
- پیشگوی دیگری دیدم کالایاس!
من را بر روی صندلی پادشاهی اش می نشاند و به پسری که برایم آن کوکی ها را آورد دستوری می دهد .
من هنوز کامل از بهت در نیامده ام .
من به صورت نا خدا گاه پیشگویی می بینم در موقعیت هایی خطرناک.
او با آب برگشته است و کالایاس چند قلپ به زور به من می دهد .
ضربان قلبم پایین اومده است و دیگر فشارم پایین نیست .
سعی می کنم با کمک دست های صندلی نرم و گرم از سر جایم بلند شوم ؛ ولی کالایاس مرا با لطافت انگار که گلی لطیف هستم دوباره سر جایم می نشوند .
در این مدت که روی صندلی نشسته ام رفتار های او را زیر نظر می گیرم
چهره اش خنثی خنثا و گاهی اخم ریزی بین دو ابرویش قرار می گیرد ؛ این ها برای من مهم نیست ، مهم این که وقتی به من نگاه می کند لبخند کوچکی هم که شده می زنه .
چشم هایم بسته است ؛ ولس شناخت عطر او برایم کاری ندارد.
دلم بغل می خواهد پس خودم رو می زنم به خواب .
او حتی صدایم نمی کند .
دست هایش سپری روی کمرم و زیر زانو هام درست می کنند و بعد شروع به راه رفتن می کند .
صدای قلبش منظم و ریتمیک است .
مانند لالایی گوش نوازی .
وقتی روی تخت می گذارتم و پتو را تا گردنم بالا می کشد ؛ شروع به نوازش موهای سرخم می کند و می گوید :
- نمی خوای چیز هایی که دیدی رو تعریف کنی ، میرا ؟!
- مردی رو دیدم سفید پوش با موی زرد عقدی و چشم هایی نقره ای .
تو باهاش دست دادی .
همه مدت بوی ارکیده می داد .
یهو نیلوفر آبی ظاهر شد از دستش ریشه هایی به بدن آن مرد متصل بود و آن را هدایت می کرد .
- مانند عروسکی ...
با کلمه ی او چشم هایم رو باز می کنم و برای اینکه بهش بگویم حرفش درست چند دور پلک می زنم .
او می گوید :
- اون مردی که دیدی پادشاه حکومت ارکیده سفید .
اون دوست ماست نه دشمن .
نمی گم پیشگویی هایت اشتباه .
نه درسته ؛ ولی من امروز باهاش قرار دارم .
سر جایم می شینم و مثل گربه نگاهش می کنم که ناله اش در میاد :
- چته میرا ؟!
- میای بریم ، روی زمین ؟!
- آره هرچی می خوای بردار بریم .
با ذوق از رو تخت بلند می شوم و کوله ای که کالایاس برایم از اتاق خوابم دزده است بر می دارم .
حدود ۷۲ ساعت یا همون ۳ روزه که اینجا هستم .
دوباره در اتاق لباس باز می شود و این بار واقعا پر از لباس زنونه و مردونست.
نور اتاق سفید و آخرش اینه قدی بلندی قرار داره .
بیشتر لباس ها سیاه هستند و قرمز ، قرمز ها از طیف های مختلف.
او به سراغ اینه می رود .
با چشم های ریز شده می پرسم :
- مگه نگفتی که نمی تونی از آیینه ها رد شی ؟
دستش رو رویه آن می گذارد و به من علامت می دهد که کنارش بروم .
دستک رو با دست آزادش می گیرد و می گوید :
- میرا دست دیگه ات رو روی آینه بزار و به اتاقت فکر کن .
چشم هام رو می بندم و می گویم :
- اتاق بچگی هام رو تصور کنم ؟
- آره عزیزم !
اتاق بچگی هام رو با آیینه بنفش و تخت دونفره ی بزرگ به طمع سفید و صورتی و عروسک های روش تصور می کنم .
البته اون کمد بزرگ چوب قهوه ای پر از کتاب رو فراموش نکنم .
دستم دیگر آیینه رو حس نمی کنه .
نور آفتاب رو روی پوستم بعد از سه روز لذت بخش .
صدای آخ گفتی می شنوم .
سریع چشم هام رو باز می کنم و کالایاس رو نگاه می کنم که از درد صورتش درهم جمع شده است .
دستم رو از تو دستش رها می کنم و سریع از توی کیفم کلاه نقاب داری در میاورم .
و دستش می دهم .
صورت خودم هم شروع میکنه به گر گرفتن .
با حالت انزجار می گویم :
- چرا نگفتی شیاطین تو روز نمی تونن بیان بیرون ؟!
در حالی که زد آفتاب رو رو خودم می کردم پرسیدم .
او داشت با دست هایش خودش رو باد می زند می گوید :
- به همین دلیل که شب دزدیدمت.
به طرف تخت پا تند می کنم و پتوی روش رو می گیرم و پرت می کنم سمت او و داد می زنم :
- این رو وصل کن جلو پنجره .
و خودم به سمت کتاب خونه می روم .
و چشم هام رو می بندم و سعی می کنم به یاد بیارم که کدوم کتاب رو باید بکشم .
نور اتاق کم تر می شود و من کمی از گرمای بدنم کم می شود .