ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرینp12

کمی از سنگینیش افتاد روی تنه خسته ی من .

طب کرده بود .

حالش بد بود .

با دعوا رو تخت خودم خوابید .

آروم کنار گوشش گفتم :

- وای به حالت که اومدم ، اینجا نباشی.

با چشم بسته بهم فهموند که اصلا نمی تونه راه بره چه برسه به اینکه بره .

********

کاسه آبی با دستمالی جور کردم و کنارش نشستم .

دست مال رو زود به زود عوض می کردم و بالاخره بعد از یک ساعت حدودی طبش پایین اومد .

خوابش خیلی سنگین بود و به کمر خوابیده بود و موهاش چسبیده بود به پیشونیش .

از قرمزیش کم شده بود .

کنارش خوابیده ام و تیکه ام رو دادم به تاج تخت .

آروم موهای نرمش رو نوازش می کنم .

خیلی نرم ، مانند ابریشم سیاه .

مچ دستم اسیر دستش می شودو در حرکت فوری من رو پرت می کنه تو آغوشش.

عطر گرمش مشامم رو پر می کنه .

چشم هام رو باز می کنم .

باهاش رخ در رخم .

چشم هایش حالا به حالت اولیه خود باز گشته اند .

دم گوشم می گوید :

- خیلی دوست دارم ، میرا .

خیلی ...

خودم رو بیشتر فرو کردم و با لبخند گفتم :

- منم ، کالایاس!

*********

وقتی بیدار شدم او دیگر نبود .

گیج و منگ به اطرافم نگاه می کنم .

در تختم هستم و همه ی بالشت ها و کوسن هام دورم ریخته شده اند .

پتو رو کنار می زنم و پا هام رو ، رو زمین می گذارم .

لرز می کنم .

گلویم درد می کند .

لعنتی منم مریض شدم !

او وارد اتاق می شود با لیوان بلند که توش مایع شیر مانندی که ازش بخار بلند می شود .

با صدای که به زور از حنجره ام خارج می شود حرف می زنم :

- سلام .

- صبحت بخیر عزیزم !

لیوان رو می گیرم و او اضافه می کند :

- شیر گرم برای صدات خوبه .

بخور دیشب تو خواب حالت بد شده بود .

با خنده می گویم :

- مثلا می خواستم از تو پرستاری کنما .

موهای شکسته ام رو از پیشونیم کنار می زند و می گوید:

- نگران نباش ، گاهی اینطوری میشم .

شیر گرم درد گلوم رو اروم می کنه و کمی از گرفته ای صدام کم می کنه

لیوان خالی شده رو ، روی میز می گذارم .

کالایاس می پرسه :

- برای امشب لباس داری عزیزم ؟

به زیر پتوی سنگین و گرمم می خزم و می گویم :

- یک چیزی می پوشم دیگه .

تخت بالا و پایین می شود و بعد عطر او همراهیش می کنه و بعدم صداش :

- نمی خوای رو قدرت هات کار کنی ؟!

- نه عزیزم ، پیشنهاد بهتری دارم .

مشتاقانه می پرسه:

- چی ؟

سر جایم می نشینم و می گویم :

- می خوام دنیای که ۲۲ سال توش زندگی کردم رو نشونت بدم .

از چشم های گرد شده و دهن بازش ناباوری کاملا مشهود است .

با همان قیافه می پرسه :

- واقعا ؟!

خودم رو از روی تخت به روی زمین پرت می کنم و با صدا و لحن و صدای بچگونه ام که درجایی از ذهنم نهفته است می گویم :

- لطفا !

با لجاجت می گوید :

- باشه، اماده شو !

با دو خودم رو به میز آرایش می رسانم و کوله پشتی چرم مشکی کوچک رو می قاپم و توش چند تا ضد آفتاب و چند تا کلاه نقاب دار می چپانم.

بطری آب فراموش نشه و البته دفتر خاطرات .

پالتوی بلند مشکی آستین دار با کلاه بر می داریم هر دو مون .

من شلوار چرم می پوشم و او پارچه ای با بوت بلند و دستکش چرم.

دوباره روند سری پیش .

دستم رو روی آیینه گذاشتم و کوچه ی پر رفت و آمدی در منهتن رو با چراغ هایی پر نور مغاره ها در شب و عطر غذا ها و عطر های گرون مردم تصور کردم .

صدای قدم های متفاوت که باهم مخلوط می شدند و به من قبل ‌احساس خونه بودن می داد ؛ ولی الان خونه ی من اون اتاق بزرگ با علامت پادشاهی بلک‌‌رز هست جایی که میشه از اتاق لباس به مرز دو قلمرو رفت .

جایز که اهریمن ها عطر گرم می زنن و بوی شکلات می دهند .

خونه ی من اونجاست نه خیابون های نیویورک.

کلاه هامون رو جلوتر می کشیم .

همه ی مردم با تعجب و دهان باز به دم پشمالو کالایاس که سعی می کرد زیاد تکونش ندهد نگاه می کردند و بعضی ها هم پچ پچ می کردند که از مراسم بالماسکه بر گشته ایم برایم گوش های نوک تیز من !

بوی قهوه رو به مشام می کشم و بعد چشم هایم رو جلو در شیشه ی استارباکس که به جز یک مشتری کسی درونش نیست باز می کنم .

صدای زنگوله ی بالای در با باز شدنش بلند می شود ؛ ولی هیچ کس حتی نیم نگاهی هم بهمون نمی اندازد .

نور فضای نسبت بزرگ مغازه که با سنگ سفید و میز هایی چوبی کوچک دور تا دور آن بسیار سفید و چشم رو می زند .

صدای قدم هامون در سالن می پیچد .

کالایاس سر میزی می نشیند .

با چشم های ریز شده ، مشکوک همه جا را زیر نظر دارند

۵
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید