مرگ

مرگ .

چه کلمه ی عجیبی و عجیب تر از آن این است که من خیلی وقته مرگ را تجربه کردم؛ همه ی مردن ها که به دفن شدن نمی رسند مثلا ؛ بعضی از آن ها اینطوری هستن که آن فرد دیگر نمی خنده ، اشکی نیست ، خیلی سریع عصبی میشه .

انواع مرگ هم درست مثل روش های اونا با این تفاوت که در آن کالبد فانی و بی ارزشت در زیر خاک می رود و روح تو پر می کشد به جایی که متعلق به اوست ؛ آرامش ولی؛ در نوع دیگر تو نفس می کشی ، راه می روی ، می خندی ، سوگواری میکنی و از همه مهم تر زنده ای ولی ؛ زندگی نمی کنی .

زمانی که او به آرامش رسید من مردم و حالا می خواهم این جسم خسته و بی جون دخترکی که قبلا زیبا بود ؛ پوست سفید داشت ، موهای صدایی بلند ، چشم سبز رو دفن کنم .

باد به صورتم شلاق می زند و من حسی ندارم فقط پوچی .

پوچی بی پایان .

با لبخندی که بیشتر شبیه نیشخند است به آسمان مه گرفته نگاه می کنم .

دل ابرا ها نیز امروز گریه می خواد .

رعد و برق نوری نقره و سرمه ای از خود ساتع می کند و بعد قطرات آب درشتی به سر و صورتم می خورد و من مور مورم می شود .

طوفان گرد و خاک چشم هایم رو می بندن و نمی گذارن من سقوطم رو از آن برج بلند ۲۰ طبقه با شیشه هایی دودی ببینم .

سنگ زیر پایم خیس و سرد است و من هر لحظه به لبه نزدیک تر می شوم.

دارم می آیم عشق من .

دست هایم رو ا ز کنار آن پیراهن تابستان نازک به رنگ صورتی پودری باز می کنم که بر اثر باران به تنم چسبیده است و آماده می شوم که وارد رویایی شیرین شوم .

درست زمانی که تصمیم رو گرفته ام و داشتم می پریدم عطر تلخی بعد از ۵ سال بینیم رو نوازش می کنه و بعد دو دست توانمند بند سرد و نحیف من رو در آغوش می کشد .

چشم هایم از هم باز نمی شوند .

نمی خواهم رویای اینکه ، آن زنده شده است رو از دست بدهم و فقط با ابر و جای خالیش روبرو شوم .

آن دست های گرم مرا از روی زمین بلند می کند و از برج دور می کنه .

در لحظه ی آخر چشم هام رو باز می کنم و او را با چشم هایی مشکی خسته و موهایش از سیلی که آسمان راه انداخته بود به پیشونیش چسبیده بود .

دفتر خاطرات روو می بندم .

آن دو دختر و پسر عاشق حالا مادر و پدر من هستن و شاید بعدا براتون خوندم که چه اتفاقی براشون در گذشته و آینده افتاد.

شاید ادامه داشته باشه ..