
******
نمی دونم کی به خواب رفته ام ؛ ولی الان که چشم باز می کنم در اتاق به جز خودم کسی نیست .
صدا فقط صدای نفس های ریتمیک خودم است و بس نه طنین راه رفتن و نه حرف زدن .
سکوت و نور مه آلود بهم دهن کجی می کردن .
با هزار زحمت تن سنگین خودم رو بالا می کشم و از زیر پتو فرار می کنم .
پوستم خیس عرق است .
روی سرامیک هایی که داغشیون درست مثل کوره است به سمت میز آرایشیم خیز بر می دارم .
کش کوچک و سیاه رنگی رو بر می دارم و سریع موهام رو از دور گردنم جمع می کنم .
در دلم دارن رخت می شورند.
غوغایی در قلبم بر پاست که نمی دونم ریشه اش از کجاست فقط هست .
دیدی بعضی روز ها که از خواب بیدار میشه عصبی و نیاز به تنهایی داره من الان دقیقا برعکس اون روز هام دلم بغل می خواد و البته دور زدن در قصر بههمراه کالایاس.
می دونم که شدنی نیست چون ؛ اون کل امروز رو کار و جلسه داره درحدی که وقت برای سر خاروندن هم نیست.
با ذوق از روی صندلی می پرم پایین با شاد جیغ می زنم اگر او نمی یاد من میرم .
بله درست شنیدی من می رم پیشش ؛ درون اون یکی قصر .
بیشتر دختر ها وقتی می خوان برن دیدن نامزد پادشاه شون به صورت سورپرایزی؛ یک پیراهن کوتاه تور توری قرمز می پوشن و موهاشون رو کلی خوشگل می کنن و باز می ذارن دورشون .
یک آرایش ملیح هم می کنه با پاشنه بلند هاش میشینه توی یک کالسکه ی کیوت با پرده های سیاه و اسب قرمز آتشین؛
ولی من جزو اون درصد کمترم.
اون درصدی که موهاشون رو گوجه می کنن با شلوار چرم مشکی و تاپ جذب به همون رنگ و پالتو کلاه دار سیاه .
باد کمی که می وزید موهام رو از صورتم کنار می زد و با صدای سم هایی اسب که خاک هایی روی زمین رو بلند می کرد ترکیب می شد .
زینی نبود و من روی بدن اسب نشسته ام و به سمت قصر او می تازم.
بوت های بلند چرمم به تن اسب ضربه می زد و قدرت باد بیشتر می شد .
داشتم از توی جنگل جنون می رفتم .
برگ ها خس خس می کردن و شاخه ها تکون می خوردن .
نور به زور وارد جنگل می شد و کمی از اون رو روشن می کرد و باعث می شد من بتونم راهم رو پیدا کنم .
حیوون زیر دستم آروم آروم نفس می کشید و من هم نفس هام بریده شده بود .
همه جا بوی لجن می داد .
نیلوفر...
سرعتم رو بیشتر کردم!
یا خدا !
با گوشه ی چشم پشت سرم رو نگاه کردم، نیلوفر سوار اسبی بود درست شبیه مال من و پشت سرش ۷ نفر دیگه نیز بودن .
می تونستم برق خنجر ها و شمشیر هاشون که روی اون زره ی نقره ای بسته شده است رو از همین فاصله ببینم.
آب دهانم رو فرو می برم .
بدنم قفل کرده است و روی پیشونیم عرق سرد نشسته است .
نیلوفر شرورانه می خند و با حالت وحشتناکی می گوید :
- تو چنگمی نگهبان زمان .
داشتن تو برای به خاک سیاه نشوندن کل بلک رز کافیه .
چشم هام ثانیه ای بسته میشن و من سیاهی مطلقی می بینم سیاهی که توش یک کلمه فریاد زده می شود و بعد در گوشم طنین انداز می شود:
وایستا !
افسار اسب رو می کشم و او با بلند کردن گرد و خاک می ایستد .
از روش می پرم پایین و جفت پا روی زمین خاکی و خولی فرود می آیم.
سرم رو بلند می کنم و به نیلوفر نگاه می کنم .
حالا برید خدا رو شکر کنید که با کالسکه و پیراهن مجلسی تور توری نبودم که به احتمال ۹۰ درصد تا الان مرده بودم .
شمشیری که کالایاس با آن غلاف چرمی بهم داده بود رو بر می دارم و به آن تیغه ی آهنینی نگاه می کنم .
می تونم دست های لرزان نیلوفر آبی رو از همینجا ببینم .
ترس از آهن.
او فریاد عقب نشینی می دهد و بعد در جنگل محو می شوند انگار که نه انگار تا ثانیه ی قبل اینجا بوده ولی؛ بوی برکه هنوز هست .
******
اسبم رو وسط حیاط ۵ ضلعی با مرمر سیاه رها می کنم .
صدای شر شر آب می آید ولی ؛ از اون آبشار مصنوعی آبی نمی آید بلکه خون جاری می شود .
بوی اهن خون در مجاری تنفسیم پیچیده بود و داشت حالم رو بهم می زد .
کل دیوار هایی قلعه از رز پوشانده شده بود .
ماه خونی وسط آسمون تاریک بهم هش دار جنگ می داد .
با دست های لرزانم قفس سینه ام رو چنگ می زنم .
موهایم از عرق سرد چسبیده اند به گردنم و احساس خفگی می کنم .
چشم هام سیاهی می رود و دیدم تار می شود ولی ؛ من سقوط نمی کنم و سعی می کنم راه خودم رو از اون حیاط با سنگ مرمر و گل های رز سیاه پیدا کنم .
من کالایاس و این قلمرو رو نجات می دهم .
عهد می بندم که نذارم نیلوفر حتی یک خش روی بلک رز بی اندازد .
عربده می کشم :
- من نگهبان زمانم!
می تونستم نفرت توی چشم هام رو و احساس کنم و با همون تنفر به سمت اون آبشار خون می روم .
می دونم که پشتش مسیر مخفی است .
با گوشه ی چشم پشت سرم رو نگاه می کنم دقیقا آخرین ضلع و وارد پشت اون آبشار خون آلود می شوم .
در کوهی هستم که روی دیوار هایش طرح ها و جملات عجیب غریبی طراحی شده و بوی نم می دهد .
سوزی ناله کنن خودش رو به در دیوار سنگی می کوبد و اون سازه ی. نه زیاد استوار رو تکان می دهد .
با نور کمی که از دهانه ی آن وارد می شود به مسیرم ادامه می دهم و هر لحظه نور کمتر می شود تا این که غار در تاریکی فرو می رود .
صدای نفس هایم پژواک می شوند و باعث سیخ شدن موهای بدنم می شود .