویم :
- تو تونستی ، یک پله بالا آمدی.
هر صفحه کتابی که می خونم در ذهنم بایگانی می کنم تا نردبانی باشه برای طبقه ی بعدی موفقیت .
روش من است .
قلب به قفسه سینه ام خودش رو می کوبه وقتی دارم می نویسم و دست هایم سرعت می گیرد.
مغزم ادامه می دهد .

من همینم که هستم