ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p9

- پیشگوی دیگری دیدم کالایاس!

من را بر روی صندلی پادشاهی اش می نشاند و به پسری که برایم آن کوکی ها را آورد دستوری می دهد .

من هنوز کامل از بهت در نیامده ام .

من به صورت نا خدا گاه پیشگویی می بینم در موقعیت هایی خطرناک.

او با آب برگشته است و کالایاس چند قلپ به زور به من می دهد .

ضربان قلبم پایین اومده است و دیگر فشارم پایین نیست .

سعی می کنم با کمک دست های صندلی نرم و گرم از سر جایم بلند شوم ؛ ولی کالایاس مرا با لطافت انگار که گلی لطیف هستم دوباره سر جایم می نشوند .

در این مدت که روی صندلی نشسته ام رفتار های او را زیر نظر می گیرم

چهره اش خنثی خنثا و گاهی اخم ریزی بین دو ابرویش قرار می گیرد ؛ این ها برای من مهم نیست ، مهم این که وقتی به من نگاه می کند لبخند کوچکی هم که شده می زنه .

چشم هایم بسته است ؛ ولس شناخت عطر او برایم کاری ندارد.

دلم بغل می خواهد پس خودم رو می زنم به خواب .

او حتی صدایم نمی کند .

دست هایش سپری روی کمرم و زیر زانو هام درست می کنند و بعد شروع به راه رفتن می کند .

صدای قلبش منظم و ریتمیک است .

مانند لالایی گوش نوازی .

وقتی روی تخت می گذارتم و پتو را تا گردنم بالا می کشد ؛ شروع به نوازش موهای سرخم می کند و می گوید :

- نمی خوای چیز هایی که دیدی رو تعریف کنی ، میرا ؟!

- مردی رو دیدم سفید پوش با موی زرد عقدی و چشم هایی نقره ای .

تو باهاش دست دادی .

همه مدت بوی ارکیده می داد .

یهو نیلوفر آبی ظاهر شد از دستش ریشه هایی به بدن آن مرد متصل بود و آن را هدایت می کرد .

- مانند عروسکی ...

با کلمه ی او چشم هایم رو باز می کنم و برای اینکه بهش بگویم حرفش درست چند دور پلک می زنم .

او می گوید :

- اون مردی که دیدی پادشاه حکومت ارکیده سفید .

اون دوست ماست نه دشمن .

نمی گم پیشگویی هایت اشتباه .

نه درسته ؛ ولی من امروز باهاش قرار دارم .

سر جایم می شینم و مثل گربه نگاهش می کنم که ناله اش در میاد :

- چته میرا ؟!

- میای بریم ، روی زمین ؟!

- آره هرچی می خوای بردار بریم .

با ذوق از رو تخت بلند می شوم و کوله ای که کالایاس برایم از اتاق خوابم دزده است بر می دارم .

حدود ۷۲ ساعت یا همون ۳ روزه که اینجا هستم .

دوباره در اتاق لباس باز می شود و این بار واقعا پر از لباس زنونه و مردونست.

نور اتاق سفید و آخرش اینه قدی بلندی قرار داره .

بیشتر لباس ها سیاه هستند و قرمز ، قرمز ها از طیف های مختلف.

او به سراغ اینه می رود .

با چشم های ریز شده می پرسم :

- مگه نگفتی که نمی تونی از آیینه ها رد شی ؟

دستش رو رویه آن می گذارد و به من علامت می دهد که کنارش بروم .

دستک رو با دست آزادش می گیرد و می گوید :

- میرا دست دیگه ات رو روی آینه بزار و به اتاقت فکر کن‌ .

چشم هام رو می بندم و می گویم :

- اتاق بچگی هام رو تصور کنم ؟

- آره عزیزم !

اتاق بچگی هام رو با آیینه بنفش و تخت دونفره ی بزرگ به طمع سفید و صورتی و عروسک های روش تصور می کنم .

البته اون کمد بزرگ چوب قهوه ای پر از کتاب رو فراموش نکنم .

دستم دیگر آیینه رو حس نمی کنه .

نور آفتاب رو روی پوستم بعد از سه روز لذت بخش .

صدای آخ گفتی می شنوم .

سریع چشم هام رو باز می کنم و کالایاس رو نگاه می کنم که از درد صورتش درهم جمع شده است .

دستم رو از تو دستش رها می کنم و سریع از توی کیفم کلاه نقاب داری در میاورم .

و دستش می دهم .

صورت خودم هم شروع میکنه به گر گرفتن .

با حالت انزجار می گویم :

- چرا نگفتی شیاطین تو روز نمی تونن بیان بیرون ؟!

در حالی که زد آفتاب رو رو خودم می کردم پرسیدم .

او داشت با دست هایش خودش رو باد می زند می گوید :

- به همین دلیل که شب دزدیدمت.

به طرف تخت پا تند می کنم و پتوی روش رو می گیرم و پرت می کنم سمت او و داد می زنم :

- این رو وصل کن جلو پنجره .

و خودم به سمت کتاب خونه می روم .

و چشم هام رو می بندم و سعی می کنم به یاد بیارم که کدوم کتاب رو باید بکشم .

نور اتاق کم تر می شود و من کمی از گرمای بدنم کم می شود .

شروعکتاب
۷
۰
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید