
موهایم جلو دیدم رو گرفته اند ؛ ولی یهو طفره ای از آن ها به پشت گوشم هدایت داده می شوند .
نگاهم رو از بشقاب گرد سفید نیمه خالی بر می دارم و به پسری می دهم با موی سیاهی که کمیش به رنگ زرشکی در آمده است می دهم .
چشمانش مثل اقیانوس بی پایان هستند ؛ ولی از نوع شبش یعنی سیاه .
لبانی خوش فرم و صورتی زاويه دار با دماغی مردانه؛ ولی زیبا .
لبخندی به لب هایش هدیه می دهد .
صورتش کی این همه نزدیک شد ؟!
بوی عطری گرم می دهد ...
سریع خودم رو عقب می کشم و او با همان لبخند ؛ ولی پر جان تر عقب نشینی می کند .
از روی تخت می پرم مخالف آن طرفی که آن نشسته است و با حالت جیغ جیغی می گویم:
- من کجام ؟!
این جا کجاست ؟
چند وقت من اینجام ؟
تو کی ؟
چرا من و دزدی ؟
او از جا بلند میشه ؛ خیلی قد بلنده و لباس عجیب غریب قشنگی پوشیده است و این که سیاه چند برابر به قد و هیکل خوبش ابهت می دهد !
آب دهانم رو از استرس فرو می برم .
من نترسیده ام فقط نگرانم !
با ۱ گام کنار من ایستاده است و صدای خش دارش مو به تنم راست می کند و گوشم رو قل قلک می دهد :
- آروم، آروم خانم کوچولو !
اول از همه اینجا چیزی به نام زمان وجود نداره که من بخواهم به تو بگویم از کی اینجایی !
یاد زمانی می افتم که در استخر بودم :
زمین دهان باز کرد و من رو با هاله ی سیاهی که ازش خارج شده بود به داخل کشید و بعد سکوت .
او در حال ادامه می دهد :
- ولی اگه بخوایم به زمان شما حساب کنیم حدود ۲۴ ساعته که اینجایی .
با تعجب سرم رو کج می کنم و نگاهش می کنم :
- من کجام و چرا اینحا چیزی به نام زمان وجود نداره ؟!
به جز انگشت و گوش نوک تیز دمی بلند داشت ؛ پشمالو !
سیاه سیاه .
مانند شیر ، همون قدر ناز همون قدر خطرناک .
به من چه که خطر ناکه .
دیگه به سئوالاتم ادامه ندادم و با چشم های گرد شده حمله ور شدم طرف دمدش که ثابت روی زمین بود .
کنار پاش نشسته ام روی سنگ گرم و دستم رو به طرف دم او بلند کردم .
با قرار گرفتن چیز نرمی آروم لای پلک هام رو باز کردم و شروع به نوازش دمش کردم .
او گفت :
- لطفا نکن !
آروم
سرم رو بلند کردم نگاهش کردم و مشتاق پرسیدم:
- چرا ؟!
- چون ...
تو دوست داری کسی موهات رو ببافه ؟
اونم از نوع نرش؟
اصلا برام مهم نیست او چرا اینطوری و من چرا اینجام فقط مهم اینکه که دمش نرم و خوشگل !
جوابش رو دادم :
- آره دوست دارم .
خیلی حال می ده .
از روی زمین بلندم کرد و گفت :
- خب اگه می خوای با دمم بازی کنی یک شرط داره ، باید بشینی رو تخت من موهات رو ببافم !
با سر حرف زو تائید کردم و در حالی که به سمت تخت می بردم اضافه کردم :
- زمانی که داری می بافی باید جواب تک تک سئوال هام رو بدی .
رو تخت نشوندم و موهام رو از جلو چشمم کنار زد :
- باشه عزیزم.
چه زود پسرخاله شد ، عزیزم و کوفت !
این رو در دلم گفتم .
انگشت هایش گرم بود و موهای بلند و حجیمم رو از جلو دید راسم خارج می کرد .
تار تار آن ها رو نوازش می کرد و بعد به تار و پود هم می بافتشان.
قبل از آغاز من او گفت :
- من کالایاسم پادشاه تمام اهریمن هایی دنیای زیرین و تو تو قلمرویی من یعنی قلمرو شیاطین هستی یا بهتر بگم قلمرو رز سیاه .
این گل ، گل مورد علاقه ی من بود ؛ ولی این الان مهم نیست یعنی الان من غذای شیاطین رو خوردن و یک شیطان داره موهام رو می بافه ؟
ولی چرا انقدر این ها خوشگلن و اصلا ترسناک نیستن