
بدنم می لرزد و دندون هام روی هم می خورد .
دما هر لحظه کاهش می یابد .
قلبم داره خودش رو به قفسه سینه ام می کوبد و ریه هایم دارند اکسیژن کم می آورن.
نفس های بریده شده اند و طنین آن در آن غار متروکه حسابی روی مغزم خط می انداخت .
به قدم هام سرعت می بخشم چون ؛ کور سوی نوری رو در ته آن تونل وحشت بی پایان و نم ناک دیده ام .
با دو خودم رو می رسونم بهش .
در کوچک آهنی زنگ زده ای است که از زیرش داره نور وارد می شود ؛ آهن زیر دستم سرد است و با صدای قیژ قیژ بسیار بدی باز می شود .
انگار سال هاست گه هیچ کس اینجا نبوده .
نور زیاد راه رو باعث درد گرفتن چشم هام شد و مغزم سریع دستور بسته شدنشون رو می دهد .
بعد از چند ثانیه و البته چند دور پلک زدن تونستن راه رو بی پایان با در های بزرگ چوبی و با کنده کاری های متفاوت ببینم.
هر در با فاصله ی کمی از کم قرار داشت .
پاهام روی فرش قرمز زیر پام قرار گرفت .
اگر دیوار های بلند و مشکی رنگ نبود ؛ اینجا خیلی شبیه مراسم رد کارپت می شد !
مستخدمین با آن چشم ها و موهای قرمز از کنارم رد می شدن البته سینه های حاوی غذا ها و میوه های عجیب رو از یاد نبرم .
بعضی از اون سینه های قرمز ازشون صدای خنده میاد و بعضی ها زجه و گریه !
چشم هام گرد شده بود و دست هام مشت.
بعضی ها هم با سینه های حاوی گیلاس های مشروب می رفتن .
دست های یخ زده ام رو به هزار تلاش بالا آورده ام و با ضرب کوبیدمش روی شونه ی پسر کشیده و لاغر اندامی با کت و شلوار سیاه می زنم .
با سرعت به طرف می چرخد ولی ؛ حتی یک قطره از آن شراب قرمز درون گیلاس های پایه بلند مشکی رنگ بیرون ریخته نمی شود.
از سایه به روشنای می خزم و با صدای سردی می پرسم :
- پادشاه کجاست ؟
می تونم لرزش کم دست هایش رو ببینم و بعد با تته پته جواب می دهد :
- د..ر آخ..ر
با لبخند کمی از کنارش رد می شوم اینجا همه من رو به انواع نامزد فعلی کالایاس و ملکه ی آینده کل بلک رز .
زیا ترسناک نیستم ، نه ؟
دستی بر روی لبم می کشم و اون انگشت خیس می شود .
گرد شدن چشم هام رو از خون روی انگشت هام ببینم .
سریع در های فروان با نور کم شمع ها رو رد می کنم و بعد از گذشتن از چند در غول آسا ضربان قلبم به هزار رسیده است .
روبروی در اعظم قرار گرفته ام و می تونم گرمای آن مایع لزج قرمز به نام خون روی فکم احساس کنم .
با وارد شدنم به آن سالن کم نور که کالایاس آخرش با آن کت و شلوار زیبا مشکی پا روی پا انداخته بود و داشت با جام شراب دستش با یکی از خانم ها حرف می زد سر ها به طرفم چرخید .
بوی مشروب های متفاوت و عطر های عجیب غریب که توی آن ها قالب چوب و شکلات بود رو نادیده گرفته ام و پا تند کردم و از میان میز های بلند بدون صندلی قرمز با رو میزی سیاه گذشتم .
کارکنان با آن سینی ها وارد شدن و کالایاس ترسیده از جاش پرید .
سریع پله های کوتاه و کمی از جنس مرمر که می خورد به آن صندلی غول آسا چوبی با دشک های نرم مشکی رو پایین اومد .
با دستش به فکم چنگ زد .
چقدر داغ بود یا نه من خیلی سرد بودم .
مردمک های لرزانش کل صورت خونیم و لب پاره شده ام رو از نظر گذروند و بعد با صدای خش دارش پرسید :
- کار کی ؟
بدنم می لرزد و جای انگشت او روی فکم گز گز می کرد.
انگار زبونم توی دهانم نمی چرخید که حتی با تته پته بگویم ن: نیلوفر .
دیدم تار شده بود و مهمونی در سکوت فرو رفته بود .
صدای نفس کشیدن ها نیز قطع شدن .
نور کم بود و فقط می تونستم چشم هایی مشکیش رو ببینم که به خون نشسته است .
دست هایش بیشتر فکم رو فشار داد و نفس حرصیش رو تو صورتم فوت کرد .
غرید :
- یک بار گفتم کی ؟!
- نیلوفر .
دستش شل شد و رنگ و روش پرید .
ضربان قلبم بالا و بالا تر رفت درست مثل آدرنالین تو خونم .
با دو تا دست هام صورتم رو پوشونده ام تا نتواند آن چشم های اشک آلود رو بینه .
صدای راه رفتن هاش در گوشم می پیچید درست مثل جمله. ی نیلوفر آبی:
- تو چنگمی نگهبان زمان .
داشتن تو برای به خاک سیاه نشوندن کل بلک رز کافیه .
دست های لرزانم رو مشت می کنم تا از لرزیدن اون ها جلوگیری کنم ولی ؛ اصلا موفق نیستم .
چشم هام رو باز می کنم ؛ اشک دیدم رو تار کرده بود ولی ؛ گوشم صدای پچ پچ ها و خنده های تمسخر آمیز رو می شنید .