من ازادم ...

می دانی چیست؟

اگر زیستن یک کتاب بود .

پی نوشت هایش می شدند فصل ها .

فصل ها توضیحی بر احساسات ما هستند .

فصل ها وابسته به حس های ما هستند .

اما ما ... ما فکر می کنیم هر فصل یک احساس است .

نه! یک احساس یک فصل هست .

ما فصل‌ها را زندگی نمی‌کنیم؛ فصل‌ها از حس‌های ما ساخته می‌شوند.

و حالا من در مرز باریک پاییز و زمستان ایستاده ام .

به بهار فکر می کنم و فرزند تابستان ام .

در شب تولد میترا پاییز را گرامی می دارم .

در آخرین روز اسفند به بهار درود می فرستم .

در تابستان دوباره متولد می شوم .

و هر کدام از این احساس ها ... هر کدام از این زمان ها ... می تواند هر کجا باشد . در هر مکانی .

حتی اگر من در خزان پاییز ایستاده باشم .

در دل برف و بوران زمستان .

در بین شکوفه های بهار .

هر کجا ...من هنوز دختر تابستانم.

من می توانم در یلدا نوروز را جشن بگیرم .

در زمستان متولد شوم.

در بهار منتظر برف باشم.

هر کجا . هر احساس. هر فکر . باز هم من . من هستم .

احساسات فصل ها را می سازند .

و حالا ... در پاییز .... در مهر . من شوق دوباره متولد شدن را دارم .

شور عید را . غم زمستان را . گرمای تابستان را . باران پاییز را .

من فرزند تمام این ها هستم . دختر احساس.

اسیر تقویم نیستم. اسیر اکنون نیستم . در قفس نیستم .

من آزادم.

آزادم که مهسا باشم . نیکا باشم . علی باشم . کیان باشم . سپهر باشم. مانی باشم ....

من آزادم...