اسم داستان : شبی که دروازه شکافته شد
نویسنده:من
می دونستم درست زمانی که چشم از هم بر دارم و به اطرافم نگاه کنم زندگیم برای ۳ ساعت تمام دیگر عادی نیست.
تیکه های از مراسمی که انجام داده ام در ذهنم شکل می گیرد و مثل فیلم کوتاهی از پشت پلکانم می بینمش ؛
ماه گرفتی شروع شده است و اسمون داره به سمت قرمزی شنا می کند تا درونش غوطه ور شود .
بی توجه به نور ماه که مسی رنگ بود و از پنجره ی باز درون اتاق می تابید آیینه رو وسط اتاق قرار داده ام و جوری گذاشتم که وقتی ماه کامل دچار خسوف می شود نورش کاملا درون آن بازتاب شود .
نمی دونم چند ساعت گذشته است ؛ تنها صدای تو اتاق زوزه ای زخم خورده ی باد خنک است و نفس های سنگین من .
در اتاق بزرگ با ديوار های کاملا سفید و پنجره ی بزرگ نشسته ام .
هیچ چیز به جز آیینه بزرگ مربعی شکل وسط آن نیست ؛ و صد البته ۵ شمع که به طرزی روشنش کرده ام که ستاره پنج پر را تشکلیل دهند .
تنها گرمای اتاق همان ستاره ی کشیده شده است .
ماه گرفتگی کاملا شد و نورش توسط آیینه وسط اتاق باز تاب می شد روی صورت وحشت زده ی من می تابد .
قلبم سنفونی تند و تیزی را می نوازد .
نور ماه خونین است و گلگون مانند پتویی بزرگ آسمون سیاه به سان قیر را در آغوش خود فشرده است .
چشم هام از هم باز می شوند و به مانند ؛ جغدی به سقف بدون طرح و لامپ سفید زل می زنم .
قلبم به سان گنجشکی خودش رو به در دیوار اسکلت بدنم می کوبد ؛
تا از بند زنجیر ها رها سازد خودش رو .
دیت های لرزانم رو مشت می کنم و به زور از روز زمین سخت بلند می شوم .
صدای تق تقی به لاله ی گوشم بوسه می زند و بعد مجاری شنوایی ام رو لمس می کند .
پنجره کاملا باز است و بادی که می وزد بدن ضعیف شده ی مرا می لرزاند .
انرژی زیادی صرف این مراسم ؛ باستانی کرده ام ؛ انقدر زیاد که نای از هم گشودن پلک های سنگین شده ام رو ندارم .
پنجره با صدای بعدی بهم می خورد و بسته می شود .
صدای قلبم کل اتاق ساکته شده رو در بر گرفته .
تق تق بیشتر می شود و مردمک های من گشاد تر .
نمی دونم قراره با چی برخورد کنم .
فقط به سمت آیینه می روم .
شمع ها خاموش شده اند .
توی انعکاس آن نگاه می کنم .
خودم هستم ؛
دختری با موهای کوتاه شده ی قهوه ای ؛ حتی رگه های سرخابی موهام هم نیز هست .
بینیم سر جاش است ؛ حتی لب هایم ؛
ولی من لبخند نمی زنم .
دخترک چشم هایش مشکی ، مشکی هستند و نور ماه کم رنگ قرمز رنگی روی چهره اش نیست .
لب های من از وحشت نی لرزد و فکم روی هم می خوره ؛ ولی او لبخند دارد .
صدایش مانند مال من است :
- سلام ، احضار کننده
بعد از گفتن حرفش بادی بعدی اتاق را مورد عنایت خود قرار می دهد و موهام به پرواز در می آیند.
بیشتر شبیه رقص است .
نمی تونم بدنم رو تکون بدهم و خشک شده ام .
فقط مردمک هایم تکان می خورد و به آسمان نگاه می کند .
نیم ساعت از زمان احضار گذشته است و نزدیک ۲ ساعت الی ۲ ساعت و نیم وقت دارم .
در دلم می گویم :
- چقدر سریع احضار شد .
انگار بلند گفته ام چون؛ دختر لب هاش رو به حرکت در می آورد و جوابم رو می دهد :
- نیروی دنیوی بسیار بالایی داشته ای که من آنقدر سریع اومدم .
دست سفیدش رو بر روی سطح آیینه می کشد و بعد آن در کمال ناباوری شکافته می شود .
نور مسی رنگی بدن ظریف او یا بهتر بگویم من در دنیا موازی را می گیرد ؛ او با کمال خونسردی و چاشنی لبخند روی زمین سرد پا می گذارد.
وحشت کرده ام در یک کلمه و عرق سرد از روی ستون فقراتم چکه می کند .
لبخند بر لب می نشاند و می گوید :
- در خدمتم سرورم!
بیاید راحت و بدون شیله و پیله بهتون توضیح بدهم که اینجا داره چه اتفاقی می افتد ؛
من طبق یک آئین کهن که از کتاب های باستانی ايرانيان حدود ۲۵۰۰ سال الی ۳۰۰۰سال پیش در اورده ام ؛ در شب خسوف خونین دروازه ای ناشناخته باز کرده ام .
امشب ؛ شبی است که دروازه به مدت ۶ ساعت تمام دچار شکاف اعظمی می شود و موجودات عجیب تر از انسان می تون به مدت شش ساعت در این دنیا بپلکند.
اگر احضار شده باشند باید در خدمت احضار کننده شان باشند .
مراسم راحتی بود و من انتظار نداشتم جواب دهد ؛ ولی انگار که جواب داده است .
الهامی از پست قبل

پایان