ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

رزی در دنیای زیرین p30

چند دور پلک می زنم تا از فرو ریختن آن قطرات مزاحم جلو گیری کنم .

پوزخندی می زنم که زخم لبم کشیده می شه و باعث میشه اخم هام توهم گره بخوره .

سرم رو بلند می کنم و کل مهمون ها رو از نظر می گذرونم.

همه ی خانم ها آرایش های غلیظ قرمز داشتن و آقایون سیاه پوشیده بودن .

لبخند پر تمسخر می زنم حتی با وجود نبض درون لبم .

حالا قلبم آروم می زد و دست هام دیگر حتی لرزش خفیف هم نداشتن .

اون ها حالا خشک شده اند. لبخند هاشون رو لباشون ماسیده .

انگار تازه فهمیدم من کیم .

صدای زمزمه ای از میان جمعیت بلند میشه که می گوید :

- تنها پیشگو یک قرن.

نفر دیگری که صدای نازک و زنونه داشت ادامه ی حرف اون مر ترسیده رو ادامه داد :

- نگهبان زمان !

و این تازه شروع هم همه ها بود .

کالایاس کنارم قرار گرفت و دستم رو گرفت دستور داد :

- برو .

منی که از وحشت و رب درون چشم های مشکی - قرمز آن ها داشتم لذت می بردم با صدای لجوجم گفتم :

- نه ، مهمونی تازه شروع شده .

یا خدایی کنار گوشم زمزمه کرد و من شرورانه لبخند زدم .

با لذت نگاهم رو بهش دوختم و گفتم :

- عزیزم نظرت با یک جام شراب سرخ چیه ؟!

چشم هایش گرد شد و آروم گفت :

- نظرت چیه ، اول لبت رو بخیه بزنیم ؟

شونه ی بی خیالی بالا انداختم گفتم :

- باشه !

*******

در اتاقی با دیوار های بلند سیاه که روش پارافین شمع ها می سوختن و اتاق رو گرم و نورانی می کردن ؛ روی صندلی چوبی نشسته ام و دختر ریز نقشی با موهای صورتی و چشم های بنفش با آن ناخون هایی لاک خورده آبی لبم رو به نرمی بخیه می زند و من فقط گز گز کمی رو احساس می کنم .

موهام رو کنار می زنم و خیره به کالایاس که تیکه اش رو زده به ديوار خالی نگاه می کنم .

در این چهار دیواری به جز میز کوچک چوبی و یک صندلی چیزی نبود و البته بوی الکل صنعتی که به همراه چند پنبه ی خونی روی میز رها شده بودن .

او بخیه زدن رو تموم می کنه و از صورتم کنار می رود .

پنبه های خونی رو دور می اندازه و با لبخند کوچکی می گوید :

- سعی کم دوباره پاره اش نکنی چون ؛ اون وقت کلاهمون میره تو هم !

به زور لبخندی تحویلش می دهم و سعی می کنم مثل خودش شوخ بگویم :

- باشه ولی ؛ اگه نیلوفر حمله کته نمی تونم قول بدم !

صدای خداحافظی اش پژواک شد و بعد صدای بسته شدن در .

نور اتاق کم بود و منم به شدت خسته بودم و اگه نگاه شرور کالایاس نبود همونجا وایستاده می خوابیدم !‌

با شيطنت گفت :

- خب ، خانوم خانما .

اول از همه که از جنگل جنون می ای بعد با نیلوفر روبرو میشه بعدشم که کل مهمون هام رو زهره ترک می کنی .

چه حکمی بدم برای این همه کارایی که کردی بسه ؟

مظلوم شده گفتم :

- به من چه ، من فقط نگاهشون کردم ، اونا خیلی لوس بودن .

آروم بخیه ی که روی پایین لبم بود رو لمس کرد و کمی درد گرفت .

با چشم های عصبی گفت :

- میکشمش.

با لبخند کج و موجم می گویم :

- خب از زهره ترک کردن مهمون هات لذت بردم ، بر می گردم قصرم.

با اجازه سرورم .

آروم دست هاش رو دورم پیچیده و منم سرم روی شونه اش گذاشتم .

خیلی آروم نفس می کشید و با لبخند گفت :

- مراقب باش.

از آغوش گرم و با بوی شکلاتش بیرون اومدم و به سمت در رفتم .

جوابش رو متقابلا دادم

۵
۱
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید