روزی روزگاری ؛ ایران .
ایران به معنی سرزمین آریایی ها ؛
وطن ما .
جایی که هشت هزار سال قدمت داره ، فرهنگ داره ، تمدن داره .
پارس ها ، ماد ها و پارت ها .
ایران اولین تمدن روی زمین بود .
اولین کسایی که ذغال سنگ رو کشف کردن ، قنات زدن ، کتیبه ی حقوق بشر نوشتن ، دانشگاه برای دختر ها زدن ، به اندازه ی هر خانواده گندم دادن و...
ما همچین انسان هایی بودیم ؛
کشور ما حافظ داره ، سعدی داره ، فردوسی داره ، دهخدا داره .
کشور ما شاعر های بزرگی مثل مولانا داره !
ما تخت جمشید داریم ، پاسارگاد داریم ، خلیج فارس داریم و...
داستان های ما از سهراب و رستم ، از رودابه و گردآفرید، از ققنوس و دستان ، هما اولین زنی که بر تخت نشست شروع شد و حالا به ما رسیده ؛ نسل Z نسلی که دختر هامون برای آزادی و استقلال می جنگن؛ داستان ماهم میشه کتاب کرد ؛ مهسا ، نیکا ، کیان ، شروین و...
شروین برای ما خوند و حالا بهش حمک دو ساله خورده ، تتلو برای خیلج فارس خوندن حالا منتظر حکم اعدامشه .
بعدی هم یاسه ؟
بیاید دست از نبش قبر کردن برداریم و به اسطوره های حال بپردازیم؛
اون اسطوره ها خودمونیم.
خود ما !
بیاید امید داشته باشیم که شاید نوری باشه توی این سیاهی .
۴ ساله ،رنگ سال برای ما سیاه .
ما عزاداریم ، عزا دار خواهر و برادر های از دست رفتنمون.
