
به جهتی که این جنگل عجیب و غریب اشاره می کند می روم .
اون برگ های خش خش کنان شدن راه نمایی من به آن صحنه خون آلود.
مردمک هایم می لرزد از دیدن آن میدون سلاخی ، از دیدن آن دریاچه ی خون ، از شنیدن ضربات شمشیر ها و خنجر ها ، از فریاد هایی جنگل، از بوی آهن و نمک .
چشمم رو می بندم و به دست هایی که لرزش کمی دارند فرمان می دهم آن تیغه ی سرد آزاد شود و میان آن فریاد ها شروع با مبارزه می کند .
آن رو از میان زره نقره ای رنگ سرباز روبرو فرو می کنم درون قلب او و به قتل می رسد .
با همان چهره ی سرد و چشم هایی آبی دو زانو روی زمین گلی شده از بارون و تگرگ شدید فرود می آید.
آب رو از جلوی چشم هام پاک می کنم وحالا دیدم بهتر شده است .
هزار تن از سرباز هایی ما نیرو هایی او کشته شدن و چند هزار تن دیگر در حال مبارزه بودن .
سرم روب آسمون خونی می شود و بعد خلسه ای ترسناک می بینم :
خبری از نیلوفر و کالایاس از اول نبود و حالا من می تونم نیلوفر رو جایی دور از این کشتارگاه ببینم که لباس هایش کاملا گلی است و بیشتر سفید به قهوه ای شباهت داره .
می تونم رد مایع چسبناکی که بهش خون می گیم رو کنار ابروش ببینم .
روی زمین زانو می زنه و مشتی خاک از جنگل جنون بر چنگ می کشد .
صورت سفید و چروکیده اش در هم کشیده می شود و با ناله ای که به زور از لب های سفید شده اش از ترس بیرون می آید خاک رو رها می کنه .
بوی لجن می ده .
بوی برکه.
در حالم .
با تمام سرعت از آن جا دور می شوم .
سرم نبض می زند .
او داره سعی می کنه با حیات جنگل ارتباط برقرار کنه و من نباید بگذارم .
پلک هام روی هم می افتند و من سیاهی می. بینم و بعد سوز ملایمی کمرم رو نوازش می کنه و بعد با نیروی کمی مرا هدایت می کنه .
سعی می کنم آن عضلات منقبض شده از خون و صحنه های هول ناک رو کمی رها کنم و با آن شاخه هایی که کل نیروی ما رو می دهند هم گام شوم .
******
انگار کسی مرا از خواب بیدار کرده باشد پشت درختی در نزدیکی نیلوفر چشم هایم از روی هم باز می شوند .
پوست دستم چوب زبر درخت رو لمس می کنه و من سعی می کنم بدون در آورد صدای برگ ها پشت آن پنهان شوم .
نیلوفر آبی بار ها و بار ها تلاش می کنه و نتیجه همشون ختم می شود به ناله و فریاد و البته نفرین این جنگل .
الحق که اسم خوبی برایش بود ؛ جنگل جنون!
باد آرومی موهام رو بلند کرد و شاخه ها تکون ریزی خورده اند ؛
جنگل داره می خنده !
دهانم باز مانده است و نمی دونم باید به نیلوفر که آن ور داره درد می کشه نگاه کنم یا همراه آن درخت های سر به فلک کشیده بخندم !
سریع خودم رو جمع می کنم و یکی از خنجر هام که تیغه ی نازک دارد بیرون می کشم .
دستش مانند کوره ای از آتش است ، همان قدر داغ و همان قدر سوزان ولی ؛ دست مرا نمی سوزاند چون ؛ من صاحب او هستم .
خنجر رو با احتیاط می گیرم و از پشت به او نزدیک می شوم .
دستم رو بالا می آورم و درست زمانی که می خواهم او را وارد قلب سنگ شده ی او بکنم ؛ می چرخد .
صورت بی رنگ است و چشم هاش گشاد شده .
با پوزخند آن خنجر نوک تیز رو وارد قلبش می کنم ولی ؛ در لحظه او جا خالی می دهد و هدف من میشه بازوی دست چپ او .
آدرنالین درون خونم به بالا ترین حد ممکن رسیده بود و قلبم با شدت می خواست قفسه سینه ام رو پاره کنه .
عرق رو پیشانیم رو پاک کردم و شمشیرم رو از آن غلاف چرمی بیرون کشیده ام .
او داشت با وحشت به دست چپش نگاه می کرد و من از این بی حواشی استفاده کردم و شمشیرم رو بالا آورده ام .
نیلوفر آبی درست به موقع دید و نمی دونم از کجا شمشیر بلندی در آورد و ضربه ای به مال من زد .
دسته ی آن داشت از دستم لیز می خورد ولی ؛ من آن را محکم چسبیده ام و شروع کردم ضرباتی با صدای گوش خراش زده ام .
قلبم تند تند می تپید و عرق از سر و رویم می بارید .
اوضاع نیلوفر بد تر از من بود ، دستش زخمی بود و همینطوری داشت خون از دست می داد .
شمشیر رو بالا آوردم و ضربه ای محکم زده ام ؛
جوری که هم مال من پرت شد و هم مال اون .
شمشیر هایی ما از دید خارج شده اند و من پوزخندی زدم .
می تونم لرزش زیاد دست هاش رو ببینم .
خیز گرفته ام سمتش و افتادم روش .
او روی گل ها دست و پا می زد و سعی می کرد من رو از روی خودش بلند کنه .
بدنش گرم بود .
با شدت گلوش رو فشار دادم ولی ؛ انگار که نه انگار .
او شروع کرد مشت زدن به صورت من و من هم بالاخره دست از فشار دادن گلوش بر داشتم و یاد جمله ی مادر بزرگ افتاده ام ؛
او جاودان است ولی ؛ اگر به شمشیر به قلبش بزنی پودر میشه و یا عزرائیل به سفر می رود .
می تونستم باز شدن بخیه لبم رو احساس کنم و بعد اون مایع قرمز رنگ.
نگاهی به دور و اطراف انداختم .
هیچی نبود