
چند دور پلک می زنم تا از فرو ریختن آن قطرات مزاحم جلو گیری کنم .
پوزخندی می زنم که زخم لبم کشیده می شه و باعث میشه اخم هام توهم گره بخوره .
سرم رو بلند می کنم و کل مهمون ها رو از نظر می گذرونم.
همه ی خانم ها آرایش های غلیظ قرمز داشتن و آقایون سیاه پوشیده بودن .
لبخند پر تمسخر می زنم حتی با وجود نبض درون لبم .
حالا قلبم آروم می زد و دست هام دیگر حتی لرزش خفیف هم نداشتن .
اون ها حالا خشک شده اند. لبخند هاشون رو لباشون ماسیده .
انگار تازه فهمیدم من کیم .
صدای زمزمه ای از میان جمعیت بلند میشه که می گوید :
- تنها پیشگو یک قرن.
نفر دیگری که صدای نازک و زنونه داشت ادامه ی حرف اون مر ترسیده رو ادامه داد :
- نگهبان زمان !
و این تازه شروع هم همه ها بود .
کالایاس کنارم قرار گرفت و دستم رو گرفت دستور داد :
- برو .
منی که از وحشت و رب درون چشم های مشکی - قرمز آن ها داشتم لذت می بردم با صدای لجوجم گفتم :
- نه ، مهمونی تازه شروع شده .
یا خدایی کنار گوشم زمزمه کرد و من شرورانه لبخند زدم .
با لذت نگاهم رو بهش دوختم و گفتم :
- عزیزم نظرت با یک جام شراب سرخ چیه ؟!
چشم هایش گرد شد و آروم گفت :
- نظرت چیه ، اول لبت رو بخیه بزنیم ؟
شونه ی بی خیالی بالا انداختم گفتم :
- باشه !
*******
در اتاقی با دیوار های بلند سیاه که روش پارافین شمع ها می سوختن و اتاق رو گرم و نورانی می کردن ؛ روی صندلی چوبی نشسته ام و دختر ریز نقشی با موهای صورتی و چشم های بنفش با آن ناخون هایی لاک خورده آبی لبم رو به نرمی بخیه می زند و من فقط گز گز کمی رو احساس می کنم .
موهام رو کنار می زنم و خیره به کالایاس که تیکه اش رو زده به ديوار خالی نگاه می کنم .
در این چهار دیواری به جز میز کوچک چوبی و یک صندلی چیزی نبود و البته بوی الکل صنعتی که به همراه چند پنبه ی خونی روی میز رها شده بودن .
او بخیه زدن رو تموم می کنه و از صورتم کنار می رود .
پنبه های خونی رو دور می اندازه و با لبخند کوچکی می گوید :
- سعی کم دوباره پاره اش نکنی چون ؛ اون وقت کلاهمون میره تو هم !
به زور لبخندی تحویلش می دهم و سعی می کنم مثل خودش شوخ بگویم :
- باشه ولی ؛ اگه نیلوفر حمله کته نمی تونم قول بدم !
صدای خداحافظی اش پژواک شد و بعد صدای بسته شدن در .
نور اتاق کم بود و منم به شدت خسته بودم و اگه نگاه شرور کالایاس نبود همونجا وایستاده می خوابیدم !
با شيطنت گفت :
- خب ، خانوم خانما .
اول از همه که از جنگل جنون می ای بعد با نیلوفر روبرو میشه بعدشم که کل مهمون هام رو زهره ترک می کنی .
چه حکمی بدم برای این همه کارایی که کردی بسه ؟
مظلوم شده گفتم :
- به من چه ، من فقط نگاهشون کردم ، اونا خیلی لوس بودن .
آروم بخیه ی که روی پایین لبم بود رو لمس کرد و کمی درد گرفت .
با چشم های عصبی گفت :
- میکشمش.
با لبخند کج و موجم می گویم :
- خب از زهره ترک کردن مهمون هات لذت بردم ، بر می گردم قصرم.
با اجازه سرورم .
آروم دست هاش رو دورم پیچیده و منم سرم روی شونه اش گذاشتم .
خیلی آروم نفس می کشید و با لبخند گفت :
- مراقب باش.
از آغوش گرم و با بوی شکلاتش بیرون اومدم و به سمت در رفتم .
جوابش رو متقابلا دادم