
کمی از سنگینیش افتاد روی تنه خسته ی من .
طب کرده بود .
حالش بد بود .
با دعوا رو تخت خودم خوابید .
آروم کنار گوشش گفتم :
- وای به حالت که اومدم ، اینجا نباشی.
با چشم بسته بهم فهموند که اصلا نمی تونه راه بره چه برسه به اینکه بره .
********
کاسه آبی با دستمالی جور کردم و کنارش نشستم .
دست مال رو زود به زود عوض می کردم و بالاخره بعد از یک ساعت حدودی طبش پایین اومد .
خوابش خیلی سنگین بود و به کمر خوابیده بود و موهاش چسبیده بود به پیشونیش .
از قرمزیش کم شده بود .
کنارش خوابیده ام و تیکه ام رو دادم به تاج تخت .
آروم موهای نرمش رو نوازش می کنم .
خیلی نرم ، مانند ابریشم سیاه .
مچ دستم اسیر دستش می شودو در حرکت فوری من رو پرت می کنه تو آغوشش.
عطر گرمش مشامم رو پر می کنه .
چشم هام رو باز می کنم .
باهاش رخ در رخم .
چشم هایش حالا به حالت اولیه خود باز گشته اند .
دم گوشم می گوید :
- خیلی دوست دارم ، میرا .
خیلی ...
خودم رو بیشتر فرو کردم و با لبخند گفتم :
- منم ، کالایاس!
*********
وقتی بیدار شدم او دیگر نبود .
گیج و منگ به اطرافم نگاه می کنم .
در تختم هستم و همه ی بالشت ها و کوسن هام دورم ریخته شده اند .
پتو رو کنار می زنم و پا هام رو ، رو زمین می گذارم .
لرز می کنم .
گلویم درد می کند .
لعنتی منم مریض شدم !
او وارد اتاق می شود با لیوان بلند که توش مایع شیر مانندی که ازش بخار بلند می شود .
با صدای که به زور از حنجره ام خارج می شود حرف می زنم :
- سلام .
- صبحت بخیر عزیزم !
لیوان رو می گیرم و او اضافه می کند :
- شیر گرم برای صدات خوبه .
بخور دیشب تو خواب حالت بد شده بود .
با خنده می گویم :
- مثلا می خواستم از تو پرستاری کنما .
موهای شکسته ام رو از پیشونیم کنار می زند و می گوید:
- نگران نباش ، گاهی اینطوری میشم .
شیر گرم درد گلوم رو اروم می کنه و کمی از گرفته ای صدام کم می کنه
لیوان خالی شده رو ، روی میز می گذارم .
کالایاس می پرسه :
- برای امشب لباس داری عزیزم ؟
به زیر پتوی سنگین و گرمم می خزم و می گویم :
- یک چیزی می پوشم دیگه .
تخت بالا و پایین می شود و بعد عطر او همراهیش می کنه و بعدم صداش :
- نمی خوای رو قدرت هات کار کنی ؟!
- نه عزیزم ، پیشنهاد بهتری دارم .
مشتاقانه می پرسه:
- چی ؟
سر جایم می نشینم و می گویم :
- می خوام دنیای که ۲۲ سال توش زندگی کردم رو نشونت بدم .
از چشم های گرد شده و دهن بازش ناباوری کاملا مشهود است .
با همان قیافه می پرسه :
- واقعا ؟!
خودم رو از روی تخت به روی زمین پرت می کنم و با صدا و لحن و صدای بچگونه ام که درجایی از ذهنم نهفته است می گویم :
- لطفا !
با لجاجت می گوید :
- باشه، اماده شو !
با دو خودم رو به میز آرایش می رسانم و کوله پشتی چرم مشکی کوچک رو می قاپم و توش چند تا ضد آفتاب و چند تا کلاه نقاب دار می چپانم.
بطری آب فراموش نشه و البته دفتر خاطرات .
پالتوی بلند مشکی آستین دار با کلاه بر می داریم هر دو مون .
من شلوار چرم می پوشم و او پارچه ای با بوت بلند و دستکش چرم.
دوباره روند سری پیش .
دستم رو روی آیینه گذاشتم و کوچه ی پر رفت و آمدی در منهتن رو با چراغ هایی پر نور مغاره ها در شب و عطر غذا ها و عطر های گرون مردم تصور کردم .
صدای قدم های متفاوت که باهم مخلوط می شدند و به من قبل احساس خونه بودن می داد ؛ ولی الان خونه ی من اون اتاق بزرگ با علامت پادشاهی بلکرز هست جایی که میشه از اتاق لباس به مرز دو قلمرو رفت .
جایز که اهریمن ها عطر گرم می زنن و بوی شکلات می دهند .
خونه ی من اونجاست نه خیابون های نیویورک.
کلاه هامون رو جلوتر می کشیم .
همه ی مردم با تعجب و دهان باز به دم پشمالو کالایاس که سعی می کرد زیاد تکونش ندهد نگاه می کردند و بعضی ها هم پچ پچ می کردند که از مراسم بالماسکه بر گشته ایم برایم گوش های نوک تیز من !
بوی قهوه رو به مشام می کشم و بعد چشم هایم رو جلو در شیشه ی استارباکس که به جز یک مشتری کسی درونش نیست باز می کنم .
صدای زنگوله ی بالای در با باز شدنش بلند می شود ؛ ولی هیچ کس حتی نیم نگاهی هم بهمون نمی اندازد .
نور فضای نسبت بزرگ مغازه که با سنگ سفید و میز هایی چوبی کوچک دور تا دور آن بسیار سفید و چشم رو می زند .
صدای قدم هامون در سالن می پیچد .
کالایاس سر میزی می نشیند .
با چشم های ریز شده ، مشکوک همه جا را زیر نظر دارند